งานวิจัยเผย เพศศึกษาที่สอนทุกวันนี้ไม่ตอบโจทย์ผู้เรียนวัยรุ่นทั่วโลก

<div style="text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo0ZRZg41aDEz0Q-CyzzIJ_vm-uWT6xRGpQsNdvwCz8dk4zdgMmF77shc6hdqE07ThfozgYvsSzoe20s_9bGFOUYbvopRrhaZ9n563Mglv81dgxNcOPUjAOb92F6mnH56X1PECdXcP1P0/s1600/2016-10-06_201256.jpg" imageanchor="1"><img border="0" height="384" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo0ZRZg41aDEz0Q-CyzzIJ_vm-uWT6xRGpQsNdvwCz8dk4zdgMmF77shc6hdqE07ThfozgYvsSzoe20s_9bGFOUYbvopRrhaZ9n563Mglv81dgxNcOPUjAOb92F6mnH56X1PECdXcP1P0/s640/2016-10-06_201256.jpg" width="640" /></a></div> <br /><b>งานวิจัยเผย เพศศึกษาที่สอนทุกวันนี้ไม่ตอบโจทย์ผู้เรียนวัยรุ่นทั่วโลก</b><br /><br />Posted: 05 Oct 2016 03:38 AM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว เวบไซท์ประชาไท)<br /><br />เดอะการ์เดียน รายงานว่า ผลงานวิจัยล่าสุดที่ชื่อว่า “เยาวชนคิดอย่างไรเกี่ยวกับการสอนเพศศึกษาและสัมพันธภาพ: การสังเคราะห์งานวิจัยเชิงคุณภาพในเรื่องมุมมองและประสบการณ์ของเยาวชน” ซึ่งทำการศึกษาวิจัยจำนวน 48 ชิ้นใน 10 ประเทศ (สหราชอาณาจักร ไอร์แลนด์ สหรัฐฯ ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ แคนาดา ญี่ปุ่น อิหร่าน บราซิล และสวีเดน) ที่มีกลุ่มเป้าหมายเป็นเยาวชนอายุระหว่าง 4 -19 ปี กำลังศึกษาในโรงเรียน เยาวชนอายุต่ำกว่า 19 ปี ที่เรียนหรือไม่ได้เรียนหนังสือในระบบก็ได้ รวมทั้งเยาวชนอายุ 25 ปีที่จำได้ว่าเคยเรียนวิชาเพศและสัมพันธภาพเมื่อครั้งเป็นนักเรียน แสดงให้เห็นว่าวิชา เพศศึกษา ในโรงเรียนทั่วโลก “ขาดข้อมูลที่ตรงประเด็น” กับประสบการณ์ของนักเรียนอย่างมาก ผู้เรียนคิดว่าเนื้อหาไม่ถูกจุด ไม่ตรงใจ จึงไม่สนใจจะเรียน<br /><br />รายงานผลวิเคราะห์ทัศนคติของเยาวชนซึ่งตีพิมพ์ในวารสาร BMJ Open เมื่อเดือนกันยายนที่ผ่านมา ซึ่งนำทีมโดย ดร. แพนดอร่า พาวด์ แห่งวิทยาลัยการแพทย์ชุมชนและสังคม มหาวิทยาลัยบริสตอล พบความสอดคล้องจนน่าแปลกใจในเรื่องมุมมองของวัยรุ่นต่อวิชาเพศศึกษาจากทั้ง 10 ประเทศ โดยนักเรียนจำนวนมากเห็นว่าบทเรียนเรื่องเพศและสัมพันธภาพมีแต่แง่ลบ เน้นศีลธรรมและเป็นวิทยาศาสตร์จนเข้าใจยากเกินกว่าจะช่วยให้ตนเองรับมือกับความรู้สึกและสถานการณ์เมื่อเผชิญในชีวิตจริง เน้นเนื้อหาเพื่อให้นักเรียนรักนวลสงวนตัว ไม่ค่อยให้ความสำคัญกับเรื่องอารมณ์ ความรู้สึกที่เกิดขึ้นจริงๆ<br /><br />ดร. แพนดอร่า กล่าวว่า “ผลการวิจัยแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าวิชาเพศศึกษาและสัมพันธภาพที่สอนในโรงเรียน ไม่ค่อยตอบสนองความต้องการของเด็ก ดูเหมือนโรงเรียนยังทำใจยอมรับได้ยากว่าเด็กบางคนมีพฤติกรรมทางเพศหรือมีเพศสัมพันธ์แล้ว ทำให้ออกแบบการจัดการเรียนการสอนเพศศึกษาและสัมพันธภาพที่ไม่ถูกจุด ไม่ตรงกับชีวิตของผู้เรียน”<br /><br />ดร. แพนดอร่า และทีมวิจัย ได้ข้อสรุปหลังจากทบทวนการศึกษาวิจัยที่ให้ข้อมูลเกี่ยวกับทัศนคติของวัยรุ่นที่มีต่อวิชาเพศศึกษาระหว่างปี พ.ศ. 2533 ถึง 2558 ซึ่งมีทั้งนักเรียนที่กำลังเรียนอยู่และศิษย์เก่าด้วย พบว่า หากมีนักเรียนหญิงเรียนร่วมในชั้นเรียนวิชาเพศศึกษาและสัมพันธภาพ ครูมักปล่อยให้นักเรียนหญิงตกอยู่ในความเสี่ยงต่อการถูกคุกคาม ส่วนนักเรียนชายก็จะคอยกังวล มัวแต่ปิดบังเพราะกลัวเพื่อนรู้ว่าตัวเองไม่มีความรู้เรื่องเพศ เด็กผู้ชายบางคนจึงมีพฤติกรรมก่อกวนในชั้นเรียนเพื่ออำพรางความด้อยประสบการณ์ทางเพศของตนเอง<br /><br />ผู้วิจัยยังพบว่านักเรียนจำนวนมากเห็นว่าโรงเรียนมองเรื่องเพศเป็นปัญหาที่สมควรต้องจัดการ เน้นสัมพันธภาพแบบหญิงชายมากเกินไป และเพศหญิงมักถูกให้ภาพว่าเป็นฝ่ายรับที่ไม่มีปฏิกิริยาโต้แย้ง ส่วนเพศชายก็ถูกให้ภาพว่าเป็นนักล่า ขณะที่ข้อมูล ความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับเพศทางเลือกก็ไม่มีอยู่ในเนื้อหาการเรียนการสอน<br /><br />นอกจากนี้ ข้อมูลจากงานวิจัยยังระบุว่านักเรียนจำนวนมากรู้สึกไม่สะดวกใจและคิดว่าการที่ครูวิชาอื่นมาสอนวิชาเพศศึกษาและสัมพันธภาพนั้นไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น “บางคนแสดงความไม่ชอบใจที่ครูของตัวเองต้องมาสอนเพศศึกษาและสัมพันธภาพ เพราะแยกขอบเขตออกจากกันไม่ชัดเจน เนื่องจากครูรู้จักชื่อเด็กจึงเกิดความกระดากอาย และครูไม่มีทักษะที่ดีพอ” ดร. แพนดอร่ากล่าว<br /><br />รายงานประจำปี พ.ศ. 2556 เรื่องเพศศึกษาโดยสำนักงานมาตรฐานการศึกษา บริการและทักษะสำหรับเด็ก ซึ่งเป็นหน่วยงานผู้ตรวจการโรงเรียนในอังกฤษพบว่ามีนักเรียนกลุ่มอายุ 18 ปี ร้อยละ 19 เท่านั้นที่เชื่อว่าวิชาเพศศึกษาและสัมพันธภาพควรสอนโดยครูจากโรงเรียนของตัวเอง<br /><br />ฝ่ายครูเองก็ยอมรับว่า “รู้สึกไม่สะดวกใจ” ที่ต้องสอนวิชาเพศศึกษาและสัมพันธภาพ นอกจากนี้ รายงานของสำนักงานฯ ยังพบว่า 1 ใน 3 ของโรงเรียนในอังกฤษจัดการเรียนการสอนเพศศึกษาและสัมพันธภาพอย่างได้คุณภาพย่ำแย่<br /><br />โรงเรียนต้องตระหนักถึงความสำคัญของหลักสูตรเพศศึกษาว่าเป็นวิชาที่ท้าทาย ต้องใช้ความเชี่ยวชาญเฉพาะด้าน รวมทั้งต้องให้ข้อมูลและกิจกรรมสอดคล้องกับวัยของผู้เรียนซึ่งมีหลายระดับ<br /><br />ผู้เขียนรายงานให้ข้อเสนอแนะว่า โรงเรียนต่างๆ สามารถรับมือกับปัญหานี้ได้ แทนที่จะจัดการเรียนการสอนแบบเดิมๆ ควรจัดชั้นเรียนเพศศึกษาและสัมพันธภาพแบบชั้นเดี่ยว ขอความร่วมมือจากนักวิชาการด้านเพศศึกษาภายนอกให้เข้ามาจัดการเรียนการสอนให้ในโรงเรียน<br /><br />นอกจากนี้ ผู้เขียนรายงานให้ข้อเสนอว่าโรงเรียนควร “มีทัศนคติเชิงบวกเรื่องเพศ” มากขึ้น เปิดใจยอมรับ ตรงไปตรงมา และคิดแง่บวกต่อเรื่องเพศ คัดค้านทัดทานทัศนคติเชิงลบของสังคมต่อเรื่องเพศ<br /><br />ลูซี่ เอ็มเมอร์สัน ผู้ประสานงานสภาที่ประชุมด้านเพศศึกษาแห่งสหราชอาณาจักรกล่าวว่า “น่าผิดหวังที่การจัดการเรียนการสอนเพศศึกษาและสัมพันธภาพที่ไม่มากพอ กลายเป็นรูปแบบที่เกิดขึ้นซ้ำซากในหลายประเทศ เด็กนักเรียนทั้งในอังกฤษและในประเทศอื่นๆ ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าการสอนเพศศึกษาและสัมพันธภาพช่วงเริ่มต้นมีเนื้อหาน้อยเกินไปและสอนช้าเกินไป เน้นแต่ด้านชีววิทยา ให้ความสำคัญกับเรื่องสัมพันธภาพเพียงเล็กน้อย ส่วนเนื้อหาในบทเรียนก็ไม่สะท้อนภาพความเป็นจริงของชีวิตวัยรุ่นเลย”<br /><br />ลูซี่กล่าวเสริมว่า “ตัวครูเองก็ได้แต่พูดแล้วพูดอีกว่าอยากได้การอบรมเฉพาะเรื่อง จะได้สอนเพศศึกษาและสัมพันธภาพได้อย่างมีคุณภาพดีเยี่ยม แต่รัฐบาลอังกฤษกลับไม่สนใจที่จะประกาศให้มีวิชาเพศศึกษาและสัมพันธภาพทุกโรงเรียน จึงเกิดช่องว่างขนาดใหญ่ด้านการจัดการเรียนการสอน บางโรงเรียนก็ไม่สอนวิชานี้แม้แต่คาบเดียว”<br /><br />การศึกษาวิจัยที่สนับสนุนงบประมาณโดยสถาบันเพื่อการวิจัยด้านสุขภาพแห่งชาติยังพบว่าหลักสูตรเพศศึกษาและสัมพันธภาพมักไม่ให้นักเรียนได้รับข้อมูลที่เป็นประโยชน์ เช่น จะทำอย่างไรถ้าตั้งครรภ์ ข้อดีข้อเสียของการคุมกำเนิดวิธีต่างๆ เป็นต้น นอกจากนี้ งานวิจัยยังพบว่ามีการจัดการเรียนการสอนวิชาเพศศึกษาช้าเกินไปสำหรับนักเรียนบางกลุ่ม<br /><br />บทความรายงานการวิจัยตั้งข้อสังเกตว่าถ้ายังไม่มีการยกเครื่องปรับปรุงการจัดการเรียนการสอนหลักสูตรเพศศึกษาและสัมพันธภาพ “เยาวชนก็จะถูกตัดขาดจากหลักสูตรเพศศึกษาและสัมพันธภาพ รวมทั้งโอกาสในการดูแลสุขภาวะทางเพศของตนเองก็จะลดน้อยลงไปด้วย”<br /><br />ลูซี่เพิ่มเติมว่า “หลักฐานจากนานาประเทศแสดงให้เห็นชัดเจนว่าหลักสูตรเพศศึกษาและสัมพันธภาพแบบรอบด้านที่สอนตั้งแต่เด็กยังเล็กและสอนโดยผู้ที่ผ่านการอบรมมาอย่างดีส่งผลต่อการยกระดับสุขภาวะทางเพศของเยาวชน ความรุนแรงทางเพศก็ลดลง แต่ยังมีหลายประเทศไม่ตอบสนองหรือลงมือดำเนินการใดๆ เพื่อจัดให้เด็กและเยาวชนได้รับการศึกษาตามที่เด็กต้องการและสมควรได้รับอย่างยิ่ง”<br /><br /> <br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />แปลและเรียบเรียงจาก <a href="https://www.theguardian.com/education/2016/sep/12/sex-education-is-not-relevant-to-pupils-lives-says-report">Sex education is not relevant to pupils’ lives, says report</a>, the Guardian <br />โดย <a href="http://3c4teen.org/">http://3c4teen.org/ </a><br />เผยแพร่ครั้งแรกที่ <a href="http://3c4teen.org/post/4699">http://3c4teen.org/post/4699</a><br /><br /><br /><br />

งานวิจัยเผย เพศศึกษาที่สอนทุกวันนี้ไม่ตอบโจทย์ผู้เรียนวัยรุ่นทั่วโลก

งานวิจัยเผย เพศศึกษาที่สอนทุกวันนี้ไม่ตอบโจทย์ผู้เรียนวัยรุ่นทั่วโลก Posted: 05 Oct 2016 03:38 AM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว เวบไซท์ประชาไ...

อ่านเพิ่มเติม »

ความรุนแรงต่อเด็กพิการในบ้านเด็กกำพร้า ชีวิตที่เริ่มต้นและจบลงในลูกกรง

<b>ความรุนแรงต่อเด็กพิการในบ้านเด็กกำพร้า ชีวิตที่เริ่มต้นและจบลงในลูกกรง</b><br /> <br /> Posted: 04 Oct 2016 06:12 AM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว เวบไซท์ประชาไท)<br /> <br /> เอ็นจีโอด้านคนพิการเม็กซิโกเผย เด็กพิการในบ้านเด็กกำพร้าถูกละเลย เพิกเฉย มีชีวิตไม่ต่างจากสัตว์ หนำซ้ำมองข้ามเรื่องสิทธิ หลายครั้งพบปัญหาการกักขังหน่วงเหนี่ยว ส่งผลให้พัฒนาการร่างกาย-จิตใจช้า ไม่สามารถใช้ชีวิตในสังคมได้<br /> <br /> 4 ต.ค. 2559 สำนักข่าวเดอะการ์เดียนรายงานสถานการณ์เด็กพิการในบ้านเด็กกำพร้าโดยองค์กรเอ็นจีโอที่ทำงานเรื่องสิทธิคนพิการหรือดีอาร์ไอ (Disability Rights International: DRI) ได้ศึกษากลุ่มสถานสงเคราะห์ และบ้านเด็กกำพร้าในแถบประเทศเม็กซิโก กัวเตมาลา ยูเครนและเซอร์เบีย พบว่ากลุ่มเด็กพิการ ยังคงเป็นกลุ่มที่ถูกมองข้ามเรื่องสิทธิและถูกใช้ความรุนแรงทั้งทางด้านร่างกายและจิตใจ<br /> <br /> รายงานได้เปิดเผยถึงสภาพความเป็นอยู่ของบ้านเด็กกำพร้าที่ชื่อ ซาน ลูอิส กอนซากา ในเม็กซิโก ซิตี้ ในประเทศเม็กซิโก ซึ่งมีสมาชิกทั้งหมด 19 คน พวกเขามีอายุตั้งแต่ 9-40 ปี ส่วนมากถูกนำมาทิ้งไว้โดยครอบครัวและมีเพียงครึ่งหนึ่งที่ยังสามารถติดต่อกับครอบครัวได้ โดยตราบใดที่ครอบครัวยังมีเงินจ่าย 1,290- 8,235 บาทต่อเดือน (มากน้อยขึ้นอยู่กับฐานะทางการเงินของครอบครัว) เด็กๆ ก็สามารถอาศัยอยู่ที่นี่ได้นานเท่านาน<br /> <br /> ที่แห่งนี้มีผู้อาศัยอายุมากหลายคนที่หน้าตาเหมือนวัยแรกรุ่นเพราะร่างกายของพวกเขาไม่เจริญเติบโต มีเด็กพิการด้วยโรคซีรีบรัล เพาร์ซี่หรือซีพี (Cerebral Pulsy: CP) จำนวนกว่าสิบคนนอนเรียงกันอยู่บนพื้น ที่มีเพียงที่่นอนบางๆ ปูไว้และถึงแม้จะมีกลิ่นน้ำยาทำความสะอาด แต่กลิ่นปัสสาวะก็ยังคงวนเวียนมาแตะจมูก<br /> <br /> ผู้เขียนกล่าวว่า เมื่ออยู่ที่นี่ เวลาเหมือนถูกหยุดนิ่ง กิจกรรมที่เกิดขึ้นมีเพียงการเรียนการสอน การแพทย์ และการกายภาพที่ล้าหลัง แม้แต่แบบแผนในการดูแลผู้ป่วยก็ยังเป็นแบบเบ็ดเสร็จเด็ดขาดจากแพทย์คนเดียว ไม่มีภาวะของการใช้ชีวิตและไม่มีการให้ความบันเทิง<br /> <br /> <div style="text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhl899PPr1t8x8zoliQ9zd1U9wVU3lgVrD_CJlbyOdvkN6VBRt6RXBpF-pfAxfrVmT_xeUAMZoyLjXm5zxAKbJ7Q81K_5tSSKvOEkpY1wclaLZuFFrbdJV7buKunpBQIjmK5zOB1dlpOi4/s1600/2016-10-05_132237.jpg" imageanchor="1"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhl899PPr1t8x8zoliQ9zd1U9wVU3lgVrD_CJlbyOdvkN6VBRt6RXBpF-pfAxfrVmT_xeUAMZoyLjXm5zxAKbJ7Q81K_5tSSKvOEkpY1wclaLZuFFrbdJV7buKunpBQIjmK5zOB1dlpOi4/s1600/2016-10-05_132237.jpg" /></a></div> <div style="text-align: center;"> ลีโอนาโดซึ่งถูกผูกวีลแชร์ติดกับเตียง</div> <div style="text-align: center;"> (ที่มาภาพ <a href="http://www.driadvocacy.org/">Disability Rights International</a>)</div> <br /> เหตุการณ์และภาพถ่ายต่างๆ เกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้ถูกเก็บและบันทึกเมื่อเดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา โดยองค์กรเอ็นจีโอ ดีอาร์ไอ แสดงภาพของ ลีโอนาโด เด็กชายออทิสติกวัย 10 ขวบ พร้อมวีลแชร์ของเขาที่ถูกผูกติดอยู่กับเตียง แม้ว่าลีโอนาโดจะสามารถเดินได้แต่เขากลับไม่สามารถเคลื่อนย้ายตัวเองไปที่ไหนได้เพราะถูกผูกติดกับวีลแชร์ เจ้าหน้าที่เองก็ต่างกล่าวว่า การทำเช่นนี้ไม่ถือเป็นการลงโทษเขาแต่เป็นการทำให้เขาปลอดภัยและหยุดไม่ให้ลีโอนาโดดิ้นลงจากวีลแชร์ แม้ลีโอนาโดจะมีครอบครัว แต่ครอบครัวของเขาอยู่ห่างออกไป 6 ชั่วโมงจากเม็กซิโก และไม่มีเงินมากพอที่จะดูแลเขา<br /> <br /> อีกเหตุการณ์หนึ่งแสดงภาพของเด็กชายวัยรุ่นตอนต้นที่เป็นโรคซีรีบรัล เพาร์ซี่ นอนในที่นอนแคบๆ และถูกตีปิดด้วยไม้ด้านหนึ่ง ไม้เหล่านั้นมีรอยจากการกระแทกของหัวและฟันของเด็กชาย และเมื่อเด็กชายอ้าปากก็พบว่า ฟันของเขาหลายซี่นั้นหายไป<br /> ปัญหาสิทธิมนุษยชนนั้นมีอยู่ทั่วโลก<br /> <br /> กว่า 8 ล้านคนของเด็กทั่วโลกอาศัยอยู่ในบ้านเด็กกำพร้า กว่าร้อยละ 90 ยังมีผู้ปกครองที่มีชีวิตอยู่อย่างน้อย 1 คน เด็กพิการกลายเป็นเครื่องมือที่ทำให้บ้านเด็กกำพร้าถูกมองว่าเป็นสถานที่ที่ดูแลชีวิต แต่เด็กวัยรุ่นหลายคนที่เติบโตในสถานที่เหล่านี้กลับมีความรู้สึกเหมือนตายทั้งเป็น<br /> <br /> <div style="text-align: center;"> <img src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEgXKljGbR-zknd6VuS6rxYU-W9cuPVGuvUdz24b7Hr2WZ20gxcCHeuI5CVUS497p_SEv5rEFqzkKdXifoGOz4T6SlSIOTuZ3J9lI_wx9b8gVoJfj66XO3BUZe70drX2_UVszCPCnPCstbpKtGWh316CHs9nP1ntaLIlWmbyyQ=s0-d-e1-ft" /></div> <div style="text-align: center;"> ภาพหน้าจอจากวิดีโอ <a href="https://www.youtube.com/watch?v=H9nmHuW-nMw">DRI Intro--Disability Rights are Human Rights</a></div> <br /> 13 ปีที่ผ่านมา ดีอาร์ไอทำงานแคมเปญทั่วโลกเพื่อลดจำนวนกลุ่มเสี่ยงดังกล่าว โดยเฉพาะในเคสของคนพิการ ผลการวิจัยที่ผ่านมา ดีอาร์ไอพบทั้งความรุนแรงที่มาจากการดำเนินการโดยรัฐ ทั้งจากผู้บริจาคสนับสนุน ซึ่งรวมทั้งในเคสของบ้านเด็กกำพร้าและแผนกจิตเวช โดยจากการเก็บข้อมูลระหว่างวิจัยพบว่า นอกจากสุขอนามัยที่ไม่เพียงพอแล้ว ยังมีการสร้างพันธนาการต่างๆ ที่ทำให้เกิดความเจ็บปวด ความพิการและความแปลกแยกออกจากสังคม รวมทั้งการกักขังหน่วงเหนี่ยวคนที่มีความผิดปกติทางจิตใจ<br /> <br /> ในปารากวัย นักวิจัยพบว่า เด็กที่มีภาวะออทิสติกถูกขังกรงอยู่ในโรงพยาบาลรัฐ เด็กเหล่านี้ได้รับอนุญาตให้มีชีวิตข้างนอกกรงเพียงไม่กี่ชั่วโมงทุกสองถึงสามวัน เจ้าหน้าที่ของดีอาร์ไอกล่าวว่า กรงนั้นเต็มไปด้วยสิ่งของกระจัดกระจาย ทั้งอุจจาระ ขยะ และเศษแก้วน้ำที่แตก นอกจากนี้ยังมีการรายงานถึงการบังคับทำหมันของคนพิการในเม็กซิโก ซึ่งเกิดขึ้นเพราะกลัวปัญหาการล่วงละเมิดทางเพศในสถาบัน ขณะที่ในยูเครน ทีมงานพบว่า เด็กจะถูกแบ่งประเภทตามความรุนแรงของความพิการ เด็กที่อยู่ในขั้น 3 และ 4 ของโรคจะถือว่าไร้ความสามารถ และถูกคาดว่าต้องอยู่ที่สถาบันเหล่านี้ไปตลอดชีวิต<br /> ทุกอย่างถูกจัดการให้ ‘สะอาด’<br /> <br /> ถึงแม้สถาบันส่วนใหญ่จะมีอุปกรณ์ที่ดี เครื่องมือที่สะอาดสะอ้าน และครอบครัวจำนวนมากก็เชื่อว่าสถาบันเหล่านี้จะทำสิ่งที่ถูกต้องต่อลูกของเขา อย่างไรก็ดี ลอว์รี่ เอิร์น วัย 62 ปี ประธานดีอาร์ไอกล่าวว่า ไม่มีอะไรดีไปกว่าครอบครัว เด็กๆ ต้องการคนดูแลที่เอาใจใส่ แม้แต่สถานกำพร้าที่ดีก็ไม่สามารถทดแทนได้ เด็กที่นั่นมีพัฒนาการทางด้านจิตใจและร่างกายที่ล่าช้า<br /> <br /> "แม้แต่กับสถาบันที่ดีที่สุด เด็กๆ ก็ยังไม่ได้สิ่งที่พวกเขาควรจะได้" เฮเลน เด็นท์ นักวิชาการจิตวิทยาคลินิกที่มหาวิทยาลัยสแตฟฟอร์ดเชอร์ กล่าว พร้อมเสริมว่า โดยมากเจ้าหน้าที่จะสนใจและเอาใจใส่เด็กที่ไม่มีปัญหาเสียมากกว่า ดังเช่นเด็กผู้ชายที่้กระแทกฟันตัวเองกับผนัง ซึ่งเต็มไปเปี่ยมไปด้วยภาวะเรียกร้องสนใจ ซึ่งอาจเกิดได้ทั้งจากความเครียด หรือภาวะพฤติกรรมผิดปกติ<br /> <br /> อีริค โรเซนธอล วัย 52 ปี ผู้ก่อตั้งดีอาร์ไอกล่าวถึงเหตุผลที่เขาตั้งองค์กรดังกล่าวขึ้นว่า เขาเคยเห็นการดูแลคนซึ่งไม่เหมือนการดูแลคน มีการจับทั้งเด็กและผู้ใหญ่พิการนอนเรียงกันแบบโป๊เปลือยเพื่ออาบน้ำหรือป้อนอาหารในแบบที่พวกเขาไม่มีทางได้เลือก ซึ่งมองดูแล้วคล้ายกับการเลี้ยงสัตว์เข้าไปทุกที<br /> <br /> โรเซนธอล มีความสนใจด้านสุขภาพจิตและสิทธิมนุษยชนก่อนที่จะหันมาศึกษาด้านกฎหมายอย่างจริงจัง เขาเป็นนักเคลื่อนไหวและรู้ว่าสิทธิคนพิการเป็นสิ่งที่ถูกมองข้ามมาตลอด แม้แต่ในงานด้านสิทธิมนุษยชนระดับสากลก็ตาม องค์กรของเขาทำหน้าที่วิจัยและเปิดเผยข้อมูลเพื่อผลักดันให้เกิดการเปลี่ยนแปลง กว่า 20 ปีที่ผ่านมา เขาได้เดินทางเพื่อเยี่ยมชมกว่า 100 สถาบันในกว่า 30 ประเทศและรวบรวมทีมอาสาสมัครผู้เชี่ยวชาญด้านการแพทย์ได้จำนวนหนึ่ง<br /> <br /> แม้ทีมงานของเขาจะมีขนาดเล็ก แต่กลับใช้เวลาไม่นานในการขยายฐานออกไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้พวกเขามีสำนักงานที่เม็กซิโก กัวเตมาลา ยูเครนและเซอร์เบีย และทำงานวิจัยหลักๆ อยู่ 18 ชิ้น เช่น การเผยแพร่ข้อมูลการทรมานที่ทำร่วมกับนิตยสารนิวยอร์กไทส์ ซึ่งเรียกร้องให้คนพิการมีสิทธิเสมอภาคเท่ากับคนไม่พิการ<br /> <br /> บทบาทของดีอาร์ไอในเซอร์เบีย คือการทำให้เกิดกฎหมายที่ว่า เด็กที่อายุต่ำกว่าสามปี จะต้องไม่เป็นเด็กที่อยู่ภายใต้สถาบันใด แม้ว่าเซอร์เบียจะมีเด็กที่อยู่ในสถานที่เหล่านี้ค่อนข้างน้อย แต่ในจำนวนนั้นก็ยังคงเป็นเด็กพิการค่อนข้างสูงนอกจากนี้ ยังมุ่งเน้นในเรื่องการหยุดไม่ให้มีเด็กเข้าใหม่ในอนาคต<br /> <br /> <div style="text-align: center;"> <img src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEi92Rypefr6ONyRDjENO-ro66wi6q_ES-fjbUDFytTumvLYyhdp2jV_0Ri98vSn6xW-alFocdZEbg-UfAcykPiJgG307E14VU9BjjQJ_PrK04mIm4lwZdd7vD1JcN71F4glEIcaWtdyAOIWhhUtNU7UgIvsZub8fIt0Zsby-g=s0-d-e1-ft" /></div> <div style="text-align: center;"> ภาพหน้าจอจากวิดีโอ<a href="http://https//www.youtube.com/watch?v=H9nmHuW-nMw"> DRI Intro--Disability Rights are Human Rights</a></div> <br /> “พวกเรารายงานสิ่งที่พวกเรารู้ว่าเป็นอันตรายต่อเด็ก ครั้งแรกที่เราเริ่มเดินทางเยี่ยมสถาบันต่างๆ เมื่อ 13 ปีที่แล้ว เด็กหลายคนถูกทิ้งให้ตายอย่างเจ็บปวด เด็กที่สื่อสารไม่ได้ก็ถูกทิ้งให้อยู่ในเปลหรือคอกเป็นปีๆ โดยไร้ความรักและการสัมผัสพวกเราจึงคิดว่าจะต้องลงมือทำอะไรสักอย่าง<br /> <br /> “เราสามารถเปลี่ยนมันได้ มันไม่ใช่ปัญหาที่ซับซ้อนอะไร มันคือการสนับสนุนให้ครอบครัวมีรายได้ ไม่ใช่การสนับสนุนให้บ้านเด็กกำพร้ามีรายได้” เอิร์นกล่าว<br /> <br /> นอกจากนี้ ยังมีองค์กรอื่นๆ อย่าง Lumos ซึ่งเป็นองค์กรการกุศลโดยเจ.เค. โรลลิ่ง ได้ออกแคมเปญการลดการพึ่งพิงสถาบันต่างๆ เหล่านี้ โดยเปลี่ยนจากการพึ่งพิงเป็นการสนับสนุนให้ครอบครัวได้อยู่ด้วยกัน สนับสนุนชุมชนและพัฒนางานด้านเครือข่าย โดยองค์กรเชื่อว่าในปี 2050 เด็กที่ถูกกักขังอยู่ในสถาบันเหล่านี้จะหมดไป<br /> เมื่อลับสายตา สิ่งร้ายๆ ก็เกิดขึ้นกับเด็ก<br /> <br /> สำหรับเอิร์นและทีมงาน วันหยุดพักผ่อนเป็นสิ่งที่พวกเขาแทบไม่เคยได้รับ เธอต้องการให้ตัวเองสามารถติดต่อได้และทำงานอย่างต่อเนื่อง<br /> <br /> “ในตอนเด็กๆ ฉันเคยถูกทำร้าย ในตอนนั้นฉันหวังว่าจะมีใครสักคนที่เข้ามาช่วย อยากให้มีใครสักคนเข้ามาพูดคุยกับฉัน ในวันที่ฉันไม่สามารถพูดคุยกับใครได้” เธอกล่าว<br /> <br /> เธอเชื่อว่า เด็กๆ ที่ถูกทิ้งไว้ โดยเฉพาะเด็กพิการ มักเป็นกกลุ่มเด็กที่ถูกหลงลืม ไม่มีใครสนใจพวกเขา ไม่ว่าสาเหตุนั้นจะเกิดจากความขัดแย้งของครอบครัว หรือกำพร้าพ่อแม่ก็ตาม เธอเล่าว่า หนึ่งในเคสที่ยากที่สุด อยู่ในย่านเมืองเก่าทบิลิซิ ประเทศจอร์เจีย เด็กที่มีภาวะหัวโต หรือโรค hydrocephalus ที่ส่งผลให้เกิดของเหลวในสมอง ถูกทิ้งโดยไร้การรักษา ซึ่งนั้นก่อให้เกิดความเจ็บปวดและทรมานอย่างมาก<br /> <br /> “เด็กทารกหัวโตอายุ 6 เดือนถูกทิ้งให้นอนร้องครวญคราง ฉันจมอยู่กับความเศร้าโศกเพราะรู้ว่าโรคดังกล่าวนั้นสามารถรักษาให้หายได้ และเด็กคนนี้ก็สามารถเติบโตใช้ชีวิตอย่างปกติเฉกเช่นคนอื่นได้เช่นกัน” เธอกล่าว<br /> <br /> <center> <iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="360" src="https://www.youtube.com/embed/H9nmHuW-nMw?rel=0" width="640"></iframe></center> <br /> แปลและเรียบเรียงจาก<br /> <a href="https://www.theguardian.com/global-development-professionals-network/2016/sep/26/orphanage-locked-up-disabled-children-lumos-dri-human-rights">Out of sight: the orphanages where disabled children are abandoned</a><br /> <div> <br /></div> <div> <br /></div>

ความรุนแรงต่อเด็กพิการในบ้านเด็กกำพร้า ชีวิตที่เริ่มต้นและจบลงในลูกกรง

ความรุนแรงต่อเด็กพิการในบ้านเด็กกำพร้า ชีวิตที่เริ่มต้นและจบลงในลูกกรง Posted: 04 Oct 2016 06:12 AM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว เวบไซท์ประช...

อ่านเพิ่มเติม »

ผู้หญิงในซาอุฯ เรียกร้องสิทธิ-ขอยกเลิกระบบต้องคอยให้ผู้ชายคุ้มหัว

<div style="text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg1nmsgWkc1LodwGO2sgRQh83_7UVnxAx9YTGAQOJh-5auau1Q67CcOzj3zirFBbzCE0XDcfuD49RnJoTykmJSRs_qPBvpjhm3f22eoKNkKTY9BychRduC3uVKZCjJPi9KBtxmd5zc7Gs8/s1600/2016-10-04_194351.jpg" imageanchor="1"><img border="0" height="480" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg1nmsgWkc1LodwGO2sgRQh83_7UVnxAx9YTGAQOJh-5auau1Q67CcOzj3zirFBbzCE0XDcfuD49RnJoTykmJSRs_qPBvpjhm3f22eoKNkKTY9BychRduC3uVKZCjJPi9KBtxmd5zc7Gs8/s640/2016-10-04_194351.jpg" width="640" /></a></div> <br /><b>ผู้หญิงในซาอุฯ เรียกร้องสิทธิ-ขอยกเลิกระบบต้องคอยให้ผู้ชายคุ้มหัว</b><br /><br />Posted: 03 Oct 2016 12:53 AM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว เวบไซท์ประชาไท)<br /><br />ในซาอุดิอาระเบียมีระบบที่บังคับให้ผู้หญิงต้องอยู่ภายใต้การคุ้มครองดูแลของผู้ชายที่อยู่ใกล้ชิด เป็นการจำกัดสิทธิทางกฎหมายและลิดรอนสิทธิในชีวิตประจำวันของพวกเธอ แต่ก็เริ่มมีผู้หญิงจากระดับรากหญ้าเริ่มเคลื่อนไหวไม่ยอมตกอยู่ภายใต้ "ความคุ้มครอง" ที่บีบเค้นพวกเธออีกต่อไปแล้ว<br /><br />I Am Still My Own Guardian <a href="https://twitter.com/hashtag/Iammyownguardian?src=hash">#Iammyownguardian</a> <a href="https://twitter.com/hashtag/%D8%B3%D8%B9%D9%88%D8%AF%D9%8A%D8%A7%D8%AA_%D9%86%D8%B7%D8%A7%D9%84%D8%A8_%D8%A8%D8%A7%D8%B3%D9%82%D8%A7%D8%B7_%D8%A7%D9%84%D9%88%D9%84%D8%A7%D9%8A%D9%87?src=hash">#سعوديات_نطالب_باسقاط_الولايه</a> <a href="https://twitter.com/hashtag/madeatsca?src=hash">#madeatsca</a> <a href="https://twitter.com/hashtag/politicalart?src=hash">#politicalart</a> <a href="https://t.co/jLKJk4halb">pic.twitter.com/jLKJk4halb</a><br /><br />— Ms Saffaa (@MsSaffaa) <a href="https://twitter.com/MsSaffaa/status/760439047562989568">2 สิงหาคม 2559</a><br /><br />3 ต.ค. 2559 ในประเทศซาอุดิอาระเบียที่ถูกมองว่าเป็นประเทศที่เต็มไปด้วยการเหยียดเพศ มีผู้หญิงที่เริ่มแสดงให้เห็นถึงความพยายามจะเปลี่ยนแปลงในเรื่องนี้ ขณะที่ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมามีการเปลี่ยนแปลงไม่กี่เรื่องในแบบที่เป็นการเปลี่ยนแปลงจากบนลงล่างเช่นการที่พระราชาธิบดีอับดุลเลาะห์ให้สิทธิผู้หญิงในการเลือกตั้งระดับท้องถิ่นเมื่อปี 2554 ในระดับรากหญ้าก็มีคนจำนวนมากพยายามเคลื่อนไหวเพื่อเรียกร้องการเปลี่ยนแปลงในระดับรากฐานมากกว่านั้น เช่นในช่วงที่ผ่านมาซึ่งเป็นฤดูร้อนของประเทศซาอุฯ มีนักกิจกรรมรณรงค์ผ่านทางออนไลน์เพื่อเรียกร้องให้มีการรื้อถอนระบบ "ความคุ้มครอง" (guardianship) ซึ่งเป็นระบบที่บังคับให้ผู้หญิงต้องอยู่ภายใต้การคุ้มครองของญาติเพศชาย หลายคนมองว่าระบบนี้เป็นอุปสรรคสำคัญที่ปิดกั้นไม่ให้ผู้หญิงในซาอุฯ เข้าถึงสิทธิขั้นพื้นฐาน<br /><br />ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ผู้หญิงซาอุฯ และผู้สนับสนุนพวกเธอจากทั่วโลกมีการรณรงค์ด้วยการทวีตผ่านแฮชแท็กที่ระบุว่า "ผู้หญิงชาวซาอุฯ ต้องการทำให้ระบบความคุ้มครองหมดไป" นอกจากนี้ยังมีการใช้แฮชแท็กเป็นภาษาอังกฤษว่า #IAmMyOwnGuardian (ฉันเป็นผู้คุ้มครองตนเอง) และ #StopEnslavingSaudiWomen (หยุดทำให้ผู้หญิงซาอุฯ เป็นทาส) เพื่อดึงดูดการสนับสนุนจากนานาชาติรวมถึงผู้สนับสนุนในประเทศ<br /><br />อะซิซา อัล ยุสเซฟ นักกิจกรรมในซาอุฯ กล่าวว่า การรณรงค์ในครั้งนี้เพราะต้องการให้ผุ้หญิงซาอุฯ ได้รับสิทธิ "เป็นพลเมืองอย่างเต็มรูปแบบ ... รับผิดชอบกับการกระทำของพวกเธอเอง" โดยที่การลงนามเรียกร้องหยุดระบบความคุ้มครองมีผู้ลงนามสนับสนุนมากกว่า 14,000 รายชื่อแล้ว ในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมานักกิจกรรมหลายคนรวมถึง อัล ยุสเซฟ นำข้อร้องเรียนนี้เสนอต่อราชสำนัก โดยที่พวกเธอไม่สามารถนำเอกสารส่งด้วยตนเองได้จึงมีการส่งให้ผ่านทางจดหมาย<br /><br />ช่วงต้นเดือน ก.ย. ที่ผ่านมา มุฟตีสูงสุด อับดุลลาซิซ อัล ชีค ที่เป็นผู้นำทางศาสนาของซาอุฯ แสดงการต่อต้านการรณรงค์ของผู้หญิงซาอุฯ อย่างหนัก โดยกล่าวหาผ่านทางทวิตเตอร์ว่าเป็น "อาชญากรรมต่อต้านอิสลาม" แต่ก็มีคนจำนวนมากโต้แย้งว่าระบบความคุ้มครองในซาอุฯ นั้นเป็นการตีความคัมภีร์อัลกุรอานที่ไม่แม่นยำ ผู้จัดการรณรงค์ยังบอกอีกว่ามีผู้นำศาสนาคนอื่นๆ จำนวนมากสนับสนุนการรณรงค์ของพวกเขา "พวกเขาทุกคนประกาศว่า (ระบบความคุ้มครอง) ไม่ถูกต้องตามหลักศาสนา" อัล ยุสเซฟ กล่าว "มันเป็นกฎที่มาจากรัฐบาลทั้งหมดและควรจะเปลี่ยนแปลง"<br /><br />ฮิวแมนไรท์วอทช์ระบุว่า ระบบความคุ้มครองในทางกฎหมายทำให้ผู้หญิงอยู่ในสถานะ "ผู้น้อยตลอดชีวิต" ทำให้ผู้หญิงไม่มีสิทธิดำเนินการทางกฎหมายอย่างเต็มที่ในซาอุฯ และต้องได้รับอนุญาตจากผู้ปกครองที่เป็นชายก่อนในเรื่องสำคัญอย่างการเดินทางและการแต่งงาน ในบางครั้งยังรวมถึงการสมัครงานและการรับบริการทางการแพทย์ด้วย โดยปกติแล้วผู้ปกครองของผู้หญิงในซาอุฯ มักจะเป็นญาติที่ใกล้ชิดไม่ว่าจะเป็นพ่อ, พี่ชาย, น้องชาย, สามี หรือลูกชาย ผู้หญิงมีหนทางน้อยมากในการที่จะทำตรงข้ามการตัดสินใจของผู้ปกครอง ยังไม่นับว่าในซาอุฯ มีกฎหมายที่แบ่งแยกกีดกันเพศหญิงอย่างหนัก ไม่ว่าจะเป็นการห้ามผู้หญิงขับรถ รวมถึงยังมีการเลือกปฏิบัติอย่างไม่เป็นทางการในชีวิตประจำวันที่ลิดรอนสิทธิพวกเธอโดยไม่ต้องอาศัยกฎหมาย<br /><br />หญิงชาวซาอุฯ คนหนึ่งเคยให้สัมภาษณ์ประเด็นการถูกเหยียดในชีวิตประจำวันกับฮิวแมนไรท์วอทช์ว่า "มันกลายเป็นสิ่งที่เปลี่ยนแปลงอะไรในหัวของคุณและเปลี่ยนแปลงวิธีการที่คุณมองตัวเองได้ว่าคุณเคารพตัวเองในแบบไหน หรือครอบครัวคุณเคารพในตัวคุณอย่างไรถ้าเขาเป็นผู้ปกครองตามกฎหมายของคุณ"<br /><br />รัฐบาลซาอุดิอาระเบียเคยสัญญาว่าจะยกเลิกระบบนี้ 2 ครั้ง ครั้งหนึ่งในปี 2552 และอีกครั้งหนึ่งในปี 2556 เมื่ออยู่ภายใต้การพิจารณาของคณะมนตรีด้านสิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติ ในขณะที่การรณรงค์ครั้งล่าสุดนี้ได้รับการสนับสนุนจากฮิวแมนไรท์วอทช์ที่มีบทวิจารณ์เสียดแทงระบบความคุ้มครองของซาอุฯ เช่นในรายงานฉบับหนึ่งของพวกเขาระบุว่าระบบนี้เป็น "อุปสรรคสำคัญที่สุดที่กีดขวางสิทธิสตรีในประเทศแม้ว่าจะมีการปฏิรูปตลอดช่วงทศวรรษที่ผ่านมา" ถึงแม้ว่าซาอุฯ จะมีแผนการวิสัยทัศน์ที่เสนอให้ขยายบทบาทของผู้หญิงในสังคมของซาอุฯ แต่นักวิจารณ์ก็ยืนยันว่าจะยังคงระบบความคุ้มครองอยู่ซึ่งขัดแย้งกับเป้าหมาย<br /><br />อย่างไรก็ตาม กระแสเริ่มตีกลับเมื่อมีประชาชนผู้หญิงในซาอุฯ ที่ได้รับการศึกษาระดับสูงเข้าถึงการจ้างงานได้มากขึ้นในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาและมีส่วนร่วมในการเมืองท้องถิ่นได้ในระดับจำกัด ในระดับประเทศผู้นำหญิงอย่างเจ้าฟ้าหญิงรีมาร์ บินท์ บันดาร์ ที่แสดงออกสนับสนุนการเสริมพลังให้ผู้หญิงอย่างเปิดเผยและดูมีความคืบหน้า ในขณะเดียวกันการรณรงค์ที่เกิดขึ้นจากอัล ยุสเซฟ ก็แสดงให้เห็นว่าเริ่มมีการเคลื่อนไหวจากในระดับรากหญ้าที่พร้อมจะเดินทางกันต่อไปในระยะยาวด้วย<br /><br />อัล ยุสเซฟ ให้สัมภาษณ์ต่อบีบีซีว่าพวกเขามีความหวังอยู่ตลอดเวลาเพราะถ้าไม่มีความหวังก็ทำงานไม่ได้<br /><br /> <br /><br />เรียบเรียงจาก<br /><br />Saudi women push for full rights, demand end to guardianship system, Waging Nonviolence, 29-09-2016<br /><a href="http://wagingnonviolence.org/2016/09/saudi-women-push-full-rights-demand-end-guardianship-system/">http://wagingnonviolence.org/2016/09/saudi-women-push-full-rights-demand-end-guardianship-system/</a><br /><br />

ผู้หญิงในซาอุฯ เรียกร้องสิทธิ-ขอยกเลิกระบบต้องคอยให้ผู้ชายคุ้มหัว

ผู้หญิงในซาอุฯ เรียกร้องสิทธิ-ขอยกเลิกระบบต้องคอยให้ผู้ชายคุ้มหัว Posted: 03 Oct 2016 12:53 AM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว เวบไซท์ประชาไท) ...

อ่านเพิ่มเติม »

บทความแปล: มองการเมืองไทยผ่านความสัมพันธ์ระหว่างจีนกับรัสเซีย

<div style="text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiYxO4-_Q6a_EmrY2_Cu4uz6mJpgpHX8YNKbiom50zwe5eTC4N-bU8FWmgTbw4bGTFvRSMTJmxikLBPiP3z7MDs8MSVDQSphqVNRqf9iL1TUPIMOErjfEPEnCvU85la8yY4H4SQ82KZe4E/s1600/2016-09-30_181702.jpg" imageanchor="1"><img border="0" height="424" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiYxO4-_Q6a_EmrY2_Cu4uz6mJpgpHX8YNKbiom50zwe5eTC4N-bU8FWmgTbw4bGTFvRSMTJmxikLBPiP3z7MDs8MSVDQSphqVNRqf9iL1TUPIMOErjfEPEnCvU85la8yY4H4SQ82KZe4E/s640/2016-09-30_181702.jpg" width="640" /></a></div> <br /><b>บทความแปล: มองการเมืองไทยผ่านความสัมพันธ์ระหว่างจีนกับรัสเซีย</b><br /><br />Posted: 28 Sep 2016 08:24 PM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว <a href="http://feedproxy.google.com/~r/prachatai/~3/suSu4c-POn8/68129?utm_source=feedburner&utm_medium=email" target="_blank">เวบไซท์ประชาไท</a>)<br /><br />เนื่องจากบางสื่อที่สนับสนุนรัฐบาล คสช. อย่างเครือเนชั่น ผู้จัดการ หรือสำนักข่าวไทย ได้เพียรพยายามมานานเป็นปี ๆ ในการทำให้มวลชนเข้าใจว่า ไทยหันมาสังกัดค่ายทางการเมืองและเศรษฐกิจของจีนกับรัสเซียแทนพันธมิตรดั้งเดิมอย่าง สหรัฐอเมริกา เราจึงน่าจะศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างมหาอำนาจใหม่คู่นี้ ว่ามีความแนบแน่นลึกซึ้ง และสามารถคานอำนาจกับตะวันตกอย่างที่สื่อเหล่านั้นพยายามนำเสนอหรือไม่ อย่างไร อันน่าจะช่วยให้เราเข้าใจได้ว่ารัฐบาลไทย (รวมถึงประเทศเพื่อนบ้านในย่านอุษาคเนย์) แท้ที่จริงเลิกสนใจสหรัฐฯ เพราะได้พันธมิตรใหม่ที่รักใคร่กลมเกลียวกัน 2 ประเทศ หรือเป็นเพียงการสร้างภาพของรัฐบาลไทยเช่นเดียวกับบรรดาสื่อในสังกัดเพื่อสร้างความชอบธรรมให้กับรัฐบาลทหาร<br /> <br />บทความนี้แปลจากบทความชื่อ “สหรัฐฯควรกลัวความสัมพันธ์ระหว่างจีนและรัสเซียหรือไม่” (<a href="http://nationalinterest.org/feature/should-america-fear-the-china-russia-relationship-15075">Should America Fear the China-Russia Relationship?</a>) จากเว็บไซต์ The National Interest เขียนโดยไมเคิล คาร์ก ซึ่งเป็นรองศาสตราจารย์แห่งวิทยาลัยความมั่นคงแห่งชาติ ของมหาวิทยาลัยแห่งชาติออสเตรเลีย รวมไปถึง แอนโธนี ริกเกตต์ส ซึ่งเป็นนักศึกษาระดับปริญญาเอกของที่เดียวกัน<br /><br /><div style="text-align: center;"> 0000</div> <br /><br />จีนกับรัสเซียได้เพิ่มความสัมพันธ์ในด้านความมั่นคง เศรษฐกิจ และการทูต อันส่งผลให้เกิดความซับซ้อนสำหรับภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกซึ่งเปราะบางอยู่แล้ว นักวิเคราะห์หลายคนเห็นว่า การร่วมมือกันที่ถูกยกระดับเช่นนี้เป็นจุดเริ่มต้นของการเป็นหุ้นส่วนในการมุ่งทำลายเสถียรภาพของระเบียบโลกที่นำโดยตะวันตก และได้ลดศักยภาพของสหรัฐฯ ในการมีอิทธิพลต่อผลลัพธ์เชิงยุทธศาสตร์ต่อภูมิภาคแห่งนี้ แต่ชุดแห่งการใช้เหตุผลดังกล่าวมุ่งไปที่องค์ประกอบที่เป็นรูปธรรมของความรักใคร่กันครั้งใหม่ของกรุงปักกิ่งและกรุงมอสโคว์โดยมองข้ามความโดดเด่นขององค์ประกอบเชิงประวัติศาสตร์และหลักการ ซึ่งสะท้อนความสัมพันธ์ระหว่าง 2 ประเทศ<br /> <br />ในความเป็นจริง ภาวะแห่งการประจันหน้ากับตะวันตกอย่างเห็นได้ชัดเจนของค่ายจีน-รัสเซียนั้นได้รับการผลักดันโดยการโยงใยทางประวัติศาสตร์และอุดมการณ์ อันปรากฏจากการที่รัฐทั้ง 2 รับเอารูปแบบการปกครองอำนาจนิยมมาใช้ นักวิเคราะห์บางคนเห็นว่ารูปแบบการปกครองอันแข็งกระด้างเช่นนี้เป็นตัวแทนของความไม่ไว้วางใจระหว่างกันกับตะวันตกและความปรารถนาร่วมกันในการเขียนกฎใหม่แห่งการสร้างระเบียบโลก<br /> <br />ความตั้งใจของรัสเซียและจีนในการระดมหรือการข่มขู่การใช้กำลังทางทหารเพื่อแสวงหาผลประโยชน์ของประเทศตนขึ้นเรื่อยๆ และยังท้าทายระเบียบความมั่นคงของภูมิภาคในปัจจุบัน ดูเหมือนจะเป็นตัวตอกย้ำการประเมินที่มองโลกในแง่ร้ายเช่นนั้น ไม่ว่าจะรัสเซียในยูเครนหรือจีนในทะเลจีนใต้ ได้แสดงให้เห็นถึงท่าทีทางการทหารในการแก้ไขปัญหาความขัดแย้งทางพรมแดนมาตั้งแต่ในอดีตของพวกตน ตามมุมมองหนึ่งเห็นว่า “รัสเซียและจีนบัดนี้กำลังแข่งขันกันในการติดอาวุธ รัฐบาลที่ต่อต้านประชาธิปไตยและต่อต้านสหรัฐฯ ในละตินอเมริกา และอาจจะร่วมมือกันในการช่วยนิการากัวสร้างคลองข้ามมหาสมุทร ซึ่งจะช่วยเป็นทางผ่านทางทะเลให้กับเรือรบของรัสเซียและจีน ทั้ง 2 ประเทศยังช่วยสนับสนุนศัตรูของสหรัฐฯ ในซีเรียและอิหร่าน”<br /><br /><b>การจับขั้วเพื่อผลประโยชน์</b><br /><br />ถึงแม้ว่าจะมีความคล้ายคลึงเช่นนั้นระหว่างกรุงมอสโคว์และกรุงปักกิ่ง แต่ก็มีเหตุผลที่จะเชื่อได้ว่าสถานภาพปัจจุบันของความสัมพันธ์ระหว่างจีนและรัสเซียจะยังคงเป็น “การจับขั้วเพื่อผลประโยชน์” ภาพปรากฏเช่นนี้สะท้อนว่าในขณะที่ทั้งนายปูตินและนายสีพัฒนาความสัมพันธ์ที่แนบแน่นกว่าเดิม ซึ่งบัดนี้ยอมรับผลประโยชน์หลักของกันและกัน อย่างไรก็ตามมันล้มเหลวที่จะยกความสัมพันธ์ไปยังการเป็นหนึ่งในสถานะพันธมิตร<br /> <br />ในทางการทูต รัสเซียและจีนมักแสดงถึงผลประโยชน์ร่วมกันผ่านการใช้สิทธิยับยั้ง (veto) ในคณะมนตรีความมั่นคงของสหประชาชาติ ในทศวรรษที่ผ่านมา จีนได้ใช้สิทธิยับยั้งถึง 6 ครั้ง แต่ละครั้งจะควบคู่ไปกับรัสเซียซึ่งใช้สิทธิยับยั้งถึง 11 ครั้ง ในเวลาเดียวกัน เมื่อไม่นานมานี้ การจับคู่กันมีภาพสะท้อนจากการที่ทั้งกรุงมอสโคว์และกรุงปักกิ่งทำการยับยั้งถึง 4 มติต่อกรณีซีเรีย นับตั้งแต่ปี 2012 การใช้สิทธิยับยั้งมากจนเกินไปนี้ได้รับการเข้าใจว่าเป็นทั้งการท้าทายการเป็นผู้นำของตะวันตก และเครื่องมือในการชะลอการแทรกแซงทางทหารของสหรัฐฯ ในตะวันออกกลาง<br /> <br />แต่อย่างที่ เดเนียล บรูมเบิร์ก และสตีเวน เฮเดมัน ได้แย้งไว้ว่า นี่เป็นการจับคู่กันที่นำไปสู่ผลทางลบจากการต่อต้านระเบียบสากลของประชาธิปไตย การรวมกันเป็นกลุ่มก้อนของประเทศต่างๆ และสิทธิมนุษยชน ซึ่งได้รับการสนับสนุนโดยตะวันตกและองค์กรระหว่างประเทศอย่างเช่นสหประชาชาติและศาลอาญาระหว่างประเทศ เหตุการณ์นี้ในที่สุดแล้วได้นำไปสู่การทูตซึ่งได้ปกป้อง “สิทธิประโยชน์เดิม ๆ หรือรูปแบบดั้งเดิมของความเป็นอิสระของรัฐซึ่งอยู่ตรงกันข้ามกับข้อตกลงระหว่างประเทศ” ดังเช่นหลักการในการปกป้อง (Responsibility to Protect หรือ R2P) เหตุการณ์นี้สะท้อนจากตัวอย่างเช่นข้อเรียกร้องอย่างต่อเนื่องของกรุงปักกิ่งต่อการปฏิบัติตามหลักการ “การไม่แทรกแซง”ตลอดช่วงวิกฤตซีเรีย<br /> <br />ในด้านเศรษฐกิจ จีนและรัสเซียต่างร่วมมือกันในการพัฒนาและการดำรงไว้ซึ่งสถาบันทางพาณิชย์ ดังเช่น ธนาคารเพื่อการลงทุนโครงสร้างพื้นฐานแห่งเอเชีย และธนาคารเพื่อการพัฒนาใหม่ของกลุ่มประเทศ BRICS (ประกอบด้วยประเทศเศรษฐกิจโตไวอย่าง เช่น บราซิล รัสเซีย อินเดีย จีน และแอฟริกาใต้ –ผู้แปล) นอกจากนี้ รัฐทั้ง 2 ยังสร้างฉันทามติต่อ “แผนพัฒนาเส้นทางสายไหม” ของจีน และ “สหภาพเศรษฐกิจยูเรเซีย” ของรัสเซีย โดยเจตจำนงในการร่วมมือกันระหว่าง 2 โครงการ เพื่อที่จะสร้าง “พื้นที่ทางเศรษฐกิจร่วมกัน”ได้บังเกิดขึ้น <br /> <br />ดังนั้น การพัฒนาเศรษฐกิจร่วมกันเป็นองค์ประกอบสำคัญสุดของ “การจับขั้วเพื่อผลประโยชน์” ดังจีนและรัสเซีย ในปี 2011 จีนกลายเป็นคู่ค้ารายใหญ่ที่สุดของรัสเซีย และแค่ เวลา 12 เดือนที่ผ่านมา การลงทุนของจีนในรัสเซียได้เพิ่มสูงขึ้นประมาณร้อยละ 80 อันนำมูลค่าการค้าระหว่าง 2 ประเทศไปถึง 100,000,000,000 เหรียญฯ ธุรกิจอันโดดเด่นที่สุดได้แก่ การเชื่อมโยงท่อน้ำมันและก๊าซจากเขตชายาดินสโกเยไปยังจีน และในบริบทเช่นนี้ มันเป็นไปได้ที่ว่าจีนกำลัง “ชิ่ง” ทางขนส่งเพื่อที่จะบรรเทาการถูกประเทศอื่นสกัดกั้นบนน่านน้ำทะเลจีนใต้ในอนาคต <br /> <br />จีนและรัสเซียยังเพิ่มความร่วมมือกันในด้านความมั่นคง ซึ่งเป็นสิ่งที่หยุดนิ่งมา 40 ปี นี่ยังรวมไปถึงโครงการของจีนในการจัดซื้อยุทโธปกรณ์ของรัสเซียจำนวนมหาศาล ด้วยการซื้อเครื่องบินซูโคย จำนวน 21 ลำ เป็นตัวอย่างที่โดดเด่นที่สุด การเป็นหุ้นส่วนเช่นนี้ยังขยายไปสู่การฝึกและการซ้อมรบทางทหาร ซึ่งกระทำกันในทะเลญี่ปุ่นอันประกอบด้วย เรือรบ 22 ลำ เครื่องบิน 20 ลำ พาหนะหุ้มเกราะ 40 คัน และเรือดำน้ำ 500 ลำ<br /><br /><b>โอกาสน้อยนิดในการเป็นพันธมิตรอย่างเป็นทางการ</b><br /><br />ด้วยการพิจารณาถึงปัจจัยดังต่อไปนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างกรุงปักกิ่งและกรุง มอสโคว์ได้พบกับการท้าทายซึ่งจะเป็นอุปสรรคต่อการเป็นพันธมิตรอย่างเป็นทางการ ปัจจัยที่สำคัญที่สุด คือ การเฝ้ามองมานานของรัสเซียว่าจีนยังเป็นภัยคุกคามต่อความมั่นคงของตน ในขณะที่มุมมองเช่นนี้เกิดจากความไม่ไว้วางใจกันมาตั้งแต่อดีต บูรณภาพทางดินแดนของรัสเซียยังถูกจับตามองด้วยความกังวล เนื่องมาจากการอพยพเข้ามาของชาวจีน ซ้ำเติมด้วยพรมแดนร่วมกันอันยาวเหยียดของทั้ง 2 ประเทศ<br /> <br />ในทางกลับกัน นักวิเคราะห์จำนวนมากได้ชี้ให้เห็นถึงความเข้าใจอย่างคงเส้นคงวาของจีนต่อรัสเซียว่าเป็นคู่ทางธุรกิจที่ไร้ประสิทธิภาพ ในประเด็นนี้ จีนมองว่ากฎหมายเกี่ยวกับธุรกิจของรัสเซียไม่ได้เอื้อต่อผลประโยชน์ของจีนเลย อันส่งผลให้การร่วมมือทางเศรษฐกิจของทั้ง 2 ประเทศจำนวนมหาศาลไม่ได้เกิดขึ้นมากนัก ดังที่ บอบ่อ โหล ได้กล่าวไว้ “จีนถือว่ารัสเซียเป็นคู่ทางธุรกิจที่ยากจะติดต่อด้วย ขั้นแรกชาวจีนมักบ่นว่าความสัมพันธ์ทางการค้ากลายเป็นตัวประกันของโอกาสด้านภูมิรัฐศาสตร์ (หมายความว่ารัสเซียใช้ข้อได้เปรียบทางภูมิศาสตร์ในการกดดันจีนต่อเรื่องการค้าขาย- ผู้แปล) มันดูเหมือนว่ามีวัตถุประสงค์ซ่อนเร้นอยู่เสมอ” แท้ที่จริงแล้ว กฎหมายดังกล่าวของรัสเซียดูเหมือนจะมาจากลัทธิต่อต้านชาวต่างชาติอย่างสูงภายในสหพันธรัฐรัสเซียเอง และความต้องการตอบรับกับกระแสความไม่พอใจต่อการอพยพของคนเชื้อสายจีน <br /> <br />ภาพปรากฏดังกล่าวขยายตัวไปยังขอบเขตของความสัมพันธ์กับตะวันตก ในประเด็นนี้ รัสเซียยังคงมุ่งสงสัยเกมในระยะยาวของจีนและความจริงที่ว่าจีนมองตะวันตกว่าเป็นศัตรูอย่างจริงๆ จังๆ เหมือนกับที่รัสเซียมองหรือไม่ หรือว่าเป็นหุ้นส่วนสำคัญต่อความสำเร็จของตน มุมมองในเชิงผ่อนปรนของจีนต่อตะวันตกจะเป็นอุปสรรคไม่ให้จีนเข้าไปใกล้ชิดกับรัสเซียมากจนเกินไป และมันก็จะขัดขวางศักยภาพของจีนในการกลายเป็นผู้นำโลกเท่าเทียมกับสหรัฐฯ<br /> <br />เช่นเดียวกัน ในขณะที่รัสเซียส่งเสริมความสัมพันธ์กับจีน ก็ยังคงมีคำถามเกี่ยวกับนโยบายเอเชียในขอบเขตที่กว้างกว่าเดิมของปูติน ปูตินไม่เคยเข้าร่วมการประชุมสุดยอดของภูมิภาคเอเชียเหนือ และได้ให้ความสำคัญต่อความสัมพันธ์อย่างแนบแน่นกับยุโรปมากกว่าเอเชียในช่วงก่อนหน้าที่จะมีการคว่ำบาตรทางเศรษฐกิจของยุโรป ความคลุมเครือดังกล่าวได้นำไปสู่ความเป็นไปที่ว่า ประธานาธิบดีรัสเซียในอนาคตอาจจะดำเนินนโยบายในการฟื้นฟูความสัมพันธ์กับตะวันตกซึ่งจะทำให้ขั้วระหว่างรัสเซียกับจีนเป็นเรื่องล้าสมัยไป<br /> <br />เป็นเรื่องจริงที่ว่าอุตสาหกรรมน้ำมันอันแสนวุ่นวายของรัสเซียต้องการให้รัสเซียหันมาร่วมมือกับตะวันตก ขณะที่อุตสาหกรรมน้ำมันของรัสเซียนั้นได้ผลิตน้ำมันถึง 10.8 ล้านบาร์เรลต่อวัน และได้รับการพยากรณ์ว่าจะขึ้นสู่ระดับสูงสุดในอีก 20 ปีข้างหน้า ความต้องการของชาวโลกซึ่งเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ ต่ออนาคตสีเขียวและศักยภาพของจีนในการหันมาพึ่งก๊าซธรรมชาติที่ถูกกักไว้ในชั้นหินใต้ดิน (shale gas) เช่นเดียวกับมูลค่าของน้ำมันซึ่งย่ำแย่ตลอด ในที่สุดแล้วอาจหมายความว่ารัสเซียจะต้องมุ่งหน้าสู่ตะวันตกเพื่อความอยู่รอดทางเศรษฐกิจ<br /> <br />เมื่อมองผ่านแว่นดังกล่าว จีนและรัสเซียมีส่วนสัมพันธ์กันเพียงน้อยนิดในวิสัยทัศน์ของโลกอนาคต ความสัมพันธ์ของพวกเขาขึ้นอยู่กับวัตถุประสงค์ของแต่ละฝ่ายเสียมากกว่า และด้วยเหตุนี้ สหรัฐฯ ควรสนับสนุนการพูดคุยเจรจากับรัสเซียและจีน สหรัฐฯ ต้องการความร่วมมือจากทั้ง 2 ประเทศในประเด็นเกี่ยวกับโลกที่สำคัญที่สุด ความสำเร็จของแผนการระหว่างประเทศ อย่างการจำกัดการเผยแพร่อาวุธนิวเคลียร์ การตกของเครื่องบินเอ็ม เอ็ช 17 และวิกฤตการณ์ซึ่งดำเนินไปเรื่อยๆ ในตะวันออกกลาง ทำให้สหรัฐฯ ต้องการการเป็นหุ้นส่วนกับจีนและรัสเซีย การแตกแยกทางการเมืองโลกใด ๆ จะทำให้ไม่อาจแก้ปัญหาสำคัญได้สำเร็จนัก<br /><b><br />บทส่งท้ายของผู้แปล</b><br /><br />ปรากฏการณ์ดังกล่าวย่อมเป็นภาพสะท้อนของไทยรวมไปถึงประเทศอื่นๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ว่า แท้ที่จริงพวกเขาก็เป็น “การจับขั้วเพื่อผลประโยชน์” กับทั้งจีนและรัสเซียเหมือนกับความสัมพันธ์ของทั้ง 2 ประเทศที่มีต่อกันดังข้างบน โดยรัฐบาลของประเทศเล็กๆ ทั้งหลายต่างก็รู้เช่นนี้ดีจึงไม่ได้ต้องการเป็น “ติ่ง” หรืออยู่ในอาณัติของประเทศหรือค่ายใดเพียงอย่างเดียว อย่างเช่นลาวและเวียดนามซึ่งเคยพึ่งพิงสหภาพโซเวียต (รวมทั้งจีนในเรื่องเศรษฐกิจในปัจจุบัน) ได้หันมาฟื้นความสัมพันธ์กับสหรัฐฯ กระนั้นแม้แต่สหรัฐฯ เองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้นดังตัวอย่างของฟิลิปปินส์ในยุคของประธานาธิบดีร็อดริโก ดูเตอร์เตที่ประกาศตัวออกห่างอิทธิพลของสหรัฐฯ สาเหตุดังกล่าวเพราะโลกไม่ได้ถูกแบ่งเป็น 2 ขั้วเหมือนในช่วงสงครามเย็น หากแต่เป็นยุคแห่งอำนาจหลายขั้ว (Multipolarity) <br /> <br />ดังนั้นรัฐบาลของไทยจึงสร้างภาพแบบตี 2 หน้า คือ หน้าแรกสร้างภาพว่าไปเป็นพันธมิตรกับจีนและรัสเซีย ซึ่งผู้แปลคิดว่ารัฐบาลนั้นย่อมตระหนักดีว่ายักษ์ใหญ่ทั้ง 2 มีความสัมพันธ์ระหว่างกันที่ไม่แน่นอนอย่างที่บทความได้กล่าวไว้ ไทยจึงเน้นการเชื่อมความสัมพันธ์แบบทวิภาคกับแต่ละประเทศมากกว่า ไม่เช่นนั้นแล้วไทยคงเข้าร่วมกับองค์กรความร่วมมือเซี่ยงไฮ้หรือ Shanghai Cooperation Organization (องค์กรแห่งการร่วมมือกันในด้านการเมือง เศรษฐกิจและการทหารที่มีสมาชิกสำคัญคือจีนและรัสเซีย) ไปเรียบร้อยแล้ว ในขณะที่อีกหน้าหนึ่งของไทยคือการอาศัยภาพดังกล่าวเพื่อสร้างแรงกดดันสหรัฐฯ ให้ผ่อนปรนต่อรัฐบาลทหารในหลายเรื่องเช่นงดเว้นโจมตีเรื่องการล่วงละเมิดสิทธิมนุษยชนหรือการสร้างระบบการเมืองที่ไม่เป็นประชาธิปไตย เพื่อที่ว่าความสัมพันธ์ระหว่างไทยกับสหรัฐฯ จะได้ดำเนินต่อไปเหมือนเดิม เหตุการณ์นี้คล้ายคลึงกับกรณีของนายดูเตอร์เตแห่งฟิลิปปินส์ที่ต้องการให้สหรัฐฯ เลิกประณามสงครามต่อต้านยาเสพติดของตนที่ทำให้มีผู้เสียชีวิตหลายพันศพ หากดูจากปฏิกิริยาของเอกอัครราชทูตสหรัฐฯ ในขณะนี้ (ตามข้อสังเกตของสมศักดิ์ เจียมธีรสกุล) ถือว่า “โรดแม็พ” ของรัฐบาลบรรลุผลในระดับหนึ่ง อันเป็นข่าวร้ายสำหรับพวกต่อต้านรัฐบาลที่อาศัยสหรัฐฯ ในการกดดันรัฐบาลพลเอกประยุทธ์<br /> <br />นอกจากนี้ตามมุมมองของผู้แปลเห็นว่าถ้าให้ไทยจัดลำดับสำคัญของความสัมพันธ์ระหว่างตนกับสหรัฐฯ และค่ายจีน-รัสเซียแล้ว ไทยน่าจะให้ความสำคัญแก่ฝ่ายแรกมากกว่าเพื่อลดความเสี่ยงที่จะถูกประเทศขนาดใหญ่ซึ่งมีที่ตั้งอยู่ไม่ไกลอย่างจีนเข้ามาครอบงำและอาจจะแสวงหาประโยชน์จากตนหรืออาจจะทิ้งตนไปก็ได้หากจีนสามารถสานผลประโยชน์กับสหรัฐฯ หรือตะวันตกในบางประเด็น ใยไม่นับความสัมพันธ์ระหว่างไทยกับรัสเซียซึ่งยังไม่เป็นรูปธรรมอะไรชัดเจนนอกจากการเชื่อมความสัมพันธ์ทางการทูตและเศรษฐกิจแบบธรรมดาๆ ซึ่งสามารถพบได้กับรัฐบาลยุคทักษิณและยิ่งลักษณ์ ที่สำคัญรัสเซียก็คงไม่สามารถจะช่วยอะไรไทยได้หากถูกจีนหรือประเทศอื่นปฏิบัติต่ออย่างไม่เป็นธรรม<br /> <br />ผู้แปลเคยเห็นการ์ตูนของเว็บไซต์ของสำนักพิมพ์ผู้จัดการครั้งหนึ่งที่เขียนแสดงภาพ ตัวครุฑซึ่งเป็นตัวแทนของประเทศไทยถ่ายรูปแบบเซลฟี่กับพญามังกรและหมีขาวเพื่อส่งไปเย้ยสหรัฐฯ อันสะท้อนให้เห็นว่าคนวาดมีความรู้เกี่ยวกับการเมืองโลกน้อยเต็มที<br /><br /><div style="text-align: center;"> 0000</div>

บทความแปล: มองการเมืองไทยผ่านความสัมพันธ์ระหว่างจีนกับรัสเซีย

บทความแปล: มองการเมืองไทยผ่านความสัมพันธ์ระหว่างจีนกับรัสเซีย Posted: 28 Sep 2016 08:24 PM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว เวบไซท์ประชาไท ) เนื...

อ่านเพิ่มเติม »

Yellowing สารคดี 'ปฏิวัติร่ม' ในฮ่องกง ถูกกีดกันไม่ให้ฉายในโรงใหญ่

<b>Yellowing สารคดี 'ปฏิวัติร่ม' ในฮ่องกง ถูกกีดกันไม่ให้ฉายในโรงใหญ่</b><br /><br />Posted: 26 Sep 2016 11:09 PM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว <a href="http://feedproxy.google.com/~r/prachatai/~3/o8OwWywVXkk/68095?utm_source=feedburner&utm_medium=email" target="_blank">เวบไซท์ประชาไท</a>)<br /><br />เฉินจื่อหวน ผู้บันทึกภาพการประท้วงเรียกร้องประชาธิปไตยในฮ่องกงเมื่อ 2 ปีก่อน รวบรวมทำเป็นสารคดีเพื่อเป็นอนุสรณ์การต่อสู้ แต่ภาพยนตร์ของเขาไม่ได้เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ใหญ่ๆ ในบ้านตัวเองแม้ว่าจะเคยฉายในเทศกาลภาพยนตร์ในหลายประเทศรวมถึงในฮ่องกงเอง เขาสงสัยว่าเป็นเพราะบรรยากาศการเซ็นเซอร์ตัวเองของธุรกิจในฮ่องกงที่หวั่นเกรงทางการจีนหรือไม่<div> <br /></div> <div> <div style="text-align: center;"> <img border="0" height="354" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgA2K7z2l2FC7rnsfWJ8ip1tYWsXGgrND3s8kx0UMr15GDWSYg-PQXuTTl_-5Q0y1-AatXsUKJ73nfySwOtlNa13Oaa2d8-U_TIM2F267-U4Ao09Tw7cofJUF7bB26TxbZDN11Fra_NoCo/s640/2016-09-28_204343.jpg" width="640" /></div> <br /><div style="text-align: center;"> </div> <div style="text-align: center;"> ภาพจาก Yellowing</div> <br />27 ก.ย. 2559 ในยามที่ตำรวจยิงแก๊สน้ำตาใส่ผู้ชุมนุมที่เป็นนักศึกษา เฉินจื่อหวน คนหนุ่มนักทำภาพยนตร์ก็คว้ากล้อง Canon 50D ออกไปที่แนวหน้า ในคืนนั้นเป็นคืนวันที่ 28 ก.ย. 2557 ที่เกิดเหตุตำรวจปะทะกับขบวนการปฏิวัติร่มในฮ่องกงซึ่งเรียกร้องให้พวกเขาสมัครเป็นผู้แทนลงเลือกตั้งผู้ว่าการรัฐได้โดยไม่ต้องมาจากการคัดเลือกของทางการจีน เป็นคืนนั้นเองที่คนหนุ่มนักทำภาพยนตร์อายุ 29 ปีตัดสินใจว่ามันเป็นภารกิจของเขาที่จะต้องบันทึกเหตุชุลมุนทางการเมืองที่เป็นประวัติศาสตร์นี้ไว้<br /><br />"ผมเชื่อว่าบางครั้งคำพูดก็ไม่สามารถอธิบายทุกอย่างได้ ... ภาพจะสามารถจะแสดงให้เห็นได้ว่าการอารยะขัดขืนมีความหมายที่แท้จริงอย่างไร" เฉินจื่อหวนให้สัมภาษณ์ต่อเดอะการ์เดียน<br /><br />เฉินจื่อหวนย้อนกลับไปที่สถานที่ปักหลักชุมนุมซ้ำๆ อีกหลายครั้งในช่วง 79 วันถัดจากนั้น เขาคอยติดตามผู้ชุมนุม ซึ่งประกอบด้วยประชาชนทั่วไป ครู และนักเรียนชั้นมัธยมฯ รวมถึงเหตุการณ์การปะทะกันระหว่างผู้ชุมนุมกับตำรวจ จนกระทั่งมีอยู่ครั้งหนึ่งที่เขาตกกระไดพลอยโจนถูกตำรวจตีเข้าที่ใบหน้า<br /><br />ความพยายามของเฉินจื่อหวนทำให้เกิดสารคดีที่ชื่อ "Yellowing" ความยาว 133 นาที ที่นำมาฉายครั้งแรกเมื่อต้นปีที่ผ่านมาในเทศกาลภาพยนตร์อิสระฮ่องกง นอกจากนี้ยังมีการฉายในเทศกาลภาพยนตร์ที่แวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดาและไต้หวันด้วย ชื่อสารคดีในภาษาจีนจะหมายถึง "บันทึกช่วงเวลาวุ่นวาย" ขณะที่ชื่อสารคดีภาษาอังกฤษสื่อถึงสีเหลืองที่ชาวฮ่องกงนำมาใช้เป็นสัญลักษณ์ของการต่อสู้เรียกร้องประชาธิปไตย<br /><br />เฉินจื่อหวนกล่าวว่า ภาพยนตร์ของเขาเป็น "บันทึกที่สำคัญ" ที่สื่อถึงมุมมองคนในเกี่ยวกับเหตุการณ์สำคัญอย่างการประท้วงของชาวฮ่องกง เฉินจื่อหวนบอกว่าสื่อท้องถิ่นมักจะเซ็นเซอร์ตัวเองและเน้นในแง่ผู้นำการเคลื่อนไหวมากเกินไปโดยไม่มีการรายงานมุมมองจากผู้ชุมนุมที่เป็นประชาชนทั่วไป รวมถึงมีการรายงานความรุนแรงของการประท้วงเกินความจริง ในฐานะที่เขาเป็นผู้ผลิตภาพยนตร์อิสระเขาจึงมีหน้าที่นำเสนอมุมมองที่สื่อกระแสหลักไม่ได้รายงาน<br /><br />อย่างไรก็ตามในช่วงใกล้ครบรอบเหตุการณ์ประท้วงปฏิวัติร่มในปีที่ 2 เฉินจื่อหวนก็บอกว่าโรงภาพยนตร์ใหญ่ๆ ในฮ่องกงปฏิเสธจะฉายภาพยนตร์ของเขาซึ่งเขาสงสัยว่าอาจจะมาจากบรรยากาศการเซ็นเซอร์ตัวเองในฮ่องกงเมื่อกลุ่มธุรกิจต่างๆ พยายามหลีกเลี่ยงไม่สร้างความขุ่นเคืองให้กับทางการจีนแผ่นดินใหญ่ ขณะเดียวกันเฉินจื่อหวนก็ไม่แน่ใจว่าที่โรงภาพยนตร์ใหญ่ๆ ไม่ยอมฉายเป็นเพราะภาพยนตร์ของเขายังมีคุณภาพไม่พอหรือเพราะมีเนื้อหาทางการเมืองกันแน่<br /><br />ในเรื่องนี้วินเซนต์ สุย ผู้อำนวยการฝ่ายศิลปะขององค์กรภาพยนตร์อิสระที่เป็นผู้แทนจำหน่าย Yellowing กล่าวว่าสารคดีเรื่องนี้ได้รับคำวิจารณ์ทางบวก ซึ่งโดยปกติแล้วจะเป็นเครื่องการันตีให้ได้เข้าฉายในโรงภาพยนตร์อย่างแน่นอน แต่โรงภาพยนตร์ในฮ่องกงก็ยืนยันไม่ยอมฉายโดยไม่อธิบายเหตุผลใดๆ สุยสงสัยเช่นกันว่าเป็นไปได้ที่โรงภาพยนตร์พยายามเซ็นเซอร์ตัวเอง แต่ตัวเขาก็ไม่แน่ใจว่าโรงภาพยนตร์ได้รับคำสั่งโดยตรงในเรื่องนี้ด้วยหรือไม่<br /><br />สาเหตุหนึ่งที่เฉินจื่อหวนสงสัยเรื่องการเซ็นเซอร์ตัวเองเนื่องจากก่อนหน้านี้เคยมีกรณีคล้ายกันเกิดขึ้นกับภาพยนตร์ที่ชื่อ Ten Years ซึ่งเป็นภาพยนตร์ที่แต่งเรื่องขึ้นเนื้อหาเกี่ยวกับโลกอนาคตที่เลวร้ายหลังจากฮ่องกงตกอยู่ใต้การครอบงำของจีนแผ่นดินใหญ่มากขึ้น โดยในเดือน เม.ย. ที่ผ่านมา ภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ได้รับรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมจากฮ่องกงฟิล์มอวอร์ดทำให้สื่อใต้การควบคุมของพรรคคอมมิวนิสต์จีนไม่พอใจ เช่นสื่อโกลบอลไทม์วิจารณ์ว่าภาพยนตร์เรื่องนี้เป็น "ไวรัสทางความคิด" หลังถูกวิจารณ์ Ten Years ก็ค่อยๆ หายไปจากจอภาพยนตร์ในฮ่องกง<br /><br />เฉินจื่อหวนเชื่อว่าที่โรงภาพยนตร์เซ็นเซอร์ตัวเองกันมากขึ้นเป็นเพราะสิ่งที่เกิดขึ้นกับภาพยนตร์ Ten Years เรื่องนี้ทำให้โปรดิวเซอร์ภาพยนตร์ Yellowing โต้กลับการผลักพวกเขาให้ไปอยู่ชายขอบด้วยการจัดฉายแบบไม่เป็นทางการตามสถานที่ต่างๆ เช่น ห้องปาฐกถาของโรงเรียนหรือในพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นแบบเดียวกับที่ Ten Years เคยทำไว้ แต่เฉินจื่อหวนก็บอกว่าเขายังมีเป้าหมายปลายทางคือการฉายในโรงภาพยนตร์ขนาดใหญ่<br /><br />"ผมไม่ต้องการให้ (การเซ็นเซอร์ตัวเอง) กลายเป็นเรื่องธรรมดาสามัญแบบในจีนแผ่นดินใหญ่ มันไม่ใช่ปรากฏการณ์ที่ดีเลยที่ผู้ชมภาพยนตร์จะเริ่มแบ่งแยกกีดกันภาพยนตร์อิสระออกจากสิ่งที่เรียกว่าภาพยนตร์เพื่อการค้า" เฉินจื่อหวนกล่าว<br /><br />อย่างไรก็ตามเมื่อเดอะการ์เดียนสอบถามบริษัทโรงภาพยนตร์หลายสาขาที่ใหญ่ที่สุดในฮ่องกง ยูเอ ซีนิมา ถึงสาเหตุที่ไม่ฉาย Yellowing พวกเขาตอบว่าไม่ได้ต้องการเซ็นเซอร์ด้วยเหตุผลทางการเมือง<br /><br />ถึงแม้จะไม่ได้ฉายในโรงภาพยนตร์ใหญ่ๆ ในบ้านตัวเอง แต่ Yellowing ก็จะมีการนำไปฉายในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติยีห์ลาวาที่สาธารณรัฐเช็กในเดือน ต.ค. และมีการเสนอชื่อเข้ารับรางวัลภาพยนตร์ไต้หวันโกลเดนฮอร์ส<br /><br />เฉินจื่อหวนบอกอีกว่าเขาหวังว่าผลงานของเขาจะเป็นอนุสรณ์ของการต่อสู้ทางการเมืองของชาวฮ่องกง ฮ่องกงเปลี่ยนไปมากหลังจากการประท้วง ผู้ชมบางคนอาจจะเข้าร่วมขบวนการด้วยใจเต็มร้อยแต่ก็ไม่อยากกลับไปมองความทรงจำนั้นเพราะจะเกิดอารมณ์ด้านลบจากการคิดว่าการเคลื่อนไหวของพวกเขาล้มเหลว แต่ภาพยนตร์สารคดีของเขาจะเป็นโอกาสที่จะทำให้คนได้มองย้อนกลับไปในช่วงการประท้วงเพื่อที่จะเก็บกวาดและจัดการกับความคิดและอารมณ์ความรู้สึกของตัวเองได้<br /><br /><br />เรียบเรียงจาก<br /><br />Screened out? Film charting Hong Kong's umbrella movement struggles to be seen, The Guardian, 26-09-2016<br /><a href="https://www.theguardian.com/world/2016/sep/26/yellowing-film-hong-kong-umbrella-movement-struggles-to-be-seen-cinema">https://www.theguardian.com/world/2016/sep/26/yellowing-film-hong-kong-umbrella-movement-struggles-to-be-seen-cinema</a></div>

Yellowing สารคดี 'ปฏิวัติร่ม' ในฮ่องกง ถูกกีดกันไม่ให้ฉายในโรงใหญ่

Yellowing สารคดี 'ปฏิวัติร่ม' ในฮ่องกง ถูกกีดกันไม่ให้ฉายในโรงใหญ่ Posted: 26 Sep 2016 11:09 PM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว เวบไซท์ปร...

อ่านเพิ่มเติม »

TDRI เสนอตั้งกองทุนช่วยเหลือผู้ป่วยระยะยาว รับมือสังคมสูงวัย

<div style="text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiNjXthrPYN6_-Gk8jRKfVZ5ZkGM7oRCv_n4BSB_sFcLtyqyemLx9QtK9rj1kG2lputS-2lFly0TNJQkP-NiT3d_5oyMSjwk1iWcfdTyf2a2HbyHHgj2Q5STBO5X485UnvKlzPlNShOc-c/s1600/2016-09-27_194009.jpg" imageanchor="1"><img border="0" height="362" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiNjXthrPYN6_-Gk8jRKfVZ5ZkGM7oRCv_n4BSB_sFcLtyqyemLx9QtK9rj1kG2lputS-2lFly0TNJQkP-NiT3d_5oyMSjwk1iWcfdTyf2a2HbyHHgj2Q5STBO5X485UnvKlzPlNShOc-c/s640/2016-09-27_194009.jpg" width="640" /></a></div> <br /><b>TDRI เสนอตั้งกองทุนช่วยเหลือผู้ป่วยระยะยาว รับมือสังคมสูงวัย</b><br /><br />Posted: 26 Sep 2016 01:04 AM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว <a href="http://feedproxy.google.com/~r/prachatai/~3/daw-Mf14-78/68090?utm_source=feedburner&utm_medium=email" target="_blank">เวบไซท์ประชาไท</a>)<br /><br />ดร.วรวรรณ ชาญด้วยวิทย์ ที่ปรึกษาด้านหลักประกันทางสังคม ทีดีอาร์ไอ กล่าวในการแถลงผลการวิจัย “พร้อมรับสังคมสูงวัย: วางระบบดูแลผู้ป่วยระยะยาว กับทางเลือกระยะท้ายของชีวิต” ซึ่งทีดีอาร์ไอจัดขึ้นเมื่อวันที่ 20 กันยายนที่ผ่านมา โดยมีสาระสำคัญ คือ ในสังคมปัจจุบันมีคำถามเรื่องการทำใจในการดูแลผู้สูงอายุติดบ้าน/ติดเตียงมากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งปัญหาไม่ใช่การรักษาโรคแต่เป็นเรื่องของการดูแลอาการ โดยภาระนี้เป็นของครอบครัวรับผิดชอบกันเอง ยิ่งในอนาคตเมื่อครอบครัวมีขนาดเล็กลง คนมีลูกน้อยลง บางคนไม่แต่งงานหรืออยู่คนเดียว คนกลุ่มนี้จะมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ คนที่แบกรับภาระจึงหนักมาก จึงควรมีระบบบรรเทาภาระเรื่องการดูแลผู้สูงอายุระยะยาว ซึ่งแยก ผู้สูงอายุติดบ้าน(ต้องการการดูแลบ้าง ไม่ตลอดเวลา) กับผู้สูงอายุติดเตียง(ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ต้องมีคนดูแลตลอด 24 ชม.)<br /> <br />ปัญหาของผู้สูงอายุในภาวะพึ่งพิงนี้ งานศึกษาพบว่าในปี 2560 จะมีผู้สูงอายุทั้งสองกลุ่มรวมกันราว 3.7 แสนคน และในอีก 20 ปีข้างหน้า (ปี 2580) จะมีจำนวนเพิ่มขึ้นมากกว่า 8 แสนคน แต่สัดส่วนนี้อาจเพิ่มขึ้นหรือลดลงก็ได้ ขึ้นอยู่กับการดูแล โดยผู้สูงอายุติดเตียงต้องการผู้ดูแลตลอดเวลา ขณะที่ความต้องการผู้สูงอายุติดบ้านต้องการการดูแลโดยเฉลี่ยประมาณ 100 ชั่วโมง/เดือน จำนวนผู้สูงอายุในภาวะพึ่งพิงที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ นี้ส่งผลให้ความต้องการผู้ดูแลเพิ่มขึ้นตามไปด้วย โดยในปี 60 จะมีความต้องการผู้ดูแลสำหรับผู้สูงอายุติดบ้านและติดเตียงรวมกันราว 2.5 แสนคน และในปี 2580 ความต้องการผู้ดูแลเพิ่มขึ้นเป็นเกือบ 6 แสนคน ซึ่งจะเป็นอาชีพทีเกิดขึ้นได้ในอนาคต ขณะที่ค่าใช้จ่ายในการดูแลในส่วนที่นอกเหนือจากระบบที่ภาครัฐให้การดูแล นั่นคือ ค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นเมื่อออกจากโรงพยาบาลแล้ว อาทิ ค่าอุปกรณ์ วัสดุสิ้นเปลืองและค่าเดินทางผู้จัดการการดูแล ค่าผู้ดูแลและค่าเดินทางผู้ดูแล รวมเกือบ 6 หมื่นล้านบาทในปี 2560 และในปี 2580 หรืออีก 20 ปีข้างหน้าค่าใช้จ่ายในการดูแลดูสูงอายุติดบ้าน/ติดเตียงจะเพิ่มขึ้นเป็น เกือบ 2 แสนล้านบาท<br /><br />งานศึกษาจึงออกแบบระบบการดูแลผู้สูงอายุระยะยาว โดยยึดหลักการแบ่งกันร่วมความรับผิดชอบค่าใช้จ่าย ตามสัดส่วนของแต่ละภาคส่วนที่เกี่ยวข้อง โดย ในส่วนภาครัฐนอกจากบริการทางการแพทย์พื้นฐานภายใต้งบประมาณปกติแล้วสิ่งที่ต้องทำเพิ่มคือการจัดตั้งกองทุนดูแลผู้ป่วยระยะยาว และให้ประชาชนอายุ 40-65 ปี ร่วมกันจ่ายเงินสมทบในแต่ละปีเพื่อนำไปบริหารจัดการช่วยเหลือการดูแลผู้สูงอายุสำหรับค่าอุปกรณ์ วัสดุสิ้นเปลืองและค่าเดินทางของผู้จัดการการดูแล ส่วนค่าจ้างและค่าเดินทางของผู้ดูแลผู้ป่วยให้ผู้ใช้บริการและท้องถิ่นรับผิดชอบคนละครึ่ง ขณะที่ภาคเอกชนสามารถมีส่วนร่วมได้ด้วยการบริจาคเงินสมทบผ่านท้องถิ่น<br /><br />อย่างไรก็ตาม การเข้าสู่สังคมสูงอายุไม่ได้แย่เสมอไป จะมีธุรกิจใหม่เกิดขึ้น เช่น กิจการผู้ตรวจสอบคุณภาพสถานให้บริการ (ต้องได้รับใบอนุญาต) บริการรถรับ-ส่งผู้สูงอายุหรือผู้พิการ บริการดูแลระยะยาวและ day care ตัวแทนขายวัสดุ อุปกรณ์สำหรับผู้รับประโยชน์ ตลาดสินค้า (สำหรับผู้สูงอายุ) มือสอง บริการซ่อมแซมอุปกรณ์ที่ใช้โดยผู้สูงอายุ เป็นต้น”<br /><br />นี่คือ ภาพรวมของการออกแบบการดูแลผู้ป่วยระยะยาวที่ทุกภาคส่วนมีส่วนร่วมรับผิดชอบในบทบาทของตัวเองในการสร้างระบบให้เกิดขึ้นและดูแลกำกับให้เกิดคุณภาพ โดยต้องมีคณะกรรมการกำกับและควบคุมคุณภาพสถานบริการดูแลผู้สูงอายุ ซึ่งประกอบด้วยหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ทำหน้าที่เป็นผู้ตรวจสอบคุณภาพสถานบริการและรถรับส่งผู้สูงอายุ/ผู้พิการ ขณะที่ผู้ใช้บริการสามารถร้องเรียนคุณภาพการให้บริการได้<br /><br />สำหรับการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย ซึ่งแต่ละปีมีผู้ป่วยระยะสุดท้ายที่เสียชีวิตประมาณ 4 แสนคน และในจำนวนนี้เป็นผู้สูงอายุราว 3 แสนคน และจะมีจำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งสะท้อนถึงระบบการรักษาพยาบาลที่มีอยู่ซึ่งตึงตัวมาก จำเป็นต้องหาทางเลือกอื่นๆ ในการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายนอกจากการไปที่โรงพยาบาล งานวิจัยเลือก กรณีศึกษาผู้ป่วยมะเร็ง ซึ่งเป็นสาเหตุหลักการเสียชีวิตของผู้สูงอายุ ประมาณปีละกว่า 4 หมื่นคน และมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นมาโดยตลอดปัจจุบันมีผู้ป่วยมะเร็งกว่า 6.6 แสนคนและจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จึงเป็นกรณีศึกษาที่สำคัญในการที่จะส่งเสริมการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายที่บ้าน โดยมุ่งหวังให้ผู้ป่วยมีคุณภาพชีวิตทีดีขึ้นในระยะสุดท้าย ซึ่งในระบบปัจจุบันผู้ป่วยมักมั่นใจที่จะอยู่ในโรงพยาบาลมากกว่าที่จะกลับบ้าน ด้วยระบบการดูแลที่บ้านยังไม่ทั่วถึง<br /><br />ตัวอย่างในหลายประเทศ การเสียชีวิตที่บ้านมีสัดส่วนที่สูงขึ้น เช่น เยอรมนี ร้อยละ 51 ญี่ปุ่น(ผู้ป่วยระยะสุดท้ายที่เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง)ร้อยละ 81 เป็นต้น และจากการสำรวจความคิดเห็นประชาชนในหลายประเทศ อาทิ มาเลเซีย ประชาชาชนกว่าร้อยละ 61 ต้องการเสียชีวิตที่บ้าน ขณะที่ในเกาหลีใต้มีความต้องการมากถึงร้อยละ 90 สะท้อนภาวะความต้องการทางจิตใจที่คนจำนวนมากต้องการจะใช้ชีวิตช่วงสุดท้ายอย่างอบอุ่นที่บ้าน หากมีระบบการดูแลที่ดี ซึ่งจะสร้างความมั่นใจให้ผู้ป่วย ให้เหมือนกับการได้รับการดูแลที่โรงพยาบาล กล่าวคือ การมีระบบติดตามและช่วยอำนวยความสะดวกต่างๆ ให้แก่ผู้ป่วย ดังนั้นจึงควรมีการสร้างกลไกสนับสนุนทางการเงินแก่การดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายที่บ้าน<br /><br />งานวิจัยได้ทำการสำรวจค่าใช้จ่าย 2 กรณี คือ กรณีผู้ป่วยมะเร็งภายใต้โครงการ UC มีค่ารักษาพยาบาลเดือนสุดท้ายก่อนเสียชีวิตเฉลี่ยราว 45,000 บาท โดยมีค่าใช้จ่ายสูงสุดกว่า 3.4 แสนบาท ในเดือนสุดท้ายของชีวิต แต่หากเป็นการดูแลในเดือนสุดท้ายที่บ้านอย่างมีมาตรฐานที่ผู้ป่วยมั่นใจได้ทั้งเรื่องอุปกรณ์ที่จำเป็น วัสดุสิ้นเปลือง ค่าตอบแทนและการเดินทางของบุคลากรและผู้ดูแล จะมีค่าใช้จ่ายประมาณ 27,000 บาท งานวิจัยเสนอว่าควรส่งเสริมให้เกิดระบบการดูแลระยะท้ายที่บ้าน โดยให้เป็นทางเลือกของผู้ป่วย (ไม่บังคับ) หากผู้ป่วยต้องการกลับไปอยู่กับครอบครัวในระยะสุดท้ายของชีวิตที่บ้าน ก็ควรมีทางเลือกการดูแลแบบประคับประคองที่บ้านในระบบประกันสุขภาพของเราด้วย <br /><br />สำหรับความเป็นไปได้ของระบบ ดร.วรวรรณ กล่าวว่า ในเรื่องกรณีผู้ป่วยระยะท้ายเราเปรียบเทียบให้เห็นว่ากรณีรักษาพยาบาลในเดือนสุดท้ายที่โรงพยาบาลแพงกว่าการรักษาที่บ้านโดยมีทีมดูแลแบบประคับประกอบคอยช่วยเหลือ มนุษย์ทุกคนต้องการการดูแลที่ดีและอบอุ่นในช่วงวาระสุดท้ายของชีวิต เราจึงพยายามเสนอระบบที่เป็นทางเลือกสำหรับคนที่ต้องการ และค่าใช้จ่ายที่ถูกลงในระบบการรักษา ส่วนในการดูแลระยะยาว กองทุนดูแลผู้ป่วยระยะยาวเป็นสิ่งใหม่ที่เกิดขึ้นและไม่เป็นภาระการเงินการคลัง เป็นสิ่งใหม่ที่เมื่อเพิ่มขึ้นมาทำให้คุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุดีขึ้นโดยหลายๆ ฝ่ายช่วยกันรับภาระทางการเงินการคลังตามสมควร ซึ่งหากรอให้รัฐบาลเป็นผู้รับภาระทั้งหมดก็อาจใช้ระยะเวลายาวนานหรืออาจเกิดขึ้นไม่ได้เลย<br />ระบบนี้เป็นระบบที่ออกแบบมาสำหรับประชาชนทุกคน รวมทั้งข้าราชการด้วย เพราะสวัสดิการรักษาพยาบาลทั้ง 3 สวัสดิการไม่ครอบคลุมการดูแลที่บ้าน การเสนอกฎหมายใหม่หรือไม่ขึ้นอยู่กับว่าจะถูกออกแบบมาให้การบริหารจัดการอยู่ภายใต้องค์กรเดิมที่มีอยู่หรือมีองค์กรใหม่เกิดขึ้น ส่วนเรื่องการกำกับคุณภาพก็ควรที่จะรวมไปกับกรมกิจการผู้สูงอายุ กรมอนามัย กรมการขนส่งทางบก องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น และประชาชน<br /><br />รศ.พญ.ศรีเวียง ไพโรจน์กุล คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น และนายกสมาคมบริบาลผู้ป่วยระยะท้าย อธิบายความแตกต่างว่า การดูแลผู้ป่วยระยะยาว (Long-term care) ประเทศไทยมีการพัฒนามายาวนาน ระบบการดูแลผู้ป่วยระยะยาวจะใช้ระยะยาวนานอาจเป็น 5-10 ปี แต่การดูแลผู้ป่วยแบบประคับประคอง (Palliative care) เป็นการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายของชีวิตเป็นสิ่งใหม่มากในสังคมไทย การดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายอาจมีเวลาที่ 6 – 12 เดือน และในช่วง 1 เดือนสุดท้ายก่อนตายยิ่งต้องการการดูแลอย่างเข้มข้นมาก ในเรื่องการจัดการอาการป่วยอย่างมีประสิทธิภาพผู้ป่วยจึงจะมีคุณภาพชีวิตทีดีสามารถที่จะอยู่ที่บ้านและตายที่บ้านได้ ซึ่งจำเป็นต้องมีทีมแพทย์/บุคลากรที่เชี่ยวชาญในการดูแลอาการป่วยรวมถึงการดูแลด้านจิตใจ และต้องสามารถเข้าถึงบริการได้ตลอด 24 ชั่วโมง มิเช่นนั้น ก็มักจบที่ญาติพามารับการรักษาที่ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล สำหรับความเป็นไปได้ในการนำระบบการดูแลแบบประคับประคองไปใช้นั้น ในชนบทมีระบบเครือข่ายด้านสุขภาพที่สามารถทำได้ดีในหลายพื้นที่ แต่ควรมีการเติมองค์ความรู้เพิ่มเติมในทุกระดับ ให้มีผู้เชี่ยวชาญในระดับโรงพยาบาลชุมชนคอยให้คำแนะนำปรึกษาได้ ขณะเดียวกันในกลุ่มผู้ป่วยอาการหนักที่ไม่สามารถดูแลที่บ้านได้ก็ควรจัดให้มีการดูแลแบบประคับประคองที่โรงพยาบาลชุมชนได้ ซึ่งใกล้บ้านและค่าจ่ายถูกกว่า ดังนั้นในอนาคตโรงพยาบาลชุมชนควรมีทีมที่ได้รับการอบรมระดับกลางในการดูแลผู้ป่วยแบบประคับประคอง ในส่วนของกรุงเทพขอบเขตเกินกว่าจะไปประสานการดูแลตรงนี้ได้ การดูแลในกรุงเทพที่ดีที่สุดน่าจะทำเป็น Home service จะเหมาะสมกว่า แต่ก็จะต้องมีการเชื่อมโยงกับโรงพยาบาลด้วย<br /><br />ด้าน นพ.คณพล ภูมิรัตนประพิณ ศูนย์เวชศาสตร์อายุรวัฒน์กรุงเทพ โรงพยาบาลกรุงเทพ และผู้ก่อตั้ง Health at Home กล่าวถึงการดูแลผู้ป่วยระยะยาวที่บ้าน เป็นสิ่งสำคัญ ซึ่งบ้านเรามีการเติบโตของกลุ่มผู้สูงอายุเพิ่มมากขึ้น แต่ยังขาดการจัดการโครงสร้างพื้นฐานในการดูแลผู้สูงอายุระยะยาวอย่างเป็นระบบ ขณะที่ในภาคชนบทยังสามารถดูแลได้ดีพอสมควร ขณะที่ Home care เป็นคำตอบสำหรับการดูแลผู้ป่วยเรื้อรังหรือผู้ป่วยระยะยาวในเมือง ปัจจุบันธุรกิจผู้ดูแลเป็นธุรกิจที่ไม่มีมาตรฐานอย่างเป็นทางการ แต่เป็นมาตรฐานในทางปฎิบัติงานได้จริง มีความเชี่ยวชาญใช้ประโยชน์ได้จริง เพราะการดูแลผู้ป่วยนอกจากการได้คนดีแล้วควรต้องมีระบบที่ดีด้วย จึงต้องสร้างระบบของเราเองในการคัดกรองและพัฒนาบุคลากรผู้ดุแลที่มีคุณภาพไปดูแลผู้ป่วยระยะยาว โดยค่าตอบแทนผู้ดูแลอยู่ระหว่าง 1.5 -2.5 หมื่นบาท ขึ้นอยู่กับประสบการณ์ผู้ดูแลและอาการผู้ป่วย อย่างไรก็ตาม ในบ้านเรายังมองผู้ดูแลผู้ป่วยกับแม่บ้านไม่แตกต่างกัน จำเป็นต้องมีมาตรฐานมีกรอบเวลาการทำงานและเวลาพักที่ชัดเจน<br />

TDRI เสนอตั้งกองทุนช่วยเหลือผู้ป่วยระยะยาว รับมือสังคมสูงวัย

TDRI เสนอตั้งกองทุนช่วยเหลือผู้ป่วยระยะยาว รับมือสังคมสูงวัย Posted: 26 Sep 2016 01:04 AM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว เวบไซท์ประชาไท ) ดร.ว...

อ่านเพิ่มเติม »

เผยข้อมูล ‘ผู้หญิงทำแท้งด้วยยาได้’ พบปัญหาเข้าไม่ถึงข้อมูล- รพ.ไม่ทำให้

<div style="font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; margin-bottom: 3px; margin-top: 1em; text-align: center;"> <b><img border="0" height="368" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhT0mGOF43sdT_VXn00dCTvcKEk0ePvwoSALZwdCm1-ZJSHz7bZIbWALDakUuKhS1c-ZuDI_NjGoqSq9FmFV-2OPf3F14IQEhmyzSTQqcP42UCqx4961pkR0lZ1lrrf7Am977hAtK8QAoA/s640/2016-09-27_191615.jpg" width="640" /></b></div> <div style="font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; margin-bottom: 3px; margin-top: 1em;"> <b>เผยข้อมูล ‘ผู้หญิงทำแท้งด้วยยาได้’ พบปัญหาเข้าไม่ถึงข้อมูล- รพ.ไม่ทำให้</b></div> <div style="color: #555555; font-family: Georgia, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 18.2px; margin-bottom: 3px; margin-top: 9px;"> Posted: 26 Sep 2016 02:44 AM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว <a href="http://feedproxy.google.com/~r/prachatai/~3/yfvzI03yPaM/68093?utm_source=feedburner&utm_medium=email" target="_blank">เวบไซท์ประชาไท</a>)</div> <div style="color: #555555; font-family: Georgia, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 18.2px; margin-bottom: 3px; margin-top: 9px;"> <span style="font-family: arial, sans-serif;">เครือข่ายคนทำงานประเด็นผู้หญิ</span><wbr style="font-family: arial, sans-serif;"></wbr><span style="font-family: arial, sans-serif;">งชี้ ‘ผู้หญิงมีสิทธิยุติการตั้</span><wbr style="font-family: arial, sans-serif;"></wbr><span style="font-family: arial, sans-serif;">งครรภ์’ เผยทำแท้งด้วยยาปลอดภัยเกือบ 100% พบปัญหาสำคัญคือเข้าไม่ถึงข้อมู</span><wbr style="font-family: arial, sans-serif;"></wbr><span style="font-family: arial, sans-serif;">ล-สถานพยาบาลไม่ทำเพราะกลัวบาป ส่งผลให้ผู้หญิงทำแท้งเถื่อน- ดูแลเด็กไม่ได้</span></div> <div style="font-family: Georgia, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 18.2px; margin: 0px;"> <div align="center" style="font-family: arial, sans-serif;"> <br /><strong><span style="color: darkorange;">คลิปวิดีโอสะท้อนความคิดในเรื่<wbr></wbr>องการทำแท้ง</span></strong></div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> 26 ก.ย. 2559 เมื่อวันที่ 23 ก.ย.ที่ผ่านมา เครือข่ายสนับสนุนทางเลือกของผู้<wbr></wbr>หญิงท้องไม่พร้อม (ช้อยส์) และองค์กรภาคี ร่วมรณรงค์เพื่อสิทธิเข้าถึ<wbr></wbr>งการยุติการตั้งครรภ์ที่ปลอดภั<wbr></wbr>ยและถูกกฎหมาย โดยจัดเสวนา "คุยเรื่องแท้ง: คิดใหม่ มุมมองใหม่" เพื่อสร้างความตระหนักเรื่องบริ<wbr></wbr>การสุขภาพและความเข้าใจของสั<wbr></wbr>งคมในเรื่องการยุติการตั้งครรภ์<wbr></wbr>ที่ปลอดภัย</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> อนึ่ง ปัจจุบันสถานการณ์ยุติการตั้<wbr></wbr>งครรภ์หรือทำแท้งยังเป็นเรื่<wbr></wbr>องที่ทำได้ยากในประเทศไทย เพราะทัศนคติความเชื่อที่หล่<wbr></wbr>อหลอม เช่น เรื่องบาปบุญคุณโทษ และถึงแม้ผู้ที่ทำแท้ง จะอยู่ในวัยทำงาน สามารถหารายได้เลี้ยงชีพด้วยตั<wbr></wbr>วเอง ก็ยังมักถูกวิพากษ์วิจารณ์<wbr></wbr>จากเพื่อนร่วมงาน ทั้งที่จริงแล้วกฎหมายอนุญาตให้<wbr></wbr>สามารถยุติการตั้งครรภ์ได้<wbr></wbr>ในหลายกรณี</div> <div align="center" style="font-family: arial, sans-serif;"> <br /><img alt="" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEjxJYwPWyECm_E-7W0-9AkepW3V9kHflZy4VAkvXy0Dg5k0lENerbx_ARG2Qy4wqGgKfRk-HBqWiWwKwMeD7hyphenhyphen0rTfVbt-L6EdbVShipsjMH4nIVCSwhEaDOSOc10RrUKhrt3naxbcfd5NmflSFbfU45EfLU9KIOtQBVsGgRA=s0-d-e1-ft" style="border: 0px; min-height: 333px; width: 500px;" /><br /><br /><img alt="" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEgDvcjYCMV6L9saPOOExGNn2GDq3IMX75foLv4XAPHLrjA6Lb1nNgo-QpNWOcKUdI9FSM-iykLDSB7FvyOSYbSXKcULGI8x8yiJFWZJRs4UCD_14JquxsM0xOgo2XuK3yizy2iezt14hAIXwheZy1AEzSsrULu12-c7QL5Gbw=s0-d-e1-ft" style="border: 0px; min-height: 333px; width: 500px;" /><br /><strong><span style="color: darkorange;">ภาพบรรยากาศกิจกรรมเวิร์คช็อป ‘แท้งปลอดภัย 4.0’</span></strong></div> <div align="center" style="font-family: arial, sans-serif;"> <strong><span style="color: darkorange;"><br /></span></strong></div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> ในช่วงเช้า มีการจัดเวิร์คช็อป ‘แท้งปลอดภัย 4.0’ เพื่อเป็นเวทีแลกเปลี่ยนความคิ<wbr></wbr>ดเห็นในเรื่องการทำแท้ง ผ่านการนำเสนอจุดยืนตั้งแต่ระดั<wbr></wbr>บ 1 เห็นด้วยน้อย- 4 เห็นด้วยมาก ของตัวเองจากการตอบคำถามเกี่<wbr></wbr>ยวกับเรื่องการทำแท้ง เช่น คิดว่าการทำแท้งปลอดภัยหรือไม่ คิดว่าสาเหตุอะไรที่ทำให้ผู้หญิ<wbr></wbr>งหลายคนเข้าไม่ถึงการทำแท้งที่<wbr></wbr>ปลอดภัย ฯลฯ โดยผู้เข้าร่วมส่วนมากเป็นเจ้<wbr></wbr>าหน้าที่ปฏิบัติการให้คำปรึ<wbr></wbr>กษาเรื่องเพศ พยาบาล และกลุ่มคนที่ทำงานประเด็นผู้<wbr></wbr>หญิงหลายองค์กรประมาณ 120 คน โดยมีผู้เข้าร่วมที่อยู่ในกลุ่<wbr></wbr>มวัยรุ่นค่อนข้างน้อย และในวงเสวนาช่วงบ่าย มีการเจาะลึกถึงประเด็นการใช้- ผลกระทบจากยาเพื่อยุติการตั้<wbr></wbr>งครรภ์ การคุมกำเนิด และการปรับเปลี่ยนความเชื่อที่<wbr></wbr>มีต่อการทำแท้ง และผู้ที่ทำแท้ง</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> นพ.สัญญา ภัทราชัย สูตินารีแพทย์ รพ.รามาธิบดี กล่าวว่า ผู้หญิงทุกคนควรมีสิทธิเข้าถึ<wbr></wbr>งการยุติการตั้งครรภ์ ในสมัยก่อนผู้หญิงเริ่มที่จะมี<wbr></wbr>สิทธิในการคุมกำเนิด ซึ่งนับว่าเป็นสิทธิแรกๆ ที่ทำให้สังคมไทยเข้าใจว่า การมีเซ็กส์ไม่ได้จำเป็นต้องตั้<wbr></wbr>งครรภ์เสมอไป อย่างไรก็ดีเรื่องการทำแท้<wbr></wbr>งในไทย ยังคงเป็นเรื่องที่เข้าถึงได้<wbr></wbr>ยาก เพราะยาที่ใช้นั้นถูกควบคุ<wbr></wbr>มการใช้โดยกรมอนามัย ห้ามจำหน่ายในร้านขายยา และคุมเข้มเฉกเช่นยาเสพติด รวมทั้งผู้ให้บริการบางที่ก็ยั<wbr></wbr>งไม่เต็มใจทให้บริการ</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> โดยทั่วไป การยุติการตั้งครรภ์สามารถทำได้<wbr></wbr>หากผู้หญิงมีปัญหาทางสุ<wbr></wbr>ขภาพกายหรือจิต จนอาจก่อให้เกิดอันตราย, การตั้งครรภ์ที่เกิดจากความผิ<wbr></wbr>ดอาญาทางเพศ ได้แก่ ข่มขืนกระทำชำเรา กระทำชำเราเด็กอายุต่ำกว่า 15 ปี และการตั้งครรภ์ที่เกิดจากการล่<wbr></wbr>อลวง และการพบว่าตัวอ่อนในครรภ์มี<wbr></wbr>ภาวะผิดปกติ</div> <h3> ‘ยาทำแท้ง’ปลอดภัยไม่ต่<wbr></wbr>างจากพาราเซตามอล</h3> <div style="font-family: arial, sans-serif; text-align: center;"> <strong><em><img alt="" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEjd5vfyN58MGQkTTD5SftZU_98aQc__5tqIK-DmQqHFRCh7x2w9K5uye54yeAkcLFyiBYVrV6vDEFTybFtNrUvDJ3XtrE0mLVXKMaRGZzt36CLLIYA9_iEblus0ZlQj2byf7eNTm0H5-NmDp7DxnLcoqISzYPA3Ep3iXZtR-Q=s0-d-e1-ft" style="border: 0px;" /></em></strong></div> <div style="font-family: arial, sans-serif; text-align: center;"> <strong><em><br /></em></strong></div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> สุพิชา เบาทิพย์ จากองค์กร Woman Help Woman กล่าวว่า การทำแท้งที่ปลอดภัยนั้<wbr></wbr>นสามารถทำได้ตั้งแต่ทราบว่าตั้<wbr></wbr>งครรภ์ จนถึงอายุครรภ์ประมาณ 24 สัปดาห์ โดยการอม หรือสอดใส่ช่องคลอดด้<wbr></wbr>วยยาไมเฟฟริสโตน 200 มิลลิกรัม ซึ่งเป็นยาที่ช่วยหยุดฮอร์โมนที่<wbr></wbr>สำคัญต่อตัวอ่อน ร่วมกับยาไมโซฟอสตอล 200 ไมโครกรัม ซึ่งยานี้จะทำให้เกิดการบีบเกร็<wbr></wbr>งของกล้ามเนื้อมดลูก ถ้าหากการทำแท้งนั้นสำเร็จ อาการแพ้ท้องที่มีอยู่จะหายไป และมีเลือดออกคล้ายประจำเดือน สามารถตรวจเพื่อให้แน่ใจโดยที่<wbr></wbr>ตรวจครรภ์ ทั้งนี้ปัจจัยความสำเร็<wbr></wbr>จในการทำแท้งนั้นขึ้นอยู่กั<wbr></wbr>บอายุครรภ์ อายุครรภ์ที่มากก็อาจทำให้<wbr></wbr>การทำแท้งนั้นยากขึ้นด้วยเช่นกั<wbr></wbr>น</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> สุพิชากล่าวว่า การทำแท้งด้วยยาดังกล่าว มีความปลอดภัยถึงร้อยละ 98 ไม่ต่างอะไรกับการกิ<wbr></wbr>นยาพาราเซตามอล ทั้งนี้ก็ยังมีข้อบ่งชี้สำหรั<wbr></wbr>บบุคคลที่ไม่ควรใช้ยา ได้แก่ บุคคลที่ถูกบังคับให้ทำแท้ง, มีอายุครรภ์ที่มากเกินไป, แพ้ยาชนิดนี้, มีภาวะของโรคต่อมหมวกไตวาย โลหิตจางขั้นรุนแรงหรือเป็<wbr></wbr>นหอบหืดขั้นรุนแรง, ใช้ห่วงคุมกำเนิด, ท้องนอกมดลูก, ไม่สามารถเดินทางไปถึ<wbr></wbr>งโรงพยาบาลได้ภายใน 1 ชั่วโมง หรืออาศัยอยู่คนเดียว โดยหลังจากการใช้ยา อาจทำให้มีผลข้างเคียงจากเล็กน้<wbr></wbr>อย การอมในปากอาจทำให้มีผลข้างเคี<wbr></wbr>ยงมากกว่าการสอดเข้าช่องคลอด แต่การอมจะช่วยไม่ให้แพทย์รู้ว่<wbr></wbr>ามีความพยายามที่จะทำแท้ง นอกจากนี้ หลังใช้ยาอาจทำให้เกิ<wbr></wbr>ดอาการแทรกซ้อนอย่างเป็นไข้ อาเจียน มึนหัว และอาจปวดท้อง จุกเสียดร่วมด้วย แต่หากมีภาวะเลือดออกผิดปกติ เช่น ใช้ผ้าอนามัยแบบหนาเต็ม 2 แผ่น ภายใน 1 ชั่วโมง, มีไข้มากกว่า 39 องศาเซลเซียส หรือมีของเหลวที่กลิ่นและสีผิ<wbr></wbr>ดปกติไหลออกจากช่องคลอด ก็อาจจำเป็นที่จะต้องพบแพทย์</div> <h3> การเดินทางยาคุมกำเนิด- ยายุติการตั้งครรภ์ในไทย</h3> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> วราภรณ์ แช่มสนิท จากแผนงานสุขภาวะผู้หญิ<wbr></wbr>งและความเป็นธรรมทางเพศได้เล่<wbr></wbr>าถึงพัฒนาการคุมกำเนิ<wbr></wbr>ดในประเทศไทย ยาคุมกำเนิดเกิดขึ้นและใช้ครั้<wbr></wbr>งแรกที่ประเทศสหรัฐอเมริกาในปี 2503 หลังจากนั้น 10 ปี ยาคุมกำเนิดได้เดินทางเข้าสู่<wbr></wbr>ประเทศไทย ภายใต้ข้อกำหนดที่ว่า จะต้องให้แพทย์เป็นผู้จ่ายยาให้<wbr></wbr>เท่านั้น จะกระทั่งในปี 2515 และ 2517 จึงอนุญาตให้พยาบาลและอาสาสมั<wbr></wbr>ครสาธารณสุขประจำหมู่บ้<wbr></wbr>านสามารถเป็นผู้จ่ายยาดังกล่าว และในปัจจุบัน เราจะพบว่า ผู้หญิงสามารถซื้อยาคุมกำเนิ<wbr></wbr>ดได้ด้วยตัวเอง</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> “จำเป็นไหมที่ผู้หญิงทุกคนที่มี<wbr></wbr>เซ็กส์ต้องเป็นแม่ หากเขาไม่พร้อม เขาก็ต้องสามารถตัดวงจรได้” วราภรณ์กล่าว</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> วราภรณ์กล่าวถึงกรณีการทำแท้งว่<wbr></wbr>า ปัจจุบันมีประเทศที่ขึ้นทะเบี<wbr></wbr>ยนยาทำแท้งดังกล่าวแล้วกว่า 61 ประเทศ เช่น ประเทศจีนเมื่อปี 2531 ไต้หวันเมื่อปี 2543 เวียดนามเมื่อปี 2545 ฯลฯ ในขณะที่ประเทศไทย ยาดังกล่าวได้ขึ้นทะเบียนไปเมื่<wbr></wbr>อเดือนธันวาคม 2557 และเพิ่งเข้าไปอยู่ในรายชื่อบั<wbr></wbr>ญชียาหลัก จ (1) เมื่อเดือน มิ.ย.ที่ผ่านมา</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> นอกจากนี้ วราภรณ์กล่าวว่า ความพยายามที่จะผลักดันยาชนิดนี้<wbr></wbr>ในไทย เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ปี 2536 แต่ก็ล้มเหลวเรื่อยมา จนกระทั่งในปี 2540 ข้อมูลของการใช้ยาชนิดนี้เริ่<wbr></wbr>มแพร่หลายขึ้นเรื่อยๆ ผู้หญิงที่ต้องการใช้ก็สามารถสั่<wbr></wbr>งได้ทางอินเทอร์เน็ต จนทำให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องต้<wbr></wbr>องจัดการศึกษาในเรื่<wbr></wbr>องระบบการให้บริการอย่างจริงจัง และผลักดันให้ยาชนิดนี้ขึ้<wbr></wbr>นทะเบียนอย่างถูกต้องตามกฎหมาย โดยเมื่อเดือน มิ.ย.ที่ผ่านมาหลังจากได้ขึ้นบั<wbr></wbr>ญชียาหลักแล้ว จึงได้มีการบรรจุแผงยาทั้<wbr></wbr>งสองชนิดนี้ไว้ด้วยกัน โดยมีข้อบ่งชี้เพื่อการทำแท้ง</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> ถึงแม้ยาสองชนิดดังกล่าว จะสามารถใช้ได้อย่างถูกต้<wbr></wbr>องตามกฎหมาย แต่โรงพยาบาลส่วนใหญ่ก็ยังไม่<wbr></wbr>พร้อมที่จะให้บริการ และถึงแม้จะให้บริการ และยังมีข้อจำกัดที่แตกต่างกัน เช่น บางโรงพยาบาลเลือกทำแท้งให้<wbr></wbr>เฉพาะคนที่การตั้งครรภ์ส่<wbr></wbr>งผลกระทบต่อร่างกาย อีกทั้งยาดังกล่าว ยังถูกกำหนดให้ใช้<wbr></wbr>ในเฉพาะสถานการณ์บริ<wbr></wbr>การในโครงการพิเศษเท่านั้น</div> <h3> วาทกรรมสร้างความกลัว ‘ทำแท้ง = บาป’</h3> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> กฤตยา อาชวนิจกุล จากเครือข่ายสนับสนุนทางเลื<wbr></wbr>อกของผู้หญิงท้องไม่พร้อม กล่าวว่า วาทกรรมของการทำแท้งนั้นมี 3 แบบคือ 1. Deserved abortion จะทำหากมีเหตุอันสมควรเช่น เพื่อสุขภาพทางกายและใจของผู้<wbr></wbr>หญิง, การตั้งครรภ์นั้นเกิดจากความผิ<wbr></wbr>ดทางอาญา เช่น การข่มขืน การล่วงละเมิดทางเพศในครอบครัว ฯลฯ 2. Repeated abortion เป็นการทำแท้งซ้ำแล้วซ้ำอีก สังคมมักมีคำถามกับผู้หญิงที่<wbr></wbr>ทำแท้งมากกว่า 1 ครั้ง ทั้งที่จริงๆ แล้วการทำแท้งก็เปรียบเสมื<wbr></wbr>อนการเป็นหวัดทางนรีเวช ทุกคนมีสิทธิทำได้โดยปราศจากข้<wbr></wbr>อสงสัยของสังคม และ 3. Sex Selective abortion การทำแท้งเพื่อเลือกเพศของลูก ซึ่งพบมากในประเทศจีน อินเดีย และเกาหลีใต้</div> <div style="font-family: arial, sans-serif; text-align: center;"> <img alt="" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEipGfolX38FOlpbcbJraJSaoeQGZeRgGLiuA30_KAV2_l5hDtLIbtqovWcJQrwiBT1bYA2X5ZmSl2M264qluYVtiIvtq3m6sfr7mX6e5XAAuurGz4ZCpXWXkPQLyMYCAtXeI0LX1-6k1Eo5AXX6NnPn3qzE7_FBk6Ku6ozy2w=s0-d-e1-ft" style="border: 0px; min-height: 333px; width: 500px;" /></div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> กุลกานต์ จินตกานนท์ ผู้หญิงที่เคยผ่านประสบการณ์<wbr></wbr>ทำแท้งเล่าว่า เมื่อรู้ตัวว่าท้อง ก็รู้ทันทีว่าต้องทำแท้ง เพราะไม่สามารถเลี้ยงเด็กคนนี้<wbr></wbr>ได้เนื่องจากทำงานและไม่มีคนที่<wbr></wbr>พร้อมเลี้ยงดู แต่เพราะความกลัวบาป ความลังเลจึงเกิดขึ้นกับเธอตั้<wbr></wbr>งแต่ตอนหาข้อมูลจนกระทั่งเดิ<wbr></wbr>นทางไปที่คลินิกทำแท้ง ความรู้สึกโทษตัวเองเกิดขึ้นกั<wbr></wbr>บเธอตลอดเวลา ทั้งความคิดที่ว่า ทำไมถึงไม่คุมกำเนิด และความคิดที่ทับถมจากสังคมที่<wbr></wbr>ล้วนตีตราต่อว่า ว่าทำไมเพียงแค่ลูกคนเดียว เธอจึงไม่สามารถเลี้ยงดูได้</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> “ขนาดตัวเราเอง ยังมองว่ามันบาป แล้วจะทำให้คนอื่นเข้าใจได้อย่<wbr></wbr>างไรว่ามันไม่บาป” เธอกล่าว</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> นรากร ไหลหรั่ง ผู้อำนวยการโรงเรียนเตรียมอุ<wbr></wbr>ดมศึกษาพัฒนาการ นนทบุรี เล่าถึงประสบการณ์ที่มี<wbr></wbr>ในฐานะครูว่า เด็กส่วนมากไม่กล้าที่จะเข้<wbr></wbr>ามาปรึกษา เมื่อมีปัญหาเรื่องเพศ เพราะกลัวการถูกตราหน้า ขายหน้า ไม่ได้รับการยอมรับจากเพื่อน และกลัวว่าหากปรึกษาแล้<wbr></wbr>วจะโดนไล่ออก ตลอดเวลาที่ผ่านมา วิชาเพศศึกษามักนำภาพโรคติดต่<wbr></wbr>อทางเพศสัมพันธ์ ภาพตัดขวางอวัยวะ ภาพการทำแท้ง ทำคลอดที่น่ากลัวให้เด็กดู และสอนว่า การทำแท้งนั้นเป็นการทำบาป จึงทำให้เด็กไม่ได้เรียนรู้<wbr></wbr>กลไกการป้องกัน หรือการปฏิบัติที่ถูกวิธี</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> เขากล่าวว่า ถึงแม้โรงเรียนจะให้โอกาสเด็กที่<wbr></wbr>ท้อง ได้ลาคลอดลูกและสามารถกลับมาเรี<wbr></wbr>ยนต่อ แต่ร้อยละ 90 ของเด็กเหล่านั้นไม่กลับมาเรี<wbr></wbr>ยนต่อ เด็กผู้หญิงส่วนมากต้องอยู่บ้<wbr></wbr>านเลี้ยงลูก บางคนกลับมาเรียน ก็โดนแรงกดดันจากทั้งเพื่<wbr></wbr>อนและครู จนต้องย้ายโรงเรียนเพื่อหนีปั<wbr></wbr>ญหา จนเมื่อประมาณ 6 ปีที่แล้ว ลูกศิษย์ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 คนหนึ่งของนรากร ได้เข้ามาปรึกษาว่าตนเองท้อง และต้องการทำแท้ง เนื่องจากสอบติดมหาวิทยาลั<wbr></wbr>ยและต้องการเรียนต่อ นั่นจึงเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้<wbr></wbr>เขาตระหนักถึงการยุติการตั้<wbr></wbr>งครรภ์ที่ปลอดภัย เพื่อให้ลูกศิษย์ได้มี<wbr></wbr>โอกาสในการศึกษาต่อ</div> <h3> ยังมีผู้หญิงอีกหลายคนเข้าไม่ถึ<wbr></wbr>งการทำแท้งปลอดภัย</h3> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> ถึงแม้จะมีการรณรงค์มาอย่<wbr></wbr>างยาวนาน รวมทั้งปัจจุบันยาทำแท้งก็ได้รั<wbr></wbr>บการขึ้นทะเบียนแล้วก็ตาม แต่การเข้าถึงยาดังกล่าว ก็ยังเป็นเรื่องที่ไม่ง่ายนัก แพทย์ รพ. รามาธิบดีกล่าวว่า แม้โรงพยาบาลรามาธิบดีจะมียาตั<wbr></wbr>วนี้เพื่อให้กับผู้หญิงที่ต้<wbr></wbr>องการยุติการตั้งครรภ์ในทุกๆ วันอังคารและพฤหัสบดี แต่ด้วยเงื่อนไขที่ยังยุ่<wbr></wbr>งยากของการใช้ยา จึงทำให้การเข้าถึงยาดังกล่<wbr></wbr>าวไม่สามารถทำได้โดยทั่วไป อีกทั้งเงื่อนไขทางสังคมที่มี เช่น ศาสนา หรือผู้ให้บริการอย่<wbr></wbr>างโรงพยาบาลเองก็ไม่ได้ปฏิบัติ<wbr></wbr>ตามข้อบ่งชี้ในทุกข้อ โดยส่วนมากจะเลือกทำแท้งให้กั<wbr></wbr>บผู้หญิงที่มีปัญหาสุขภาพ หรือรอให้ผู้หญิงแท้งเองมาก่<wbr></wbr>อนแล้วจึงทำให้ นอกจากนี้ มีข้อกำหนดว่า หน่วยงานที่ต้องการใช้ยาจะต้<wbr></wbr>องเขียนโครงการพิเศษเพื่อรับยา และหากเบิกใช้ยาจะต้องมีการเขี<wbr></wbr>ยนรายงานส่งกรมอนามัยทุกครั้ง ซึ่งสร้างความยุ่งยากและเป็นเงื่<wbr></wbr>อนไขที่ยังกำหนดอยู่ในปัจจุบัน</div> <div align="center" style="font-family: arial, sans-serif;"> <img alt="" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEhewSsCy2C4HrjxA_U3UUhsZRWQyF8fB_KXD2d-4z-PbWup4QMiAnzYkTQNh89Gwz0RJzsH0nd1G2X2feczlrNczsrKAV4i0bGJfgme5mfxlkmGuBtW0eRFUWHPjsnT32SvYSh90zAWKW4Gs8jSHbMb0xt-4EPKHBc4hAQapA=s0-d-e1-ft" style="border: 0px; min-height: 333px; width: 500px;" /><br /><strong><span style="color: darkorange;">เยาวภา ลีอำนาจวงศ์</span></strong></div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> เยาวภา ลีอำนาจวงศ์ ตัวแทนจากสมาคมคนหูหนวกกรุ<wbr></wbr>งเทพมหานครกล่าวกับประชาไทว่า คนหูหนวกส่วนมากอ่านได้ไม่เข้<wbr></wbr>าใจร้อยเปอร์เซ็นต์ ที่สำคัญคือต้องมีการใช้ภาษามื<wbr></wbr>อควบคู่ ต้องมีล่ามภาษามือเป็นคนช่วยแปล เพื่อให้คนหูหนวกได้มีข้อมู<wbr></wbr>ลในการตัดสินใจด้วยตัวเอง ที่ผ่านมากลุ่มคนหูหนวกมีปั<wbr></wbr>ญหาในเรื่องข้อมูลเกี่ยวกั<wbr></wbr>บการทำแท้ง โดยพวกเขาไม่รู้จะปรึกษาใคร จึงได้แต่เพียงแลกเปลี่ยนกั<wbr></wbr>นในกลุ่มคนหูหนวก โดยอาศัยการตัดสินใจที่มาจากผู้<wbr></wbr>ปกครอง เท่าที่รับรู้ คนหูหนวกจะเล่าต่อกันมา ว่าที่ไหนรับทำแท้ง และถึงแม้จะไม่ถูกต้องตามกฎหมาย แต่พวกเขาก็จำเป็นที่จะต้องไป</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> เธอเล่าต่อว่า วิธีการทำแท้งส่วนมากที่คนหู<wbr></wbr>หนวกทำ ยังคงใช้วิธีขึ้นขาหยั่ง และสอดเครื่องมือเหล็กเข้<wbr></wbr>าไปทางช่องคลอดเพื่อขูดมดลูก</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> “คนหูหนวกพอรู้ว่าท้องก็มักเล่<wbr></wbr>าให้พ่อแม่ฟัง สมัยนั้นยังไม่มีการทำแท้งแบบถู<wbr></wbr>กกฎหมาย คนไม่อยากให้เด็กหูหนวกท้<wbr></wbr>องเพราะมองว่าไม่มีประสบการณ์<wbr></wbr>เลี้ยงลูก วุฒิภาวะและอาชีพก็ไม่มี ควรพาไปทำแท้ง ก็หาว่าคลินิกรับทำไหม ถ้าไม่รับก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> “เท่าที่ฟังจากเพื่อนคนหูหนวก เขาบอกว่าแม่พาไปที่คลินิก ขึ้นขาหยั่ง คุยอะไรก็ไม่รู้กับหมอ เขาไม่รู้เรื่องเพราะแม่ไม่ใช้<wbr></wbr>ภาษามือ สักพักหมอก็เอาเหล็กแหลมๆ เข้าไปแล้วขูดออก เจ็บมาก เสร็จแล้วมีตัวเด็กทารกออกมา ยังดิ้นได้ เขารู้สึกติดตาและไม่สบายใจ ฝังใจ และมักถามเธอว่า ‘บาปไหม’ ‘ทำถูกไหม’ ตลอดเวลา” เยาวภาเล่า</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> เธอเสริมว่า หากคนหูหนวกมีล่ามเพื่<wbr></wbr>ออำนวยความสะดวกในการเข้าถึงข้<wbr></wbr>อมูล ติดต่อโรงพยาบาล ตลอดจนช่วยแนะนำก็จะช่วยให้คนหู<wbr></wbr>หนวกมีสิทธิในการตัดสินใจ เข้าถึงข้อมูลได้อย่างเท่าเที<wbr></wbr>ยมและใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุข</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> <br /></div> </div>

เผยข้อมูล ‘ผู้หญิงทำแท้งด้วยยาได้’ พบปัญหาเข้าไม่ถึงข้อมูล- รพ.ไม่ทำให้

เผยข้อมูล ‘ผู้หญิงทำแท้งด้วยยาได้’ พบปัญหาเข้าไม่ถึงข้อมูล- รพ.ไม่ทำให้ Posted: 26 Sep 2016 02:44 AM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว เวบไซท์...

อ่านเพิ่มเติม »

วงเสวนา 35|53 (1) ชี้สิทธิการศึกษา สาธารณสุข มีแววถอยกลับไปก่อนยุค 2535

<div style="text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiz2uibrBXI0QUQde5Ih_BR5IJDkOgbx2R-aVsFx5be4wHI0bMzxtNeq32J_53x92fFWj6ox89aKBPqbpK7Ic5HrqQZerXMdwHXrl4lEhuI5yZYdYoRnDdGSIIs08tuyzhUIBB34oy7_BY/s1600/2016-09-26_185353.jpg" imageanchor="1"><img border="0" height="362" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiz2uibrBXI0QUQde5Ih_BR5IJDkOgbx2R-aVsFx5be4wHI0bMzxtNeq32J_53x92fFWj6ox89aKBPqbpK7Ic5HrqQZerXMdwHXrl4lEhuI5yZYdYoRnDdGSIIs08tuyzhUIBB34oy7_BY/s640/2016-09-26_185353.jpg" width="640" /></a></div> <br /><b>วงเสวนา 35|53 (1) ชี้สิทธิการศึกษา สาธารณสุข มีแววถอยกลับไปก่อนยุค 2535</b><br /><br />Posted: 25 Sep 2016 09:58 AM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว <a href="http://feedproxy.google.com/~r/prachatai/~3/zHHymZcHQ8g/68082?utm_source=feedburner&utm_medium=email" target="_blank">เวบไซท์ประชาไท</a>)  <br /><br />เสวนาประจำปีศูนย์ศึกษาสังคมและวัฒนธรรมร่วมสมัย คณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา ธรรมศาสตร์ “กลุ่มการศึกษาเพื่อความเป็นไท” อยากเห็นห้องเรียนเป็นที่แสดงความคิดเห็นมากกว่าที่ลงโทษนักเรียน จนท.สำนักงานปลัด ศธ. สะท้อนโครงสร้างระบบการศึกษากลับไปสู่การรวมศูนย์อำนาจ ขณะที่อาจารย์ทันตะ ม.มหิดล สะท้อนเรื่องสาธารณสุข ปี 45 มีหลักประกันสุขภาพถ้วนหน้า ปัจจุบันหมอกลับมาถกเถียงว่าประชาชนต้องร่วมจ่ายหรือไม่?<br /><br />25 ก.ย.2559 ที่ห้องเอนกประสงค์ริมน้ำ ชั้น 1 คณะศิลปะศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ มีวงเสวนาสัมมนาวิชาการประจำปี 2559 ของศูนย์ศึกษาสังคมและวัฒนธรรมร่วมสมัย “35|53 หนุ่มสาวในห้วงของการเปลี่ยนผ่าน” โดยในช่วงเช้าเวลา 09.00 น. เป็นการเสวนาหัวข้อ “เติบโต” ว่าด้วยระบบคุณค่าทางสังคมและสิทธิพลเมือง วิทยากรประกอบด้วย วาทินีย์ วิชัยยาคณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, วริษา สุขกำเนิด กลุ่มการศึกษาเพื่อความเป็นไท, ดร.ภูมิศรัณย์ ทองเลี่ยมนาค สำนักนโยบายและยุทธศาสตร์ สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ, ทพ. ธีรวัฒน์ ทัศนภิรมย์ ภาควิชาทันตกรรมชุมชน คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล, วรพจน์ วงศ์กิจรุ่งเรือง ผู้ร่วมก่อตั้งและบรรณาธิการบริหารสำนักพิมพ์ Openworlds เป็นผู้ดำเนินการสนทนา<br /><br /> <br /><b>แม่วัยรุ่น : ภาพตัวแทนผู้หญิงวัยเรียนที่ตั้งครรภ์และการต่อรองเพื่อมีพื้นที่ในสังคม</b><br /><br />วาทินีย์ เปิดประเด็นว่าด้วยระบบคุณค่าทางสังคมและสิทธิพลเมืองด้วยการสะท้อนประสบการณ์ของ 'แม่วัยรุ่น' ภายใต้ข้อจำกัดของระบบคุณค่าและสถาบันทางสังคม วาทินีย์ กล่าวว่า การศึกษาเรื่องแม่วัยรุ่น หรือแม่วัยใส หรือที่ผู้คนเข้าใจว่ามีครรภ์ในวัยเรียน ซึ่งกลุ่มศึกษาคืออายุระหว่าง 16-24 ปี โจทย์แรกที่เริ่มต้นนั้นไม่ได้มองว่าแม่วัยรุ่นเป็นปัญหาแต่มองว่าแม่วัยรุ่นเป็นกลุ่มในสังคมและได้รับอิทธิพลหรือโครงสร้างสังคมที่ส่งผลกระทบต่อเขา โดยค่านิยมที่ส่งผลกระทบต่อแม่วัยรุ่นมากที่สุดคือ 'ค่านิยมเรื่องวัยเรียน' เพราะค่านิยมนี้ส่งผลต่อวิธีคิดของคนในสังคมและแม่วัยรุ่นว่าช่วงวัยเรียนหนังสือที่ควรอยู่ในสถาบันการศึกษานั้น ไม่ควรที่จะมีเรื่องเพศ เช่น การห้ามมีแฟน การห้ามมีความสัมพันธ์ทางเพศ ซึ่งแนวคิดนี้สร้างกลไกผ่านสถาบันสังคมต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น สถาบันการศึกษา สถาบันครอบครัว สาธารณสุข ฯลฯ ดังนั้น การที่วัยรุ่นตั้งครรภ์ในวัยเรียนจึงถูกโครงสร้างสังคมกดทับแม้แต่ตัวแม่วัยรุ่นเองก็ถูกแนวคิดดังกล่าวที่นิยามความเป็นแม่ในวัยเรียนส่งผลต่อทัศนคติในการดำเนินชีวิต<br /><br />“เมื่อได้สอบถามแม่วัยรุ่นถึงเรื่องปัจจัยที่ทำให้มีเพศสัมพันธ์ในวัยเรียน เขาก็มีมุมมองที่แตกต่างจากรุ่นพ่อแม่เรื่องการคบเพื่อนต่างเพศและการท้องในวัยเรียน เขามองว่าการมีเพศสัมพันธ์เกิดจากการคบกัน มีความรักและความใกล้ชิด ซึ่งการมีอะไรกันนั้นก็เป็นธรรมดาของคนที่เป็นแฟนกันไม่ได้เป็นการเปลี่ยนคู่หรือหลายใจซึ่งสะท้อนวิธีคิดแบบผัวเดียวเมียเดียว หรือ monogamyแต่ในขณะเดียวกันวัยรุ่นกลุ่มนี้ก็มองว่าการมีเพศสัมพันธ์จนเกิดการตั้งครรภ์คือเรื่องผิด” วาทินีย์ กล่าว<br /><br />วาทินีย์ กล่าวต่อไปว่า แม้สถาบันทางสังคมต่างๆ จะมีอิทธิพลค่านิยมเรื่องวัยเรียนที่ไม่ควรมีเรื่องเพศ แต่แม่วัยรุ่นก็พยายามต่อรองต่อตัวระบบคุณค่าของสังคม เช่น แม้มีลูกแล้วแต่ก็สนใจที่จะศึกษาต่อและเอาลูกไปฝากไว้ให้สถานสงเคราะห์หรือญาติคนใกล้ชิดเลี้ยง โดยมองว่าตนกำลังทำหน้าที่แม่อยู่คือการเรียนและการสามารถเลี้ยงตัวเองได้ในอนาคต ซึ่งสะท้อนวิธีคิดความเป็นแม่ที่มีอุดมคติที่สอดคล้องกับสังคม การกลับไปเรียนหรือการไปทำงานคือการทำหน้าที่แม่ที่ดีซึ่งสะท้อนให้เห็นภาคปฏิบัติการต่อวิธีคิดของแม่วัยรุ่น<br /><br />"ถ้าเราเรียนรู้วิธีคิดของแม่วัยเรียน ที่มีทัศนะเชิงลบว่าวัยรุ่นที่เกี่ยวข้องกับเรื่องเพศเป็นปัญหา วัยเรียนไม่ควรคิดเรื่องเพศ ซึ่งวิธีคิดเหล่านี้เกี่ยวข้องกับหลายสถาบันสังคม ไม่ว่าจะเป็นในด้านวงการสาธารณสุข เช่น เมื่อเด็กวัยเรียนตั้งครรภ์แพทย์ก็จะมีทัศนะไม่ดีต่อเด็ก ในสถาบันการศึกษามีครูที่ไม่ยอมรับทำให้เด็กถูกกันออกจากระบบการศึกษา แม้แต่สถาบันครอบครัว ครอบครัวเป็นส่วนสำคัญที่จะทำให้เด็กตัดสินใจว่าจะทำแท้งหรือไม่เมื่อเกิดการตั้งครรภ์ โดยเฉพาะครอบครัวแม่วันรุ่นบางครอบครัวพาไปทำแท้งเองด้วยซ้ำ การตั้งคำถามว่าจะทำให้แม่วัยรุ่นมีคุณภาพอย่างไรในสังคมจึงไม่ใช่สถาบันใดสถาบันหนึ่งแต่ต้องช่วยกันหลายฝ่าย แต่จุดเริ่มควรทำความเข้าใจและการให้ความยอมรับ เพราะมีหลายกรณีที่แม่วัยรุ่นถ้าได้โอกาสในสังคมในช่วงตั้งครรภ์ก็จะทำให้เขามีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น" วาทินีย์ กล่าว<br /><br /><br /><b>การใช้อำนาจมากกว่าเหตุผลในระบบการศึกษาปมปัญหาของโรงเรียนไทย</b><br /><br />ขณะที่ วริษา ร่วมแลกเปลี่ยนเกี่ยวกับการศึกษาในอุดมคติ โดยเริ่มต้นกล่าวว่า ความฝันของเขานั้นในเรื่องการศึกษาคือเพื่อความเป็นไท มีอิสรภาพ อัตลักษณ์ ซึ่งระบบการศึกษาต้องสร้างให้นักเรียนแต่ละคนมีความหลากหลายแตกต่างและพัฒนาไปตามศักยภาพ การศึกษาไม่ควรสร้างคนให้คิดเหมือนกันเป็นการกดศักยภาพในตัวเด็ก โดยทั้งหมดนี้ต้องเริ่มจาก 1.การส่งเสริมให้เด็กมีการคิดวิพากษ์วิจารณ์ (Critical thinking) 2.เนื้อหาที่เรียนควรมีความยืดหยุ่นไม่ใช่สอนตมหนังสือแต่ควรเป็นความรู้ที่เกิดการเชื่อมโยงกับชีวิตประจำวัน 3.ทำให้นักเรียนมีความสุขที่จะมาโรงเรียน 4.ควรเปิดโอกาสให้นักเรียนได้เลือกสิ่งที่ชอบไม่ใช่มีเพียงสายวิชาวิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์ หรือ ศิลปศาสตร์และคณิตศาสตร์ ควรให้เขาได้เลือกวิชาที่อบและถนัดที่อยากจะเรียนรู้<br /><br />วริษา กล่าวต่อว่า เคยเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่ประเทศเดนมาร์ก โดยที่การเรียนนั้นเริ่มจากการตั้งคำถามและให้นักเรียนคิดต่อปัญหาสังคมหรือสถานการณ์ที่ยกขึ้นมาโดยไม่ได้ให้คำตอบสุดท้าย แต่ให้เด็กอธิบายและคิดต่อปัญหาดังกล่าวด้วยเหตุผล เช่น เราควรรับหรือไม่รับผู้ลี้ภัยมาพักพิงในประเทศ โดยในชั้นเรียนจะให้นักเรียนเลือกตอบและให้เหตุผล ซึ่งสิ่งนี้สะท้อนวิธีคิดอย่างมีเหตุผล การฟังคนอื่น และคิดเรื่องจริยธรรมในเวลาเดียวกัน แต่ปัญหาโรงเรียนไทยในเวลานี้คือนักเรียนไม่มีความสุขกับการมาโรงเรียนเนื่องจากบรรยากาศการสอนที่ไม่กระตุ้นเร้าในนักเรียนมีส่วนร่วมในความเห็น ปัญหาการลงโทษนักเรียน การกลั่นแกล้งในโรงเรียน ซึ่งการใช้ความรุนแรงที่เกิดขึ้นระหว่างครูและนักเรียนมีให้เห็นในข่าวเป็นประจำ<br /><br />"การลงโทษเด็กด้วยความรุนแรง สะท้อนให้เห็นว่าครูมองว่าเด็กนักเรียนเป็นคนที่ไม่มีเหตุผลต้องใช้กำลังในการลงโทษ การลงโทษทำให้เด็กกลัวครู เกิดความเกรง ไม่สร้างบรรยากาศในการตั้งคำถาม คิดด้วยเหตุและผล มีแต่ความระแวงระวัง" วริษา กล่าว<br /><br /><br /><b>นโยบายการศึกษากับรัฐธรรมนูญ : การกลับมารวมศูนย์อำนาจการศึกษารอบใหม่หลังประชามติ 2559</b><br /><br />ขณะที่ ภูมิศรัณ กล่าวถึงภาพรวมเกี่ยวกับนโยบายการศึกษาอันเป็นผลสืบเนื่องจากรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2540 โดยกล่าวว่า ตลอดช่วงกว่า 2 ทศวรรษที่ผ่านมา และโดยเฉพาะการปรับโครงสร้างของหน่วยงานด้านการศึกษาภายใต้โครงสร้างทางอำนาจที่เปลี่ยนไปนับจาก พ.ศ. 2557 ทั้งนี้นโยบายด้านการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการในระยะ 20 ปี ที่ผ่านมา หลังเหตุการณ์พฤษภาคม 2535 มีการปฏิรูปการเมืองนำไปสู่รัฐธรรมนูญ ปี 2540 ซึ่งแนวคิดเรื่องสังคมประชาธิปไตยมีอิทธิพลอย่างสูงจนก่อให้เกิด พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 ซึ่งเริ่มคิดถึงเรื่องการกระจายอำนาจให้เขตพื้นที่ชุมชนและส่งเสริมให้ยอมรับการศึกษาทางเลือกในระบบท้องถิ่น<br /><br />โดยพระราชบัญญัติดังกล่าว ยังทำให้เกิดการออกนอกระบบของมหาวิทยาลัยโดยแนวคิดที่จะให้มหาวิทยาลัยมีความเป็นอิสระในการคิดตัดสินใจมากขึ้น แต่ทั้งหมดที่ว่ามานี้เป็นการเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้างการจัดการของกระทรวงศึกษาธิการมากกว่า การคิดเรื่องคุณภาพการศึกษานั้นกระทรวงทำมาโดยตลอดไม่ว่าจะการแก้ปัญหาเรื่องคุณภาพครู ด้วยการปรับฐานเงินเดือนครูให้สูงขึ้นเมื่อ ปี พ.ศ. 2547 เพื่อให้ครูมีฐานะทางเศรษฐกิจดีขึ้น แต่กลับเกิดปัญหาคือครูเอาเวลาไปทำวิทยฐานะเพื่อเงินเดือนมากกว่าจะเอาเวลาไปเพิ่มคุณภาพการเรียนการสอนในห้องเรียน<br /><br />ภูมิศรัณ กล่าวต่อว่า การเกิดของ2 องค์กรที่เพิ่มภาระให้กับครูและอาจารย์และเป็นปัญหาใหญ่ในระบบการศึกษาคือ 1.สํานักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (สมศ.) และ 2.สํานักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (สทศ.) ในเรื่องของ สมศ.นั้นจะเห็นว่าเป็นการเพิ่มภาระทางวิชาการให้ครูอาจารย์ต้องทำเรื่องการประเมินและวัดผลทางด้านการศึกษาทำให้ใช้เวลามากจนทำให้ลดคุณภาพการสอนหนังสือ จนเมื่อรัฐบาลคณะรักษาความสงบและมั่นคงแห่งชาติ (คสช.) ได้ใช้ ม.44 ออกคำสั่งให้การชะลอหรือปลดผุ้อำนวยการ สมศ. ทำให้เกิดการชะลอในการทำเรื่องประเมินของสถาบันการศึกษา ซึ่งการใช้ ม.44 ในการแก้ปัญหาที่ผ่านมาก็ทำให้ดีขึ้นบ้างในเรื่องของโครงสร้างภายในกระทรวงศึกษาธิการ เพราะ คสช.มองว่าการทำงานเรื่องการศึกษาที่ผ่านมาเกิดความผิดพลาดขึ้นในการบริหารเพราะให้อิสระมากเกินไปรัฐบาลจึงจำเป็นต้องใช้อำนาจพิเศษในการจัดการ<br /><br />"อย่างรัฐธรรมนูญ ปี 2559 ฉบับประชามติที่ผ่านมา มีการวิพากษ์เรื่องการเรียนฟรีที่ระบุในรัฐธรรมนูญ ที่จะให้มีการเรียนฟรีได้ตั้งแต่อนุบาลจนถึงมัธยมศึกษาปีที่ 3 ซึ่งหลังจาก ม.3 นักเรียนจะได้สิทธิการศึกษาผ่านกองทุน ซึ่งกองทุนที่ว่านี้ยังไม่มีความชัดเจน แต่แน่นอนว่าในรัฐธรรมนูญดังกล่าวรัฐบาลไม่สนับสนุนให้มีสิทธิเรียนฟรีจนถึง มัธยมปลาย โดยหลักง่ายๆ คือ เรียนฟรีถึงแค่ ม.3" ภูมิศรัณ กล่าว<br /> <br /><br /><b>นโยบายสาธารณสุขในสังคมไทย : หมอยังถกเถียงว่าสิทธิการรักษาควรให้ประชาชนทุกคนจริงหรือ?</b><br /><br />ด้าน ทพ.ธีรวัฒน์ กล่าวในประเด็นที่ว่า 20 ปีกับนโยบายสาธารณสุขในสังคมไทย บริการสุขภาพนั้นเป็นสิทธิของประชาชนหรือไม่ยังคงถกเถียงกันอยู่ในทุกวันนี้ ทั้งนี้ พ.ศ. 2475 มีการร่าง พ.ร.บ.สาธารณสุข โดยหากแบ่งอย่างง่ายๆ จะเห็นว่าจะมีสิทธิแบ่งออกเป็น 3 แบบ เริ่มจากสิทธิข้าราชการ ปี พ.ศ. 2521 ต่อมามีหลักประกันสังคม ปี พ.ศ. 2533 และหลักสิทธิรักษาพยาบาลแก่ประชาชนคือ พ.ร.บ.หลักประกันสุขภาพแห่งชาติ ปี พ.ศ. 2545<br /><br />เดิมมีการให้สิทธิรักษาพยาบาลแก่ประชาชนทั่วไปตั้งแต่ปี พ.ศ.2518 แต่ในขณะนั้นเป็นรูปแบบสงเคราะห์ ต้องเป็นประชาชนที่มีรายได้น้อย ซึ่งเวลาต่อมาก็ขยายสิทธิมาถึงผู้สูงอายุและเด็ก สิ่งนี้พัฒนาการจนเป็นสิทธิประกันสุขภาพ ซึ่งจุดเปลี่ยนสำคัญคือรัฐธรรมนูญปี 2540 ซึ่งมองว่าสิทธิการรักษาพยาบาลเป็นสิทธิของประชาชนทุกคน การรักษาพยาบาลฟรีจึงเป็นแนวคิดที่ นายแพทย์สงวน นิตยารัมภ์พงศ์ บุกเบิกและผลักดันหลักประกันสุขภาพถ้วนหน้า จนรัฐบาลไทยรับไปเป็นนโยบายใช้จริง โดยพรรคไทยรักไทยได้นำไปใช้เป็นนโยบายที่เรียกว่า "30 บาทรักษาทุกโรค" จึงทำให้เรื่องสิทธิการรักษาพยาบาลของประชาชนเป็นจริงขึ้นมา การไปรักษาพยาบาลจึงไม่ใช่เป็นเรื่องการสงเคราะห์หรือเปลี่ยนค่านิยมที่คนจนกลัวหรือไม่กล้าไปหาหมอเพราะไม่มีเงิน<br /><br />"การรับรู้ของประชาชนเรื่องการรักษาพยาบาลเปลี่ยนแปลงไป คือแต่ก่อนไม่เงินไปโรงพยาบาลต้องไปขอความอนุเคราะห์จากหมอแต่ปัจจุบันประชาชนกล้าไปหาหมอเมื่อเจ็บป่วยเพราะรูว่าตนเองมีสิทธิ แต่แนวคิดเรื่อง 30 บาท ก็มีหมอกังวลว่าถ้าประชาชนมีสิทธิอำนาจต่อรองมากขึ้น ประชาชนก็จะไม่ดูแลตัวเองปล่อยให้เป็นโรคเพราะรู้ว่ามียาฟรีตลอดเวลา ทำให้เถียงกันมาเป็น 10 ปีว่า สวัสดิการรักษาพยาบาลนี้ควรให้สิทธิทุกคนหรือเฉพาะคนจนเท่านั้น" ทพ.ธีรวัฒน์ กล่าว<br /><br />ทพ.ธีรวัฒน์ กล่าวต่อว่า เมื่อโครงการ 30 บาทรักษาทุกโรค ที่เป็นสิทธิของประชาชนไปผูกกับเรื่องการเมืองของพรรคที่ถูกวิจารณ์ ทำให้สิทธิสาธารณะสุขของประชาชนถูกมองว่าเป็นประชานิยม และถูกนำมาถกเถียงอย่างไม่สิ้นสุดว่าทุกคนในประเทศควรได้รับบริการสาธารณสุขซึ่งเป็นสิทธิของทุกคนหรือรัฐควรให้สิทธิเฉพาะคนที่รัฐเห็นว่าควรสงเคราะห์ หัวใจสำคัญของการเกิดขึ้นของนโยบาย 30 บาทรักษาทุกโรค คือ การเปลี่ยนแปลงของกระทรวงสาธารณสุขที่ถูกลดบทยาทลงจากเดิม แต่ก่อนที่จะต้องดูแลและจัดการงบประมาณในด้านสาธารณะสุขแต่ปัจจุบันกลายเป็นสำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ (สปสช.)ที่ดูแลงบประมาณ<br /><br />"สิ่งที่ยังถกเถียงกันในวงการสาธารณะสุข เจ้าหน้าที่มักจะมองว่า ประชาชนควรจะร่วมจ่ายหรือไม่ งบประมาณเพียงพอไหม ซึ่งการรักษาพยาบาลจึงยังไม่เหมือนการที่ประชาชนไปหาตำรวจทหารเมื่อมีปัญหา เพราะไม่ใช่ว่าทุกคนจะเข้าถึงได้ และต่อมา เจ้าหน้าที่สาธารณะสุขส่วนใหญ่กังวลว่าถ้าประชาชนมีสิทธิรักษาพยาบาลก็จะไม่ดูแลสุขภาพปล่อยให้ตัวเองป่วยเพราะคิดว่ามีสิทธิรักษา และอีกเรื่องคือเมื่อประชาชนมีสิทธิมากขึ้นหมอก็จะมีอำนาจน้อยลง หมอกลัวว่าจะมีการฟ้องร้องเรียกร้องสิทธิการรักษามากขึ้นอีก" ทพ.ธีรวัฒน์ กล่าว<br />

วงเสวนา 35|53 (1) ชี้สิทธิการศึกษา สาธารณสุข มีแววถอยกลับไปก่อนยุค 2535

วงเสวนา 35|53 (1) ชี้สิทธิการศึกษา สาธารณสุข มีแววถอยกลับไปก่อนยุค 2535 Posted: 25 Sep 2016 09:58 AM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว เวบไซท์ประ...

อ่านเพิ่มเติม »

‘ที่นี่มีเด็กเจ็บตาย’ 4 องค์กรพล็อตจุดเกิดเหตุที่เด็กเป็นเหยื่อรณรงค์ปกป้องเด็กจากความรุนแรง

<div style="color: #333333; font-family: Georgia, "Times New Roman", "Bitstream Charter", Times, serif; font-size: 16px;"> <div style="text-align: center;"> <strong><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjcktbhgg_-SDePnf_AaRQooHdLabhSCfP5o3WDyqlKO5gH63Qe8LYTxLKaKIY8Fiaa1mZGyh72kJF4uNVMyzL9vPgpbOYzpzpUu1_0u0Q7iI_M9QJJGNV3YZMLt3y97U9st-899Yai75o/s1600/2016-09-25_194016.jpg" imageanchor="1"><img border="0" height="368" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjcktbhgg_-SDePnf_AaRQooHdLabhSCfP5o3WDyqlKO5gH63Qe8LYTxLKaKIY8Fiaa1mZGyh72kJF4uNVMyzL9vPgpbOYzpzpUu1_0u0Q7iI_M9QJJGNV3YZMLt3y97U9st-899Yai75o/s640/2016-09-25_194016.jpg" width="640" /></a></strong></div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <strong>‘ที่นี่มีเด็กเจ็บตาย’ 4 องค์กรพล็อตจุดเกิดเหตุที่เด็<wbr></wbr>กเป็นเหยื่อรณรงค์ปกป้องเด็<wbr></wbr>กจากความรุนแรง</strong></div> <div style="color: #333333; font-family: Georgia, "Times New Roman", "Bitstream Charter", Times, serif; font-size: 16px;"> <strong><br /></strong></div> <div style="color: #333333; font-family: Georgia, "Times New Roman", "Bitstream Charter", Times, serif; font-size: 16px;"> Posted: 24 Sep 2016 09:45 AM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว เวบไซท์ประชาไท)</div> <div style="color: #333333; font-family: Georgia, "Times New Roman", "Bitstream Charter", Times, serif; font-size: 16px;"> <br /></div> <div style="color: #333333; font-family: Georgia, "Times New Roman", "Bitstream Charter", Times, serif; font-size: 16px;"> “ที่นี่มีเด็กเจ็บตาย” กลุ่มด้วยใจ กลุ่มบุหงารายอ กลุ่มเซากูนาและมูลนิธิเพื่<wbr></wbr>อการพัฒนาเด็ก ลง 5 พื้นที่พล็อตจุดเกิดเหตุที่เด็<wbr></wbr>กตกเป็นเหยื่อ จากหน้าสถานีรถไฟจะนะจนถึ<wbr></wbr>งโรงเรียนบ้านตาบา พร้อมรณรงค์ปกป้องเด็กจากความรุ<wbr></wbr>นแรง เรียกร้องผู้กระทำอย่าก่อเหตุ<wbr></wbr>ในพื้นที่สาธารณะเรียกร้องรัฐมี<wbr></wbr>มาตรการป้องกันที่เข้มแข็งกว่<wbr></wbr>าเดิม<br /> <br /> <br /> <img alt="" class="aligncenter" data-mce-src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEhmEj5zCHcd1_r0lMyDWDm5Qwzb1G3I1V6_VInW2-LOqxPMg1uU9U3xKXvhnreBcUa3yOzxDRrlL9UAjxyCIyMffS4c8tRQCla2gaiDNaxx-1kwbpgeB6_seaGsRWFC6MFe6pDxkeItRtJNpkFoMWH20-HzRPs81fe7Ub9qwdW4EmmG=s0-d-e1-ft" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEhmEj5zCHcd1_r0lMyDWDm5Qwzb1G3I1V6_VInW2-LOqxPMg1uU9U3xKXvhnreBcUa3yOzxDRrlL9UAjxyCIyMffS4c8tRQCla2gaiDNaxx-1kwbpgeB6_seaGsRWFC6MFe6pDxkeItRtJNpkFoMWH20-HzRPs81fe7Ub9qwdW4EmmG=s0-d-e1-ft" style="display: block; height: auto; margin-left: auto; margin-right: auto; max-width: 100%;" /><br /> <img alt="" class="aligncenter" data-mce-src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEj84vRMOxbiBXvL6yWikgBWYMOZrqCGsdar1jSalTjfPektyFRDgzFZiMjcGiN6aEY-T97MHj0beCEPzd6EajTAE5YI_tF9DbdWOHEOayS4CsHSNv0Dwy0aJXHeetGAml5oy4uT-NAzU1YBjepO-4BTME1YZ6ypp8bn3fFTb7etVJpE=s0-d-e1-ft" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEj84vRMOxbiBXvL6yWikgBWYMOZrqCGsdar1jSalTjfPektyFRDgzFZiMjcGiN6aEY-T97MHj0beCEPzd6EajTAE5YI_tF9DbdWOHEOayS4CsHSNv0Dwy0aJXHeetGAml5oy4uT-NAzU1YBjepO-4BTME1YZ6ypp8bn3fFTb7etVJpE=s0-d-e1-ft" style="display: block; height: auto; margin-left: auto; margin-right: auto; max-width: 100%;" /><br /> <img alt="" class="aligncenter" data-mce-src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEicWiMjTVAVzOq79KT72rjKUERKrhxClJzk8vJL_c8d5Rdfz0gJu5YeyvCALHJvnwvTbV9P_6tiDEN-YmTeBGgj7YgNrfa_HgI9mVHfiHjzm_Nayc-X3tNGZIJ8E0lSjslIWXxCR9wZP-_gUJVtI6sIioah3D0I54IRnFWzRG26a0Go=s0-d-e1-ft" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEicWiMjTVAVzOq79KT72rjKUERKrhxClJzk8vJL_c8d5Rdfz0gJu5YeyvCALHJvnwvTbV9P_6tiDEN-YmTeBGgj7YgNrfa_HgI9mVHfiHjzm_Nayc-X3tNGZIJ8E0lSjslIWXxCR9wZP-_gUJVtI6sIioah3D0I54IRnFWzRG26a0Go=s0-d-e1-ft" style="display: block; height: auto; margin-left: auto; margin-right: auto; max-width: 100%;" /><br /> <img alt="" class="aligncenter" data-mce-src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEjZpIiCbEvMKv8uGPUdJPV_ZKoX95Aos_fnIK5In-W1jdjhuwukOjJR010vWoT4fNL0dZdWvA6ctw_uub5fOvj28ANe12T4h5iJXp6rGTwnRfZmv0arpE-WDt37V4dbnnfDAtc6tdcc5Bhsnu6Ah9yi7Ri3V7zwQC0ZxIIkonZIErAb=s0-d-e1-ft" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEjZpIiCbEvMKv8uGPUdJPV_ZKoX95Aos_fnIK5In-W1jdjhuwukOjJR010vWoT4fNL0dZdWvA6ctw_uub5fOvj28ANe12T4h5iJXp6rGTwnRfZmv0arpE-WDt37V4dbnnfDAtc6tdcc5Bhsnu6Ah9yi7Ri3V7zwQC0ZxIIkonZIErAb=s0-d-e1-ft" style="display: block; height: auto; margin-left: auto; margin-right: auto; max-width: 100%;" /><br /> <img alt="" class="aligncenter" data-mce-src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEhv70zHWwnjCaXxMEL3jmKE6eUefERo7DEpF8FKsNT6lB8DuERSAFWtEXdjF6pIb-5qDT3y42As0-C-nA0lyEDmwOh9HhjnUZ9LD2tZ7NLmpg_OM0fy3AXwBOOYF1SaCYDiFdyrU2OAWKcs8rNQZ9ZztApXjpqigVYk467WMSBCKGM2=s0-d-e1-ft" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEhv70zHWwnjCaXxMEL3jmKE6eUefERo7DEpF8FKsNT6lB8DuERSAFWtEXdjF6pIb-5qDT3y42As0-C-nA0lyEDmwOh9HhjnUZ9LD2tZ7NLmpg_OM0fy3AXwBOOYF1SaCYDiFdyrU2OAWKcs8rNQZ9ZztApXjpqigVYk467WMSBCKGM2=s0-d-e1-ft" style="display: block; height: auto; margin-left: auto; margin-right: auto; max-width: 100%;" /><br /> <br /> เมื่อวันที่ 22 ก.ย. 2559 ที่ผ่านมากลุ่มด้วยใจพร้อมด้<wbr></wbr>วยกลุ่มบุหงารายอกลุ่มเซากูน่า (Zauquna) และมูลนิธิเพื่อการพัฒนาเด็ก (มพด.) ทำโครงการ “ปกป้องเด็ก ปกป้องอนาคตของพวกเรา” (Protect Children Protect our Future) เป็นการรณรงค์เพื่อปกป้องเด็<wbr></wbr>กจากความความรุนแรงในพื้นที่จั<wbr></wbr>งหวัดชายแดนภาคใต้ เพื่อไม่ให้มีเด็กได้รับบาดเจ็<wbr></wbr>บและเสียชีวิตจากเหตุไม่สงบอี<wbr></wbr>กในอนาคต<br /> กิจกรรมที่สำคัญคือการลงพื้นที่<wbr></wbr>จุดเกิดเหตุที่มีเด็กได้รั<wbr></wbr>บบาดเจ็บและเสียชีวิตในช่วงปีนี้<wbr></wbr> พร้อมอ่านรายละเอียดเหตุการณ์ที่<wbr></wbr>เกิดขึ้นเพื่อทุกคนได้ระลึกว่<wbr></wbr>าที่นี่เคยเกิดเหตุที่ทำให้เด็<wbr></wbr>กได้รับผลกระทบทั้งจากระเบิ<wbr></wbr>ดและจากการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้<wbr></wbr>าหน้าที่รัฐรวม5 จุด ได้แก่<br /> 1. บริเวณหน้าสถานีรถไฟจะนะ อ.จะนะ จ.สงขลา ที่เคยเกิดเหตุระเบิดเมื่อวันที่<wbr></wbr> 11 เมษายน 2559 ทำให้เด็กเสียชีวิต 1 รายและบาดเจ็บ 2 ราย<br /> 2. บริเวณข้างร้านขายของชำ หลังสถานีรถไฟตาแปด หมู่ที่ 5 ต.ปากบาง อ.เทพา จ.สงขลาที่เคยเกิดเหตุระเบิดเมื่<wbr></wbr>อวันที่19 เมษายน 2559ทำให้เด็กได้รับบาดเจ็บ 1 ราย<br /> 3. บริเวณหน้าโรงแรมเซาเทิร์นวิว อ.เมือง จ.ปัตตานี ที่เกิดเหตุระเบิด2 ครั้งเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม 2559 ทำให้เด็กได้รับบาดเจ็บ 2 ราย<br /> 4. บริเวณสี่แยกโรงแรมเก็นติ้ง อ.สุไหงโก-ลก จ.นราธิวาส ที่เกิดเหตุ<wbr></wbr>ตำรวจลาดตระเวนชายแดน(ตชด.) มีปฏิบัติการที่ทำให้เด็กเสียชี<wbr></wbr>วิต 1 ราย เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม2559<br /> 5. บริเวณหน้าโรงเรียนบ้านตาบา อ.ตากใบ จ.นราธิวาส ที่เกิดเหตุระเบิดเมื่อวันที่ 6 กันยายน2559 ทำให้เด็กเสียชีวิต 1 ราย<br /> นางสาวอัญชนา หีมมิหน๊ะ หัวหน้ากลุ่มด้วยใจ เปิดเผยว่าเป้าหมายของโครงการนี้<wbr></wbr>เพื่อเรียกร้องให้ผู้<wbr></wbr>กระทำความรุนแรงไม่ก่อเหตุในพื้<wbr></wbr>นที่สาธารณะหรือในพื้นที่ที่มี<wbr></wbr>เด็กอาศัยอยู่ เพื่อป้องกันไม่ให้เด็กตกเป็<wbr></wbr>นเหยื่อของความรุนแรง และเรียกร้องให้รัฐมีมาตรการคุ้<wbr></wbr>มครองเด็กที่เข้มแข็งมากกว่านี้ เนื่องจากมาตรการที่มีอยู่ยั<wbr></wbr>งไม่สามารถปกป้องเด็กได้<br /> “อนาคต กลุ่มด้วยใจและเครือข่ายจะยั<wbr></wbr>งคงขับเคลื่อนการรณรงค์ปกป้<wbr></wbr>องเด็กในพื้นที่ต่อไปจนกว่<wbr></wbr>าจะไม่มีเด็กเสียชีวิตและบาดเจ็<wbr></wbr>บ โดยจะคิดค้นกิจกรรมรูปแบบต่<wbr></wbr>างๆมาใช้ในการรณรงค์” นางสาวอัญชนากล่าว<br /> <br /> <br /></div>

‘ที่นี่มีเด็กเจ็บตาย’ 4 องค์กรพล็อตจุดเกิดเหตุที่เด็กเป็นเหยื่อรณรงค์ปกป้องเด็กจากความรุนแรง

‘ที่นี่มีเด็กเจ็บตาย’ 4 องค์กรพล็อตจุดเกิดเหตุที่เด็ กเป็นเหยื่อรณรงค์ปกป้องเด็ กจากความรุนแรง Posted: 24 Sep 2016 09:45 AM PDT  (อ...

อ่านเพิ่มเติม »

ข้อเสนอปฏิรูปกองทัพ

<h2 style="font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; margin-bottom: 3px; margin-top: 1em; text-align: center;"> <b><img border="0" height="360" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgynyLdgSWt_DpiUniO4uBdyDShYqT3E8iFr8aATxqqlbrc610t1-ez9JPmId7FrGt47y_gTU7nTJoTkVa5vsCIdnEHjR50d3I0mVxV3m6MU4HZTEnlPJXpjMv7fKG6XsIPYTWZBA2g2sM/s640/2016-09-23_211612.jpg" width="640" /></b></h2> <h2 style="font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; margin-bottom: 3px; margin-top: 1em;"> <b>ข้อเสนอปฏิรูปกองทัพ</b></h2> <div style="color: #555555; font-family: Georgia, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 18.2px; margin-bottom: 3px; margin-top: 9px;"> Posted: 22 Sep 2016 07:29 AM PDT   (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว เวบไซท์ประชาไท) </div> <div style="font-family: Georgia, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 18.2px; margin: 0px;"> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> <br /></div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> หลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง 2475 ไทยเกิดการรัฐประหารที่<wbr></wbr>ประสบความสำเร็จ 13 ครั้ง และไม่ประสบความสำเร็จ 11 ครั้ง สิ่งนี้สร้างผลกระทบต่อพั<wbr></wbr>ฒนาการของประชาธิปไตยของไทยอย่<wbr></wbr>างยิ่ง</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> นอกจากนี้หากนับรวมร่างรั<wbr></wbr>ฐธรรมนูญที่ผ่านการลงประชามติ<wbr></wbr>เมื่อวันที่ 7 สิงหาคมที่ผ่านมา ไทยมีรัฐธรรมนูญมาแล้ว 20 ฉบับ แต่ประชาธิปไตยไทยยังคงไม่ไปไหน</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> การรัฐประหารทุกครั้งล้วนมี<wbr></wbr>กองทัพเป็นผู้กระทำ ไม่ว่าจะเป็นรัฐบาลพลเรีอน หรือรัฐบาลทหารด้วยกันก็ไม่มี<wbr></wbr>ละเว้น</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> หากมองย้อนประวัติศาสตร์ไทยตั้<wbr></wbr>งแต่สมัยอยุธยาเป็นต้นมาจะเห็<wbr></wbr>นได้ว่า ผู้ใดกุมอำนาจไพล่พลมากกว่าย่<wbr></wbr>อมมีโอกาสยึดอำนาจมากกว่า</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> <strong>กองทัพเป็นผู้รักษาอำนาจให้กั<wbr></wbr>บกลุ่มอำนาจแอบแฝงในสังคมมาตั้<wbr></wbr>งแต่ในอดีต หากการปฏิรูปประชาธิปไตยครั้<wbr></wbr>งใดมีผลกระทบต่อกลุ่<wbr></wbr>มอำนาจแอบแฝงเหล่านี้ กองทัพจะไม่รอช้าที่จะก่อรั<wbr></wbr>ฐประหาร</strong></div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> กองทัพไทยแบ่งออกเป็น 3 เหล่าทัพคือ กองทัพบก, กองทัพเรือ และกองทัพอากาศ รวมทั้งกองบัญชาการกองทัพไทยที่<wbr></wbr>คอยกำกับ 3 เหล่าทัพนี้</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> <strong>แม้กองทัพไทยจะเป็นหน่วยงานในสั<wbr></wbr>งกัดกระทรวงกลาโหม แต่กองทัพไทยกลับมีอำนาจมากกว่<wbr></wbr>ากระทรวงกลาโหมเสียอีก</strong></div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> ด้วยเหตุนี้กองทัพจึงเป็นศัตรู<wbr></wbr>ตัวฉกาจของความมั่นคงของประชาธิ<wbr></wbr>ปไตย ดังนั้นการปฏิรูปประชาธิปไตยจึ<wbr></wbr>งจำเป็นต้องปฏิรูปกองทัพควบคู่<wbr></wbr>กัน เพื่อป้องกันการรั<wbr></wbr>ฐประหารในอนาคตดังนี้</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> 1. ยกเลิก พ.ร.บ.รับราชการทหาร พ.ศ. 2497 และ พรบ.ส่งเสริมการฝึกวิชาทหาร พ.ศ. 2503 เนื่องจาก พ.ร.บ. เหล่านี้ให้อำนาจแก่กองทั<wbr></wbr>พในการเกณฑ์-ฝึกทหาร ซึ่งนอกจากจะสิ้นเปลื<wbr></wbr>องงบประมาณแล้ว กองทัพใช้ทหารเหล่านี้เป็<wbr></wbr>นกองกำลังในการก่อรัฐประหาร</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> ปัจจุบันประเทศที่เป็<wbr></wbr>นมหาอำนาจทางการทหารของโลกมีเพี<wbr></wbr>ยงรัสเซียเท่านั้นที่ยังมี<wbr></wbr>การเกณฑ์ทหาร ขณะที่อเมริกา, จีน, อังกฤษ, ฝรั่งเศส และอินเดียใช้วิธีรับสมัครทหาร ไทยไม่อยู่ในสภาวะสงครามจึงไม่<wbr></wbr>มีความจำเป็นต้องใช้ พ.ร.บ. เหล่านี้ แต่ควรใช้วิธีการรับสมั<wbr></wbr>ครทหารแทน</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> 2. ยุบกองบัญชาการกองทัพไทย และตำแหน่งผู้บัญชาการทหารสูงสุ<wbr></wbr>ด เนื่องจากหน่วยงานและตำแหน่งดั<wbr></wbr>งกล่าวมีอำนาจหน้าที่<wbr></wbr>เฉพาะในยามสงครามเท่านั้น</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> ดังนั้นรัฐบาลควรกำหนดให้ รมว.กลาโหม เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุ<wbr></wbr>ดในยามปกติ และให้นายกรัฐมนตรีเป็นผู้บั<wbr></wbr>ญชาการทหารสูงสุดในยามสงคราม</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> 3. ปรับเปลี่ยนพื้นที่รับผิ<wbr></wbr>ดชอบของกองทัพภาคใหม่ โดยกำหนดให้กองทัพภาคที่ 1 รับผิดชอบภาคตะวันตก และตั้งกองทัพภาคที่ 5 รับผิดชอบภาคตะวันออก</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> ส่วนกองทัพภาคที่ 2-4 รับผิดชอบพื้นที่เหมือนเดิม ขณะที่ภาคกลางให้อยู่ในความรั<wbr></wbr>บผิดชอบ รมว.กลาโหม โดยไม่มีกองกำลังทหาร เพื่อป้องกันการเคลื่อนทหารเข้<wbr></wbr>ายึดอำนาจใจกรุงเทพ</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> นอกจากนี้รัฐบาลต้องย้ายกองพลที่<wbr></wbr> 1 รักษาพระองค์ และหน่วยงานทหารอื่นในกรุงเทพ-<wbr></wbr>ปริมณฑลออกไปอยู่ที่อื่น เพื่อป้องกันการใช้สถานที่เหล่<wbr></wbr>านี้เป็นสถานที่ซ่องสุมกำลั<wbr></wbr>งทหารก่อการรัฐประหาร</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> 4. กำหนดอำนาจของผู้บั<wbr></wbr>ญชาการทหารบก-เรือ-อากาศให้มี<wbr></wbr>อำนาจเฉพาะธุรการเท่านั้น ส่วนอำนาจการบังคับบัญชากองทั<wbr></wbr>พให้ขึ้นกับ รมว.กลาโหม หรือคณะกรรมการกลาโหมในยามปกติ และให้ขึ้นอยู่กับนายกรัฐมนตรี<wbr></wbr>ในยามสงคราม</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> 5. ปรับลดกำลังทหารจากปัจจุบันที่<wbr></wbr>มีกว่า 400,000 คนให้เหลือไม่เกิน 200,000 คน เพื่อประหยัดงบประมาณ และป้องกันการที่ทหารชั้นผู้น้<wbr></wbr>อยต้องทำงานส่วนตัวให้กับทหารชั้<wbr></wbr>นผู้ใหญ่</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> 6. ยุบศาลทหาร, อัยการทหาร และเรือนจำทหาร โดยโอนคดีไปยังศาลอาญาพลเรือนพิ<wbr></wbr>จารณาแทน เนื่องจากใช้บทกฎหมายเดียวกัน และป้องกันการใช้ศาลทหารพิ<wbr></wbr>จารณาคดีพลเรือน</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> นอกจากนี้รัฐบาลควรจัดตั้ง "ตุลาการทหาร" เพื่อพิจารณาคดีที่เกี่ยวข้องกั<wbr></wbr>บระเบียบทหาร โดยใช้อัยการพลเรือน และเรือนจำพลเรือนแทน</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> <strong>การปฏิรูปนี้จะทำให้<wbr></wbr>อำนาจในการควบคุมกองทัพไม่ได้<wbr></wbr>อยู่ในมือของผู้บัญชาการกองทั<wbr></wbr>พเหล่านี้ รวมทั้งไม่มีกองกำลังทหารอยู่<wbr></wbr>ในกรุงเทพ-ปริมณฑล วิธีนี้จึงเป็นการป้องกันการรั<wbr></wbr>ฐประหารของกองทัพได้ดีกว่า</strong></div> <div style="font-family: arial, sans-serif; text-align: center;"> <strong>0000</strong></div> <div style="font-family: arial, sans-serif; text-align: center;"> <br /></div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> <strong>หมายเหตุ: </strong>เผยแพร่ครั้งแรกใน<a data-saferedirecturl="https://www.google.com/url?hl=en&q=https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid%3D216638242084318%26id%3D100012144304366&source=gmail&ust=1474720748647000&usg=AFQjCNEiYzz3yHo-uu4ZkIwIAE_JhOw7BA" href="https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=216638242084318&id=100012144304366" style="color: #1155cc; text-decoration: none;" target="_blank"> เฟซบุ๊ก เอกชัย หงส์กังวาน</a></div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> <br /></div> </div>

ข้อเสนอปฏิรูปกองทัพ

ข้อเสนอปฏิรูปกองทัพ Posted: 22 Sep 2016 07:29 AM PDT   (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว เวบไซท์ประชาไท)  หลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง 2475 ไทย...

อ่านเพิ่มเติม »

รายงานเสวนา กึ่งศตวรรษ เปาโล แฟร์ : แด่ผู้ถูกกดขี่ในระบบการศึกษาไทย

<div style="background-color: white; border: 0px; font-family: "Open Sans"; font-size: 14px; margin-bottom: 20px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> <strong style="border: 0px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">รายงานเสวนา กึ่งศตวรรษ เปาโล แฟร์ : แด่ผู้ถูกกดขี่ในระบบการศึ<wbr></wbr>กษาไทย</strong></div> <div style="background-color: white; border: 0px; font-family: "Open Sans"; font-size: 14px; margin-bottom: 20px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> Posted: 22 Sep 2016 11:30 AM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว เวบไซท์ประชาไท)</div> <div style="background-color: white; border: 0px; font-family: "Open Sans"; font-size: 14px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> <div style="border: 0px; margin-bottom: 20px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> <img class="aligncenter" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEhvrEiThQvvgHpZkK8mRYiquIHpw04QY_hyphenhyphenjP5MaDZ5T9mhxMrEwLWCoxpoygOo3vXxAJSpSimtbJObAaP0yjSdRgB7XIn16QaidFn23ObmrBc-sxw4f5jWvUwLPtiau7P99jn7JmO3SRpmqTPk0BHZVF3e0nJtM9GOb1fJqg=s0-d-e1-ft" style="border: 0px; clear: both; display: block; float: none; height: auto !important; margin: 1em auto; max-width: 100%; padding: 0px; vertical-align: baseline;" /></div> <div style="border: 0px; margin-bottom: 20px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> เมื่อวันที่ 14 ก.ย.ที่ผ่ามา กลุ่มพลเรียน และกลุ่มลานยิ้ม  ร่วมกับ ภาควิชาพื้นฐานการศึกษาและศูนย์<wbr></wbr>พหุวัฒนธรรมและนโยบายการศึกษา มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ จัดงานชุดเสวนาการศึกษา ประชาธิปไตย การกดขี่ และการวิพากษ์  ครั้งที่ 2 หัวข้อ “กึ่งศตวรรษ เปาโล แฟร์ : แด่ผู้ถูกกดขี่ในระบบการศึ<wbr></wbr>กษาไทย” ที่ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่</div> <div style="border: 0px; margin-bottom: 20px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> ผู้จัดได้ระบุถึงวัตถุประสงค์<wbr></wbr>ของการจัดงานเสวนาครั้งนี้ ว่าเป็นการพูดถึง เปาโล แฟร์  (Paulo Freire ) นักการศึกษาที่สำคัญคนหนึ่<wbr></wbr>งของโลก เขาได้แต่งหนังสือ “การศึกษาของผู้ถูกกดขี่” (Pedagogy of the Oppressed)  และกลายเป็นแรงบันดาลใจให้ผู้ถู<wbr></wbr>กกดขี่ทั้งหลายในโลกเกิดการลุ<wbr></wbr>กขึ้นมาตั้งคำถาม และเปลี่ยนแปลงสังคม  นอกจากนี้งานเสวนาครั้งนี้ยั<wbr></wbr>งเป็นการชวนมองและตั้งคำถามต่<wbr></wbr>อการกดขี่ในระบบการศึกษาไทยอี<wbr></wbr>กด้วย</div> <div style="border: 0px; margin-bottom: 20px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> โดยในช่วงแรกเป็นการปาฐกถาโดย คุณพ่อ ซีริล นิพจน์ เทียนวิหาร ผู้อำนวยการศูนย์วิจัยและฝึ<wbr></wbr>กอบรมศาสนาและวัฒนธรรมชุมชน  และช่วงที่สองเป็นการเสวนากับ วิจักขณ์ พาณิช ผู้แปลหนังสือ “การศึกษาของผู้ถูกกดขี่” พฤหัส พหลกุลบุตร ผู้อำนวยการฝ่ายการศึกษา มูลนิธิสื่อชาวบ้าน (มะขามป้อม) และ ธีรพงษ์ ภักดีสาร นักศึกษาคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่  (กลุ่มพลเรียน)  โดยมี นันท์นภัส แสงฮอง จาก คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เป็นผู้ดำเนินรายการครั้งนี้</div> <div style="border: 0px; margin-bottom: 20px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> <img class="aligncenter" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEgxPjFwMtZ6zhQOqIGTjlTiQmhybUBO94JDODbU8fr8I2gkKvU3QQRw33WQeQzmnSvVGL2QQUCaIcVYNn8eYmkGw45-O2GvP-WMYL8d5NX99C-1BVRQhWknx8m0EtznXpvSa7VhlrjQGt2Z37U8MER5q070_Y7jjiL85a0W9Q=s0-d-e1-ft" style="border: 0px; clear: both; display: block; float: none; height: auto !important; margin: 1em auto; max-width: 100%; padding: 0px; vertical-align: baseline;" /></div> <h3 style="border: 0px; color: #4f515b; font-family: "Signika Negative"; font-size: 26px; font-weight: normal; line-height: 1.4; margin: 0px 0px 12px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> ช่วงที่ 1 ปาฐกถา “กึ่งศตวรรษ เปาโล แฟร์ :แด่ผู้ถูกกดขี่ในระบบการศึ<wbr></wbr>กษาไทย”</h3> <div style="border: 0px; margin-bottom: 20px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> คุณพ่อนิพจน์ได้เริ่มต้<wbr></wbr>นการปาฐกถาว่า การเกิดขึ้นของเปาโล แฟร์ ในปี 1960 เชื่อมโยงกับการปฏิวัติ<wbr></wbr>ศาสนาในขณะนั้นเทววิทยาเพื่<wbr></wbr>อการปลดปล่อยในขณะนั้นเช่นเดี<wbr></wbr>ยวกัน จึงเป็นการสร้างขึ้นที่มี<wbr></wbr>ฐานมาจากปรัชญาเดียวกัน และได้ชี้ให้เห็นว่าในขณะนั้นมี<wbr></wbr>นักบวชหลายๆคนที่ออกเดินทางเพื่<wbr></wbr>อแสวงหา ปัญหาของประชาชน จนหลายคนกลับใจมาอยู่ข้<wbr></wbr>างประชาชนไม่ได้ฝักใฝ่กับผู้มี<wbr></wbr>อำนาจต่อไป</div> <div style="border: 0px; margin-bottom: 20px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> “หนุ่มสาวทั้งหลายเอ๋ยการเลื<wbr></wbr>อกอยู่ข้างคนจนและข้างคนภูกกดขี่<wbr></wbr>คือการอยู่อย่างมีความหมาย” เป็นคำคมที่คุณพ่อนิพจน์ฝากไว้<wbr></wbr>และเป็นประโยคเตือนใจว่าเราต้<wbr></wbr>องค้นหาพื้นที่ที่ทำให้เรามี<wbr></wbr>ความหมาย และจะทำให้เรามีความสุข บนกระบวนทัศน์ของเรา รวมถึงตระหนักว่าเราเรียนทุกวั<wbr></wbr>นนี้เพื่อไปรับใช้ใคร ถ้าเรารู้เราก็จะมีเป้าหมายที่<wbr></wbr>ถูกต้อง</div> <div style="border: 0px; margin-bottom: 20px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> คุณพ่อนิพจน์ ยังกล่าวต่อไปว่า เปาโล แฟร์ เสนอว่าเราต้องหาพื้นที่นั้นให้<wbr></wbr>เจอเพื่อเอาหั<wbr></wbr>วใจของประชาชนออกมาให้ได้  เปาโล แฟร์พูดชัดว่า “คนจน” กลัวกลไกการเมืองของรัฐมาก ดังนั้นเราต้องมีหัวใจในพื้นที่<wbr></wbr>คงไว้ หมายความว่า เราส่งหัวใจคือลู<wbr></wbr>กหลานของเราออกไปศึกษาอะไรต่อมิ<wbr></wbr>อะไรออกไปแล้ว แต่เราต้องได้นักศึกษาที่เป็นลู<wbr></wbr>กหลานของเรา ไม่ใช่ลูกหลานของเขา จึงจะทำให้พื้นที่อยู่รอดได้ และจะทำให้ไม่ถูกกดขี่อีกต่อไป เพราะเราจะมีกระบวนการที่<wbr></wbr>สามารถต่อรอง เลือกเดินได้ว่าจะไปซ้ายหรื<wbr></wbr>อจะไปขวา นี่เป็นกระบวนการที่มีความสำคั<wbr></wbr>ญอย่างมาก</div> <div style="border: 0px; margin-bottom: 20px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> ทั้งหมดสามารถสรุปได้ว่าแนวคิ<wbr></wbr>ดของเปาโล แฟร์ เป็นแนวคิดที่จะก่อให้เกิ<wbr></wbr>ดกระบวนการต่อสู้กับกระแสหลั<wbr></wbr>กได้ นั่นก็หมายความว่าเราทุกคนต่<wbr></wbr>างมีประวัติศาสตร์ มีวัฒนธรรมของตนเอง และเป็นหลักที่จะนำไปสู่วั<wbr></wbr>ฒนธรรมการเรียนรู้ โลกทัศน์มุมใหม่ยิ่งขึ้น ทำไมเราต้องเรียนเพื่อการปลดปล่<wbr></wbr>อยก็เพื่อให้บ้านเมืองของเรา โลกของเรามีอนาคต</div> <div style="border: 0px; margin-bottom: 20px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> ดังนั้นการศึกษาเพื่อการปลดปล่<wbr></wbr>อยก็คือการศึกษาที่ต้องทำให้<wbr></wbr>คนมีสำนึก จิตสำนึกที่ว่าจะนำไปสู่การลุ<wbr></wbr>กขึ้นมาต่อสู้กับระบบที่กดขี่<wbr></wbr>เราเอาไว้  ทั้งหมดนี้ก็คือสิ่งที่เปาโล แฟร์เสนอไว้และเป็นมรดกที่<wbr></wbr>จะทำให้เกิดคุณค่าและความหมายต่<wbr></wbr>อไป</div> <div style="border: 0px; margin-bottom: 20px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> <img class="aligncenter" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEgZTg2vEmBbLcnp8F3hgLYHHoXmBokRsETIfuRj572Qdne9TR9-W305Bmg_uG-hWbFP6f3arbimIF2aAA07_wRFqmTHfkuZolLw8hKl8zDrxL8-b_jVD1eGVlbCwyYc5U3gEqSxmRCbEHmrA46t0gaYKIKiaQolIuEz7vdu_w=s0-d-e1-ft" style="border: 0px; clear: both; display: block; float: none; height: auto !important; margin: 1em auto; max-width: 100%; padding: 0px; vertical-align: baseline;" /></div> <h3 style="border: 0px; color: #4f515b; font-family: "Signika Negative"; font-size: 26px; font-weight: normal; line-height: 1.4; margin: 0px 0px 12px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> ช่วงที่ 2  เสวนาหัวข้อ “เปาโล แฟร์ กับการศึกษาไทย”</h3> <div style="border: 0px; margin-bottom: 20px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> <strong style="border: 0px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">คำถามแรก : รู้จักเปาโล แฟร์และสนใจเขาอย่างไร</strong></div> <div style="border: 0px; margin-bottom: 20px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> พฤหัส : ผมทำงานด้านการศึกษามาพอสมควร โดยใช้การละครเป็นหลัก ทำไปสักพักก็พอว่าสิ่งที่<wbr></wbr>เราทำนี้มีทฤษฎีหรือความคิ<wbr></wbr>ดรองรับอยู่ คือ “ละครสำหรับผู้ถูกกดขี่” นั่นเอง ซึ่งใกล้เคียงกับแนวคิดของเปาโล แฟร์ ซึ่งมีบทบาทสำคัญอย่างมากกับนั<wbr></wbr>กกิจกรรมในไทยและทั่วโลกซึ่งถู<wbr></wbr>กพัฒนาในรูปการปฏิบัติต่างๆ และยอมรับเลยว่าทัศนคติผมเปลี่<wbr></wbr>ยนไปจากการเดิมที่จะเอาความรู้<wbr></wbr>ไปให้ชาวบ้าน เปลี่ยนเป็นไปแลกเปลี่ยนเรียนรู้<wbr></wbr>ซึ่งกันและกัน จึงกล่าวได้ว่าแนวคิดของเปา โลแฟร์ เด่นชัดมากในสังคมปัจจุบันนี้</div> <div style="border: 0px; margin-bottom: 20px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> วิจักขณ์ : ผมคิดว่าคงยังมีนักศึ<wbr></wbr>กษาบางคนไม่รู้จักเปาโล แฟร์ จึงขออ่านโควทประโยคในเบื้องต้น การปลดปล่อยตัวเองและผู้กดขี่นั้<wbr></wbr>นคือหน้าที่อันยิ่งใหญ่ในทางมนุ<wbr></wbr>ษยนิยมของผู้ถูกกดขี่ ผู้กดขี่ซึ่งใช้พลังของตนไปกั<wbr></wbr>บการกดขี่ เอารัดเอาเปรียบและช่วงชิง ไม่อาจค้นพบความเข้มแข็งหรื<wbr></wbr>อปลดปล่อยตัวเองได้ จะมีก็แต่พลังความอ่อนแอจากผู้<wbr></wbr>ถูกกดขี่เท่านั้นที่ถูกถั<wbr></wbr>กทอจนปลดปล่อยให้เป็นอิสระ จุดเริ่มต้นของความสนใจงานเปาโล แฟร์ ของผมเกิดจากการที่เรียนจบมาแล้<wbr></wbr>วไม่ทราบว่าจะเอาประสบการณ์ทั้<wbr></wbr>งหมดที่ร่ำเรียนมาไปใช้อย่างไร</div> <div style="border: 0px; margin-bottom: 20px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> งานของเปาโล แฟร์ เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้<wbr></wbr>ผมสนใจและมีจินตนาการที่กว้<wbr></wbr>างออกไปมากยิ่งขึ้น ทำให้เราเห็นว่าการศึกษาเป็นส่<wbr></wbr>วนหนึ่งของความรุนแรง เป็นการครอบงำได้ ยกตัวอย่างเช่น ชาวเขาบางกลุ่มอาจถูกการศึ<wbr></wbr>กษาเข้าครอบงำและถูกกลืนให้เป็<wbr></wbr>นคนส่วนใหญ่ ความเป็นชาวเขาก็หายไปนั่นเอง อย่างไรก็ดีผมสงสัยว่าคนที่<wbr></wbr>สนใจให้ความสำคัญกับหนังสื<wbr></wbr>อของเปาโล แฟร์ กลายเป็นคนที่มาสนับสนุนรั<wbr></wbr>ฐประหารได้ การแปลหนังสือเล่มนี้จึงเกิดขึ้<wbr></wbr>น</div> <div style="border: 0px; margin-bottom: 20px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> ธีรพงษ์ : ผมเพิ่งมารู้จักเปาโล แฟร์เอาตอนเรียนปีสามปีสี่แล้ว มันเกิดจากการที่เรารู้สึกตื่<wbr></wbr>นตัวในเรื่องของสิทธิ<wbr></wbr>ในการแสดงความคิดเห็น พอเราแสดงความคิดเห็นออกไปเป็<wbr></wbr>นที่น่าฉงนว่าทำไมเขาไม่อยากให้<wbr></wbr>เราพูดหรือไม่รับฟังเรา เพราะบางทีความคิดของเรามันก็<wbr></wbr>เป็นสิ่งที่จะทำให้อะไรๆเปลี่<wbr></wbr>ยนได้บ้าง ผมก็เริ่มอ่านงานของเปาโล แฟร์ และผมมีความฝันว่า ผมอยากให้ห้องเรียนของผมเป็นห้<wbr></wbr>องเรียนที่ทำอะไรก็ได้ คล้ายๆว่าเป็นพื้นที่ปลดปล่อย ความฝันนี้ท้าทายสำหรับผมมาก และก็อยากให้เด็กๆนักเรียนของผม ความสุขในการเรียน</div> <div style="border: 0px; margin-bottom: 20px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> <img class="aligncenter" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEi4njxoR7VprVwOe8TDQE1z-dV6l6W2HsKrFy1xc__gNVMaX0V5vET_iYuTvRHZk204DdMHkth93lUrHCs9Od8ERHEGE87x-B6aFIYcLVxu7wvbARLULPLHLBNjZ1ZWoXWVh1z9ksXxl_cjp1AvQLBfTG6TgQk5NU7wlfHydg=s0-d-e1-ft" style="border: 0px; clear: both; display: block; float: none; height: auto !important; margin: 1em auto; max-width: 100%; padding: 0px; vertical-align: baseline;" /></div> <div style="border: 0px; margin-bottom: 20px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> <strong style="border: 0px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">คำถามต่อมา : ถ้าเราเอาแนวคิดของเปาโล แฟร์มาวิเคราะห์ระบบการศึ<wbr></wbr>กษากระแสหลักของไทย จะวิเคราะห์ได้อย่างไรเกี่ยวกั<wbr></wbr>บระบบการกดขี่ ว่าหน้าตาการกดขี่ในการศึ<wbr></wbr>กษาไทยเรามีหน้าตาเป็นอย่<wbr></wbr>างไรหรือปรากฏในรูปแบบใด?</strong></div> <div style="border: 0px; margin-bottom: 20px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> ธีรพงษ์ : ระบบการศึกษาไทยถูกจัดการโดยเบ็<wbr></wbr>ดเสร็จจากรัฐ และผู้มีอำนาจทั้งหลาย อย่างเช่นในโรงเรียน ผู้อำนวยการทั้งหลายกลายเป็น “King of space” ซึ่งเหล่านี้เป็นเรื่องเผด็<wbr></wbr>จการทั้งสิ้น เมื่อผู้อำนวยการเป็นเช่นนี้แล้<wbr></wbr>ว ครูเองก็กลายเป็นอย่างนั้นด้วย เมื่อเข้าไปในห้องเรียน ครูก็กลายเป็นคนกดขี่นักเรียนอี<wbr></wbr>กคราวหนึ่ง ส่วนหนึ่งเพราะเราเชื่อว่า ถ้าเราใช้เสียงดัง ทุกคนจะฟังเรา เช่นเดียวกับการวัดประเมิ<wbr></wbr>นผลในโรงเรียนจะวัดตามหลักสู<wbr></wbr>ตรแกนกลางโดยไม่ได้อิงกับตัวนั<wbr></wbr>กเรียนเท่าไหร่เลย ซึ่งนี่ก็เป็นการกดขี่อย่างหนึ่<wbr></wbr>งด้วย</div> <div style="border: 0px; margin-bottom: 20px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> วิจักขณ์ : ผมคิดว่าสิ่งที่มันกดขี่เรานั้<wbr></wbr>นมันเป็นเรื่องของโครงสร้<wbr></wbr>างอาจจะเรียกได้ว่าเป็นเรื่<wbr></wbr>องของโครงสร้างการกดขี่ก็ได้ เราจึงเห็นได้ว่ามันมี<wbr></wbr>ความพยายามในการต่อสู้กั<wbr></wbr>นทางการเมืองเพื่อปลดปล่<wbr></wbr>อยมาโดยตลอด แต่กระนั้นการเคลื่อนไหวการต่<wbr></wbr>อสู้ทั้งหลายมันก็สะดุดและโดนขั<wbr></wbr>ดขวางตลอด มันจึงเป็นการสู้ที่เปลี่<wbr></wbr>ยนอะไรได้ไม่มากหรือไม่เปลี่<wbr></wbr>ยนเลย ดังนั้นผมจึงอยากย้อนไปที่<wbr></wbr>คำถามว่า แทนที่เราจะมาตั้งคำถามว่<wbr></wbr>าการกดขี่ออกมาในรูปอย่างไร เราควรถามก่อนว่าการกดขี่เกิดขึ้<wbr></wbr>นและดำรงอยู่ต่อไปทำไมก่อนดีกว่<wbr></wbr>า</div> <div style="border: 0px; margin-bottom: 20px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> พฤหัส : ผมรู้สึกว่าระบบการศึกษาเป็นคล้<wbr></wbr>ายๆอุปกรณ์หรือเครื่องมื<wbr></wbr>อขนาดใหญ่ที่กล่<wbr></wbr>อมเกลาประชาชนให้เชื่อง เพื่อที่จะได้ควบคุมพลเมืองได้<wbr></wbr>เพื่อให้ทำตามอะไรบางอย่างที่<wbr></wbr>เขาต้องการ เราต้องมองว่าระบบการศึกษาอยู่<wbr></wbr>กับเรามาค่อนชีวิตดังนั้นมั<wbr></wbr>นโปรแกรมเราเยอะมาก ผ่านทั้งหลักสูตร หนังสือต่างๆที่เราต้องเชื่อหรื<wbr></wbr>อถ้ามองในพื้นที่โรงเรียน เราก็จะพบว่าพื้นที่ของอำนาจนิ<wbr></wbr>ยมในโรงเรียนนั้นมีทุกอนู ทันทีที่เราเดินเข้าไปในโรงเรี<wbr></wbr>ยนทุกสิ่งทุกอย่างได้ควบคุ<wbr></wbr>มเราผ่านพิธีกรรมต่างๆ หรือแม้กระทั่งเครื่องแบบสัญลั<wbr></wbr>กษณ์ต่างๆที่อยู่บนเรือนร่<wbr></wbr>างของเราก็เป็นการควบคุมเราอย่<wbr></wbr>างหนึ่ง มันน่าคิดว่า “คนที่มีมากที่สุดในโรงเรียนกลั<wbr></wbr>บมีอำนาจน้อยที่สุดในโรงเรียน เช่นเดียวกับระดั<wbr></wbr>บประเทศประชาชนที่มีจำนวนมากกว่<wbr></wbr>าผู้มีอำนาจ กลับมีอำนาจน้อยกว่า” หลัง 2475 มา อาจกล่าวได้ว่าเราไม่ได้<wbr></wbr>ไปไหนเลย ย่ำอยู่กับที่ ซึ่งน่าเศร้าใจเหลือเกิน</div> <div style="border: 0px; margin-bottom: 20px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> <strong style="border: 0px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;">คำถามสุดท้าย : ระบบการผลิตครูของไทยตั้งแต่อดี<wbr></wbr>ตจนถึงปัจจุบันมีส่วนในการผลิ<wbr></wbr>ตซ้ำหรือทลายวัฒนธรรมการกดขี่<wbr></wbr>อย่างไร และ ท่านคิดว่าการเปลี่<wbr></wbr>ยนแปลงการกดขี่ในการศึ<wbr></wbr>กษาไทยควรเริ่มจากจุดใด?</strong></div> <div style="border: 0px; margin-bottom: 20px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> ธีรพงษ์ : ผมคิดว่าระบบการผลิตครูมันผลิ<wbr></wbr>ตซ้ำและมีส่วนมากแน่นอน ผมเรียนมา 5 ปี ถ้าเราอาราธนาสิ่งที่เราให้มาทั้<wbr></wbr>งหมด เราก็จะออกไปกดขี่เต็มร้อยแน่<wbr></wbr>นอน ผมขอวิพากษ์นะครับ อาจารย์ของเราพยายามจะบอกให้<wbr></wbr>เราคิดใหม่ทำใหม่ แต่สุดท้ายแล้วอาจารย์ก็ขี<wbr></wbr>ดกรอบให้เราอยู่ดี เพราะอยากให้เราไม่ล้ำเส้<wbr></wbr>นของอาจารย์หรือของผู้มีอำนาจ</div> <div style="border: 0px; margin-bottom: 20px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> ถ้าเราเป็นอย่างนี้ต่อไปเรื่<wbr></wbr>อยๆผมคิดว่าประเทศไทยเราก็พั<wbr></wbr>ฒนาต่อไปไม่ได้เลย คือพูดง่ายๆว่าเดินตามเขาเดี๋<wbr></wbr>ยวจะได้ดีเอง อีกเรื่องคือการรับน้อง เราให้อำนาจกับรุ่นพี่มากเกินไป แก่กว่าเราปีสองปีมันหมายความว่<wbr></wbr>าเขารู้อะไรเยอะกว่าเราไปทุกเรื่<wbr></wbr>องอย่างนั้นหรือ ยิ่งเอาวัฒนธรรมความรุนแรงมาใช้<wbr></wbr>ในการรับน้อง น้องซึ่งกำลังจะไปเป็นครู มันยิ่งแย่ไปกันใหญ่ ผมผ่านทุกขบวนการบอกได้เลยว่า วันนี้จบมา ไม่ได้ประโยชน์อะไรจากการรับน้<wbr></wbr>องที่จะเอาไปประยุกต์ใช้ได้เลย แม้กระทั่งการใช้เสียงดัง(หรื<wbr></wbr>อว๊ากในการรับน้องนั่นเอง) ยิ่งเราใช้เสียงดังมากเท่าไหร่<wbr></wbr>ผมบอกเลยว่าจะยิ่งเป็นการปิดกั้<wbr></wbr>นความคิดความอ่านของเด็กมากขึ้<wbr></wbr>นเท่านั้น</div> <div style="border: 0px; margin-bottom: 20px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> วิจักขณ์ : ผมคิดว่าการผลิตครูเท่าที่<wbr></wbr>ผมมองผมรู้สึกว่าครูในบ้<wbr></wbr>านเราผลิตออกมาแล้วเป็นอนุรักษ์<wbr></wbr>นิยมเยอะ คือจะยึดติดกับศีลธรรมแบบที่รั<wbr></wbr>ฐต้องการ หรือคนดีที่รัฐต้องการ สมมติมีครู 100 คน ผลิตออกมา ผมว่าสัก 85 เป็นไปในทางที่ผมกล่าวหมดเลยนะ ซึ่งเท่ากับว่าก็จะเหลือครูที่<wbr></wbr>น้อยมากที่เป็นปากเป็นเสียงให้<wbr></wbr>กับคนตัวเล็กตัวน้อย อีกอย่างหนึ่งผมมองว่างานการศึ<wbr></wbr>กษาเป็นงานทางการเมือง ครูจึงกลายเป็นผู้ปฏิบัติ<wbr></wbr>การทางการเมืองโดยตรง ซึ่งครูและคนที่จะไปเป็นครูส่<wbr></wbr>วนใหญ่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลั<wbr></wbr>งทำงานทางการเมืองอยู่ ครูต้องทบทวนตนเองให้ก้าวข้<wbr></wbr>ามความกลัวในตัวเราเองให้ได้ และอีกอย่างหนึ่งเมื่อเราคิ<wbr></wbr>ดจะทำการใดเพื่อให้เกิดการเปลี่<wbr></wbr>ยนแปลง</div> <div style="border: 0px; margin-bottom: 20px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> เราอย่าคิดหาทางลัดเพื่อนำไปสู่<wbr></wbr>การเปลี่ยนแปลง เช่น คิดๆไว้พอมีรัฐประหารแล้<wbr></wbr>วเอาไปยื่นเลย ไปเสนอเลย ไม่ได้ แบบนี้ไม่ได้ผลเพราะทุกการต่อสู้<wbr></wbr>ทางการเมืองมันต้องเป็<wbr></wbr>นไปตามลำดับครับ</div> <div style="border: 0px; margin-bottom: 20px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> พฤหัส  : ตัวผมเองก็ผ่านกระบวนการหล่<wbr></wbr>อหลอมแต่ก็พูดอะไรไม่ได้<wbr></wbr>มากเพราะก็ผ่านกระบวนการนี้<wbr></wbr>มาสองทศวรรษแล้ว แต่อย่างไรก็ดีถ้าเราพูดถึงวั<wbr></wbr>ฒนธรรมความกลัว ผมว่าความกลัวทั้งหลายมันได้สร้<wbr></wbr>างหรือไปกำหนดวิธีที่จะปฏิบัติ<wbr></wbr>ต่อกัน เช่น ผู้อำนวยการสำนักงานเขตกลั<wbr></wbr>วกระทรวง ผู้อำนวยการสำนักงานเขตก็<wbr></wbr>จะไปกดขี่ผู้อำนวยการโรงเรียนต่<wbr></wbr>อ ผู้อำนวยการโรงเรียนก็ไปกดขี่<wbr></wbr>ครูต่อ ครูก็ไปกระทำกับเด็กต่อ ซึ่งสิ่งเหล่านี้ผลสุดท้ายเด็<wbr></wbr>กก็ไม่มีใครสนใจเลย เพราะเรามัวแต่กลัวกันจนลืมนึ<wbr></wbr>กถึงเด็ก ผมคิดว่าตรงนี้ถ้าระบบการผลิ<wbr></wbr>ตครูในกระแสหลักถ้าเรายังเป็<wbr></wbr>นระบบเดิมๆ เราไม่สามารถ แก้ไขปัญหาความกลัวได้ ผมคิดว่าการแก้ไขปัญหาทั้<wbr></wbr>งหลายต้องใช้เวลา ผมคิดว่าการปฏิรูปการศึกษาไม่<wbr></wbr>ได้เกิดขึ้นที่นโยบาย แต่จริงๆ แล้วมันต้องเกิดขึ้นที่ห้องเรี<wbr></wbr>ยน เพราะครูทุกคนคือผู้เปลี่<wbr></wbr>ยนแปลงที่แท้จริง</div> <div style="border: 0px; margin-bottom: 20px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> ดังนั้นเรื่องของความกลัวจึงมี<wbr></wbr>ความสอดคล้องทั้งงานของเปาโล แฟร์และงานอื่นๆที่ว่าด้วยวั<wbr></wbr>ฒนธรรมความกลัวด้วย และเป็นสิ่งที่เราทุกคนต้<wbr></wbr>องตระหนักมากยิ่งขึ้นและค่<wbr></wbr>อยๆสร้างการเปลี่ยนแปลงกันไป น้องๆที่เป็นแสงสว่างเล็<wbr></wbr>กๆจะกลายเป็นแสงสว่างที่ยิ่<wbr></wbr>งใหญ่ได้</div> <div style="border: 0px; margin-bottom: 20px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> ขณะที่ผู้ดำเนินรายการ กล่าวตอนท้ายด้วยว่า เพื่อให้เข้ากับชื่องาน งานเสวนาครั้งนี้ไม่มีข้อสรุป แต่พวกเราหวังว่าทุกท่านจะได้<wbr></wbr>เอาไปคิดต่อและตกผลึกด้<wbr></wbr>วยการแลกเปลี่ยนด้วยตัวของท่<wbr></wbr>านเอง อย่างไรก็ตามก็ทิ้งท้ายด้<wbr></wbr>วยประโยคของ เปาโล แฟร์ ในหนังสือการศึกษาของผู้ถูกดขี่<wbr></wbr>ที่ว่า “Without dialogue there is no communication, and without communication there can be no true education.”</div> <div style="border: 0px; margin-bottom: 20px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"> <br /></div> </div>

รายงานเสวนา กึ่งศตวรรษ เปาโล แฟร์ : แด่ผู้ถูกกดขี่ในระบบการศึกษาไทย

รายงานเสวนา กึ่งศตวรรษ เปาโล แฟร์ : แด่ผู้ถูกกดขี่ในระบบการศึ กษาไทย Posted: 22 Sep 2016 11:30 AM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว เวบไซท์ประชา...

อ่านเพิ่มเติม »