งานวิจัยเผย เพศศึกษาที่สอนทุกวันนี้ไม่ตอบโจทย์ผู้เรียนวัยรุ่นทั่วโลก

<div style="text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo0ZRZg41aDEz0Q-CyzzIJ_vm-uWT6xRGpQsNdvwCz8dk4zdgMmF77shc6hdqE07ThfozgYvsSzoe20s_9bGFOUYbvopRrhaZ9n563Mglv81dgxNcOPUjAOb92F6mnH56X1PECdXcP1P0/s1600/2016-10-06_201256.jpg" imageanchor="1"><img border="0" height="384" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgo0ZRZg41aDEz0Q-CyzzIJ_vm-uWT6xRGpQsNdvwCz8dk4zdgMmF77shc6hdqE07ThfozgYvsSzoe20s_9bGFOUYbvopRrhaZ9n563Mglv81dgxNcOPUjAOb92F6mnH56X1PECdXcP1P0/s640/2016-10-06_201256.jpg" width="640" /></a></div> <br /><b>งานวิจัยเผย เพศศึกษาที่สอนทุกวันนี้ไม่ตอบโจทย์ผู้เรียนวัยรุ่นทั่วโลก</b><br /><br />Posted: 05 Oct 2016 03:38 AM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว เวบไซท์ประชาไท)<br /><br />เดอะการ์เดียน รายงานว่า ผลงานวิจัยล่าสุดที่ชื่อว่า “เยาวชนคิดอย่างไรเกี่ยวกับการสอนเพศศึกษาและสัมพันธภาพ: การสังเคราะห์งานวิจัยเชิงคุณภาพในเรื่องมุมมองและประสบการณ์ของเยาวชน” ซึ่งทำการศึกษาวิจัยจำนวน 48 ชิ้นใน 10 ประเทศ (สหราชอาณาจักร ไอร์แลนด์ สหรัฐฯ ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ แคนาดา ญี่ปุ่น อิหร่าน บราซิล และสวีเดน) ที่มีกลุ่มเป้าหมายเป็นเยาวชนอายุระหว่าง 4 -19 ปี กำลังศึกษาในโรงเรียน เยาวชนอายุต่ำกว่า 19 ปี ที่เรียนหรือไม่ได้เรียนหนังสือในระบบก็ได้ รวมทั้งเยาวชนอายุ 25 ปีที่จำได้ว่าเคยเรียนวิชาเพศและสัมพันธภาพเมื่อครั้งเป็นนักเรียน แสดงให้เห็นว่าวิชา เพศศึกษา ในโรงเรียนทั่วโลก “ขาดข้อมูลที่ตรงประเด็น” กับประสบการณ์ของนักเรียนอย่างมาก ผู้เรียนคิดว่าเนื้อหาไม่ถูกจุด ไม่ตรงใจ จึงไม่สนใจจะเรียน<br /><br />รายงานผลวิเคราะห์ทัศนคติของเยาวชนซึ่งตีพิมพ์ในวารสาร BMJ Open เมื่อเดือนกันยายนที่ผ่านมา ซึ่งนำทีมโดย ดร. แพนดอร่า พาวด์ แห่งวิทยาลัยการแพทย์ชุมชนและสังคม มหาวิทยาลัยบริสตอล พบความสอดคล้องจนน่าแปลกใจในเรื่องมุมมองของวัยรุ่นต่อวิชาเพศศึกษาจากทั้ง 10 ประเทศ โดยนักเรียนจำนวนมากเห็นว่าบทเรียนเรื่องเพศและสัมพันธภาพมีแต่แง่ลบ เน้นศีลธรรมและเป็นวิทยาศาสตร์จนเข้าใจยากเกินกว่าจะช่วยให้ตนเองรับมือกับความรู้สึกและสถานการณ์เมื่อเผชิญในชีวิตจริง เน้นเนื้อหาเพื่อให้นักเรียนรักนวลสงวนตัว ไม่ค่อยให้ความสำคัญกับเรื่องอารมณ์ ความรู้สึกที่เกิดขึ้นจริงๆ<br /><br />ดร. แพนดอร่า กล่าวว่า “ผลการวิจัยแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าวิชาเพศศึกษาและสัมพันธภาพที่สอนในโรงเรียน ไม่ค่อยตอบสนองความต้องการของเด็ก ดูเหมือนโรงเรียนยังทำใจยอมรับได้ยากว่าเด็กบางคนมีพฤติกรรมทางเพศหรือมีเพศสัมพันธ์แล้ว ทำให้ออกแบบการจัดการเรียนการสอนเพศศึกษาและสัมพันธภาพที่ไม่ถูกจุด ไม่ตรงกับชีวิตของผู้เรียน”<br /><br />ดร. แพนดอร่า และทีมวิจัย ได้ข้อสรุปหลังจากทบทวนการศึกษาวิจัยที่ให้ข้อมูลเกี่ยวกับทัศนคติของวัยรุ่นที่มีต่อวิชาเพศศึกษาระหว่างปี พ.ศ. 2533 ถึง 2558 ซึ่งมีทั้งนักเรียนที่กำลังเรียนอยู่และศิษย์เก่าด้วย พบว่า หากมีนักเรียนหญิงเรียนร่วมในชั้นเรียนวิชาเพศศึกษาและสัมพันธภาพ ครูมักปล่อยให้นักเรียนหญิงตกอยู่ในความเสี่ยงต่อการถูกคุกคาม ส่วนนักเรียนชายก็จะคอยกังวล มัวแต่ปิดบังเพราะกลัวเพื่อนรู้ว่าตัวเองไม่มีความรู้เรื่องเพศ เด็กผู้ชายบางคนจึงมีพฤติกรรมก่อกวนในชั้นเรียนเพื่ออำพรางความด้อยประสบการณ์ทางเพศของตนเอง<br /><br />ผู้วิจัยยังพบว่านักเรียนจำนวนมากเห็นว่าโรงเรียนมองเรื่องเพศเป็นปัญหาที่สมควรต้องจัดการ เน้นสัมพันธภาพแบบหญิงชายมากเกินไป และเพศหญิงมักถูกให้ภาพว่าเป็นฝ่ายรับที่ไม่มีปฏิกิริยาโต้แย้ง ส่วนเพศชายก็ถูกให้ภาพว่าเป็นนักล่า ขณะที่ข้อมูล ความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับเพศทางเลือกก็ไม่มีอยู่ในเนื้อหาการเรียนการสอน<br /><br />นอกจากนี้ ข้อมูลจากงานวิจัยยังระบุว่านักเรียนจำนวนมากรู้สึกไม่สะดวกใจและคิดว่าการที่ครูวิชาอื่นมาสอนวิชาเพศศึกษาและสัมพันธภาพนั้นไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น “บางคนแสดงความไม่ชอบใจที่ครูของตัวเองต้องมาสอนเพศศึกษาและสัมพันธภาพ เพราะแยกขอบเขตออกจากกันไม่ชัดเจน เนื่องจากครูรู้จักชื่อเด็กจึงเกิดความกระดากอาย และครูไม่มีทักษะที่ดีพอ” ดร. แพนดอร่ากล่าว<br /><br />รายงานประจำปี พ.ศ. 2556 เรื่องเพศศึกษาโดยสำนักงานมาตรฐานการศึกษา บริการและทักษะสำหรับเด็ก ซึ่งเป็นหน่วยงานผู้ตรวจการโรงเรียนในอังกฤษพบว่ามีนักเรียนกลุ่มอายุ 18 ปี ร้อยละ 19 เท่านั้นที่เชื่อว่าวิชาเพศศึกษาและสัมพันธภาพควรสอนโดยครูจากโรงเรียนของตัวเอง<br /><br />ฝ่ายครูเองก็ยอมรับว่า “รู้สึกไม่สะดวกใจ” ที่ต้องสอนวิชาเพศศึกษาและสัมพันธภาพ นอกจากนี้ รายงานของสำนักงานฯ ยังพบว่า 1 ใน 3 ของโรงเรียนในอังกฤษจัดการเรียนการสอนเพศศึกษาและสัมพันธภาพอย่างได้คุณภาพย่ำแย่<br /><br />โรงเรียนต้องตระหนักถึงความสำคัญของหลักสูตรเพศศึกษาว่าเป็นวิชาที่ท้าทาย ต้องใช้ความเชี่ยวชาญเฉพาะด้าน รวมทั้งต้องให้ข้อมูลและกิจกรรมสอดคล้องกับวัยของผู้เรียนซึ่งมีหลายระดับ<br /><br />ผู้เขียนรายงานให้ข้อเสนอแนะว่า โรงเรียนต่างๆ สามารถรับมือกับปัญหานี้ได้ แทนที่จะจัดการเรียนการสอนแบบเดิมๆ ควรจัดชั้นเรียนเพศศึกษาและสัมพันธภาพแบบชั้นเดี่ยว ขอความร่วมมือจากนักวิชาการด้านเพศศึกษาภายนอกให้เข้ามาจัดการเรียนการสอนให้ในโรงเรียน<br /><br />นอกจากนี้ ผู้เขียนรายงานให้ข้อเสนอว่าโรงเรียนควร “มีทัศนคติเชิงบวกเรื่องเพศ” มากขึ้น เปิดใจยอมรับ ตรงไปตรงมา และคิดแง่บวกต่อเรื่องเพศ คัดค้านทัดทานทัศนคติเชิงลบของสังคมต่อเรื่องเพศ<br /><br />ลูซี่ เอ็มเมอร์สัน ผู้ประสานงานสภาที่ประชุมด้านเพศศึกษาแห่งสหราชอาณาจักรกล่าวว่า “น่าผิดหวังที่การจัดการเรียนการสอนเพศศึกษาและสัมพันธภาพที่ไม่มากพอ กลายเป็นรูปแบบที่เกิดขึ้นซ้ำซากในหลายประเทศ เด็กนักเรียนทั้งในอังกฤษและในประเทศอื่นๆ ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าการสอนเพศศึกษาและสัมพันธภาพช่วงเริ่มต้นมีเนื้อหาน้อยเกินไปและสอนช้าเกินไป เน้นแต่ด้านชีววิทยา ให้ความสำคัญกับเรื่องสัมพันธภาพเพียงเล็กน้อย ส่วนเนื้อหาในบทเรียนก็ไม่สะท้อนภาพความเป็นจริงของชีวิตวัยรุ่นเลย”<br /><br />ลูซี่กล่าวเสริมว่า “ตัวครูเองก็ได้แต่พูดแล้วพูดอีกว่าอยากได้การอบรมเฉพาะเรื่อง จะได้สอนเพศศึกษาและสัมพันธภาพได้อย่างมีคุณภาพดีเยี่ยม แต่รัฐบาลอังกฤษกลับไม่สนใจที่จะประกาศให้มีวิชาเพศศึกษาและสัมพันธภาพทุกโรงเรียน จึงเกิดช่องว่างขนาดใหญ่ด้านการจัดการเรียนการสอน บางโรงเรียนก็ไม่สอนวิชานี้แม้แต่คาบเดียว”<br /><br />การศึกษาวิจัยที่สนับสนุนงบประมาณโดยสถาบันเพื่อการวิจัยด้านสุขภาพแห่งชาติยังพบว่าหลักสูตรเพศศึกษาและสัมพันธภาพมักไม่ให้นักเรียนได้รับข้อมูลที่เป็นประโยชน์ เช่น จะทำอย่างไรถ้าตั้งครรภ์ ข้อดีข้อเสียของการคุมกำเนิดวิธีต่างๆ เป็นต้น นอกจากนี้ งานวิจัยยังพบว่ามีการจัดการเรียนการสอนวิชาเพศศึกษาช้าเกินไปสำหรับนักเรียนบางกลุ่ม<br /><br />บทความรายงานการวิจัยตั้งข้อสังเกตว่าถ้ายังไม่มีการยกเครื่องปรับปรุงการจัดการเรียนการสอนหลักสูตรเพศศึกษาและสัมพันธภาพ “เยาวชนก็จะถูกตัดขาดจากหลักสูตรเพศศึกษาและสัมพันธภาพ รวมทั้งโอกาสในการดูแลสุขภาวะทางเพศของตนเองก็จะลดน้อยลงไปด้วย”<br /><br />ลูซี่เพิ่มเติมว่า “หลักฐานจากนานาประเทศแสดงให้เห็นชัดเจนว่าหลักสูตรเพศศึกษาและสัมพันธภาพแบบรอบด้านที่สอนตั้งแต่เด็กยังเล็กและสอนโดยผู้ที่ผ่านการอบรมมาอย่างดีส่งผลต่อการยกระดับสุขภาวะทางเพศของเยาวชน ความรุนแรงทางเพศก็ลดลง แต่ยังมีหลายประเทศไม่ตอบสนองหรือลงมือดำเนินการใดๆ เพื่อจัดให้เด็กและเยาวชนได้รับการศึกษาตามที่เด็กต้องการและสมควรได้รับอย่างยิ่ง”<br /><br /> <br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />แปลและเรียบเรียงจาก <a href="https://www.theguardian.com/education/2016/sep/12/sex-education-is-not-relevant-to-pupils-lives-says-report">Sex education is not relevant to pupils’ lives, says report</a>, the Guardian <br />โดย <a href="http://3c4teen.org/">http://3c4teen.org/ </a><br />เผยแพร่ครั้งแรกที่ <a href="http://3c4teen.org/post/4699">http://3c4teen.org/post/4699</a><br /><br /><br /><br />

งานวิจัยเผย เพศศึกษาที่สอนทุกวันนี้ไม่ตอบโจทย์ผู้เรียนวัยรุ่นทั่วโลก

งานวิจัยเผย เพศศึกษาที่สอนทุกวันนี้ไม่ตอบโจทย์ผู้เรียนวัยรุ่นทั่วโลก Posted: 05 Oct 2016 03:38 AM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว เวบไซท์ประชาไ...

อ่านเพิ่มเติม »

ไต่สวนคดีเหมืองทองฟ้องไทยพีบีเอส พยานโจทก์ชี้สารโลหะหนักมีอยู่แล้ว-ไร้คนยันใครก่อผลกระทบ

<div style="text-align: center;"> <img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgDUsmMvIIH26Ku9KB9nG5BuBxQYd3dc4VRnMY8am_icWXD3jB1pGXJOCMHWUEL2_r4-hYQ_vt-j0iNvsQ6gOeTZ08jCqTh_3A5htXtN5Oxm6BX2j-bpRYKlTlJ_vliS5pAt0P6Psb0xME/s1600/2016-10-05_133521.jpg" /></div> <b><br /></b><div> <b>ไต่สวนคดีเหมืองทองฟ้องไทยพีบีเอส พยานโจทก์ชี้สารโลหะหนักมีอยู่แล้ว-ไร้คนยันใครก่อผลกระทบ</b><br /><br />Posted: 04 Oct 2016 04:17 AM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว เวบไซท์ประชาไท)<br /><br />เมื่อวันที่ 3 ต.ค.ที่ผ่านมา <a href="http://www.citizenthaipbs.net/node/9767">เว็บไซต์นักข่าวพลเมือง ThaiPBS</a> รายงานว่า เวลา 9.30 น. ที่ห้องพิจารณาที่ 812 ศาลอาญา ถ.รัชดาภิเษก นัดไต่สวนมูลฟ้อง ครั้งที่ 5 คดีที่บริษัท ทุ่งคำ จำกัด เป็นโจทก์ฟ้องไทยพีบีเอสและบุคลากรของไทยพีบีเอสรวม 5 ราย ในข้อหาหมิ่นประมาทด้วยการโฆษณาและโทรทัศน์ พร้อมความผิด พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์มาตรา 14 และ 16 เรียกค่าเสียหาย 50 ล้านบาท<br /><br />สำหรับคดีดังกล่าว สืบเนื่องจาก การเผยแพร่ข่าวพลเมือง ตอนค่ายเยาวชนฮักบ้านเจ้าของไปในช่วงข่าวค่ำ เมื่อวันที่ 1 ก.ย. 58 ผ่านทางไทยพีบีเอส ต่อมา เมื่อวันที่ 12 พ.ย.58 บริษัท ทุ่งคำ จำกัด ผู้ประกอบการเหมืองแร่ทองคำใน จ.เลย ยื่นฟ้องไทยพีบีเอส ผู้ดำเนินรายการช่วงข่าวพลเมืองและผู้บริหารองค์กรรวม 5 คน ประกอบด้วย วิรดา แซ่ลิ่ม, ส.ส.ท., สมชัย สุวรรณบรรณ, ก่อเขต จันทเลิศลักษณ์, โยธิน สิทธิบดีกุล เป็นจำเลยที่ 1-5 ตามลำดับ ในข้อหาหมิ่นประมาท<br /><br />สรพงษ์ ลิมปัชโยพาส รักษาการกรรมการบริษัท ทุ่งคำ จำกัด พยานโจทก์คนที่ 1 ตอบคำถามทนายโจทก์ถามติง หลังทนายจำเลย 5 คนซักค้านไปก่อนหน้านี้ สรุปความได้ว่า ลำน้ำฮวยซึ่งถูกระบุในข่าวพลเมืองว่าได้รับการปนเปื้อนโลหะหนักจากการประกอบกิจการเหมืองแร่ทองคำของโจทก์นั้นไม่ได้เชื่อมติดกับเหมืองทอง และมีภูเขากั้นไว้ การที่ลำน้ำฮวยต้นน้ำและท้ายน้ำมีสารหนูเกินมาตรฐานคุณภาพดิน เพราะเป็นพื้นที่แหล่งแร่โลหะ<br /><br />การระเบิดหินเพื่อทำเหมืองเมื่อปี 2550 มีหน่วยงานจากภายนอกมาตรวจวัดทุก 3 เดือน พบว่าไม่มีผลกระทบเกินมาตรฐานกำหนดไว้ <br /><br />ข้อมูลปี 2551 ที่ระบุว่ามีสารไซยาไนด์กระทบต่อสุขภาพ ไม่ได้มีการระบุว่าเกิดจากการทำเหมืองแร่ทองคำ นอกจากนั้นในส่วนข้อมูลของสำนักงานสาธารณะสุขเกี่ยวกับสารโลหะหนักในน้ำห้วยเหล็ก ห้วยผุก และระบบประปาบาดาล รวมทั้งกรณีที่พบว่าหอยขมมีปริมาณสารหนูเกินมาตรฐาน ก็ไม่ได้มีการระบุว่ามาจากการประกอบกิจการเหมืองแร่ของโจทก์<br /><br />จากเหตุการณ์สันเขื่อนเก็บกักกากแร่ของบริษัทฯ ด้านทิศเหนือเกิดการทรุดตัวและพังทลายลง เมื่อปี 2555 ซึ่งน้ำจากบ่อกักเก็บการแร่ได้ทะลักลงสู่บ่อเก็บน้ำธรรมชาติซึ่งไม่มีการบดอัดดินก้นบ่อและไม่มีการปูวัสดุกันซึม เมื่อวันที่ 15 พ.ย. 2555 สำนักงานอุตสาหกรรมจังหวัดจึงมีหนังสือให้หยุดประกอบกิจการทำเหมืองโดยทันทีและให้แก้ไขให้แล้วเสร็จ เพราะโลหะหนักอาจรั่วซึมสู่ชั้นน้ำบาดาลได้<br /><br />สรพงษ์ ระบุว่า หน่วยงานของรัฐได้เข้าไปตรวจสอบแล้วพบว่าไม่มีการปนเปื้อนออกนอกพื้นที่ ต่อมาเมื่อวันที่ 25 มี.ค.2556 อุตสาหกรรมจังหวัดได้มีหนังสือให้โจทก์เปิดดำเนินกิจการต่อไปได้<br /><br />นอกจากนี้ทนายโจทก์ยังนำส่งเอกสารของสำนักปลัดกระทรวงอุตสาหกรรมที่รายงานผลการตรวจสอบข้อเท็จจริง กรณีกลุ่มฅนรักษ์บ้านเกิดฯ ร้องเรียนผลกระทบจากกิจการของโจทก์ หลังจากบ่อเก็บกักกากแร่ทรุดตัวซึ่งระบุว่า ไม่มีการแพร่กระจายของสารโลหะหนักออกสู่ภายนอกพื้นที่ และผลการวิเคราะห์คุณภาพน้ำยังไม่พบการปนเปื้อนออกสู่สิ่งแวดล้อมนอกโครงการ<br /><br />ส่วนกลุ่มฅนรักษ์บ้านเกิดฯ นั้นเป็นกลุ่มชาวบ้านที่ถูกจัดตั้งขึ้นมาเพื่อคัดค้านเหมืองโดยตรง ซึ่งมีผลกระทบกับการต่ออายุใบอนุญาตให้ใช้พื้นที่ของโจทก์ ทำให้ไม่สามารถประกอบกิจการได้ในขณะนี้ เนื่องจากกฎหมายได้ระบุไว้ว่า “ต้องไม่มีข้อขัดแย้งกับคนในชุมชน”<br /><br />พร้อมกันนี้ โจทก์ได้นำส่งเอกสารเพิ่มเติมอีก 1 ฉบับ โดยเป็นส่วนหนึ่งจาก EIA เกี่ยวกับการตรวจวัดคุณภาพสิ่งแวดล้อมก่อนการทำเหมืองแร่ พบข้อมูลของกรมทรัพยากรธรณีเมื่อปี 2545 แสดงให้เห็นว่า จ.เลย มีการแพร่กระจายของสารหนูในธรรมชาติทั้งจังหวัดอยู่แล้ว และเอกสารยังระบุว่าปี 2539 มีค่าการปนเปื้อนสารหนูเกินอยู่แล้ว ส่วนไซยาไนด์เกินในบางจุด ที่ผ่านมาค่าการวิเคราะห์มีทั้งค่าสูงและต่ำ แต่ก็อยู่ในช่วงที่เคยตรวจพบก่อนหน้านั้น<br /><br />สรพงษ์ ระบุด้วยว่า การเผยแพร่ภาพและเสียงผ่านทางโทรทัศน์และยูทูปของไทยพีบีเอสไม่เคยนำมาให้โจทก์ดูก่อน และทราบว่าก่อนหน้านี้โจทก์ได้แจ้งไปทางไทยพีบีเอสให้ยุติการออกอากาศ โดยเป็นการพูดคุยกับผู้บริหาร ไม่มีลายลักษณ์อักษร แต่ถึงขณะนี้พบว่ายังคงมีการเผยแพร่คลิปข่าวดังกล่าวอยู่ในยูทูป อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้เป็นคนติดต่อเอง เพียงแต่ได้รับทราบว่ามีการติดต่อไปแล้ว <br /><br />สำหรับการไต่สวนมูลฟ้องครั้งต่อไป ศาลนัดวันจันทร์ที่ 10 ต.ค. 2559 ตั้งแต่เวลา 9.00 น.สืบพยานโจทก์คนที่ 2 นายมุนาวุฒิ เศลาอนันต์ ซึ่งเดิมนัดหมายในวันนี้แต่ติดธุระด่วนไม่สามารถมาศาลได้ ทนายโจทก์จึงขอเลื่อนการสืบไปเป็นนัดหน้า<br /><br />นอกจากคดีดังกล่าว จากกรณีเดียวกันบริษัทเหมืองทองยังดำเนินการยื่นฟ้องดำเนินคดีกับ พลอย เยาวชนนักข่าวพลเมือง อายุ 15 ปี จาก อ.วังสะพุง จ.เลย ซึ่งเป็นผู้ร่วมผลิตและนำเสนอข่าวพลเมืองตอนดังกล่าว ในคดีอาญาความผิดฐานหมิ่นประมาท ต่อผู้อำนวยการสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชนจังหวัดเลย และยังมีหมายเรียกลงวันที่ 14 ธ.ค. 2558 ของสถานีตำรวจนครบาลมีนบุรี ในคดีความอาญาที่ตัวแทนบริษัทฯ กล่าวหาเยาวชนนักข่าวพลเมืองว่าหมิ่นประมาท ซึ่งต่อมาสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชนจังหวัดเลย มีหนังสือลงวันที่ 2 มิ.ย. 2559 ถึง เยาวชนนักข่าวพลเมือง ระบุมีความเห็นไม่อนุญาตให้ผู้เสียหายฟ้องน้องพลอยต่อศาลเยาวชนและครอบครัว<br /><br /><div style="text-align: center;"> <img src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEiXNzlnP3fpkOUoCYna_EkYVsvHR_DmpfEjMGCz9IciGqk_EDhauoQnd865_BmoPr6QU50CYIwGc1y48yR25Esk8yYM5GZ3LIJoJUjA1wZZ1vASUJ5hUJVsU2Q6Rrbdcov3Fkq74AQLRZ4dGTH2VLm5q4oNm_PU1WHY66yEL1w=s0-d-e1-ft" /></div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> 'ฟอร์ติไฟย์ไรท์' ร้องป้องเสรีภาพสื่อ-เลิกบทลงโทษหมิ่นประมาท<br />วันเดียวกัน (3 ต.ค. 2559) องค์กรฟอร์ติไฟย์ไรท์ องค์กรสิทธิมนุษยชนที่ทำงานในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เผยแพร่แถลงการณ์ฉบับภาษาไทยและอังกฤษ เพื่อเรียกร้องให้บริษัทเหมืองแร่ทองคำถอนข้อกล่าวหาทางอาญาต่อสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส ซึ่งขณะนี้อยู่ระหว่างการดำเนินการไต่สวนมูลฟ้องในวันที่ 3 และ 10 ต.ค. 2559 นี้<br /><div style="text-align: center;"> <span style="font-weight: bold;"><br /></span></div> <b><div style="text-align: center;"> <b>รายละเอียดแถลงการณ์ : </b></div> <div style="text-align: center;"> <b>แถลงการณ์ องค์กรฟอร์ติไฟย์ไรท์</b></div> <div style="text-align: center;"> <b>ประเทศไทย: ถอนข้อกล่าวหาทางอาญาต่อสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส</b></div> <div style="text-align: center;"> <b>รัฐบาลควรปกป้องเสรีภาพสื่อและยกเลิกบทลงโทษทางอาญาของกฎหมายหมิ่นประม</b>าท</div> </b> <br />(กรุงเทพฯ, 3 ตุลาคม 2559) - บริษัท ทุ่งคำ จำกัด ซึ่งทำกิจการเหมืองทองคำในประเทศไทย ควรยุติกระบวนการทางกฎหมายอาญาใด ๆ ที่มีต่อองค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย (ส.ส.ท) (สถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส) และผู้ถูกกล่าวหาทั้งสี่คน ทั้งที่เป็นและเคยเป็นพนักงานของสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส, องค์กรฟอร์ติไฟย์ไรท์กล่าวในวันนี้ ศาลอาญากรุงเทพฯ มีกำหนดการพิจารณาไต่สวนมูลฟ้องคดีในวันนี้และวันที่ 10 ตุลาคม <br /> <br />บริษัท ทุ่งคำ จำกัด กล่าวหาสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอสว่าสร้างความเสื่อมเสียชื่อเสียงให้กับบริษัท เนื่องจากรายงานข่าวที่กล่าวหาว่ามีผลกระทบในทางลบด้านสิ่งแวดล้อมซึ่งอาจเชื่อมโยงกับการทำเหมืองทองคำในจังหวัดเลย ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทย ทางบริษัทเรียกค่าเสียหายจำนวน 50 ล้านบาท รวมทั้งร้องขอให้เพิกถอนใบอนุญาตประกอบกิจการของสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอสเป็นเวลาห้าปี<br /> <br />“เป็นเรื่องจำเป็นที่นักข่าวในประเทศไทยต้องสามารถทำงานของตน โดยไม่ต้องหวาดกลัวต่อการถูกตอบโต้และการคุกคามด้วยกฎหมาย” เอมี สมิธ (Amy Smith) ผู้อำนวยการบริหาร องค์กรฟอร์ติไฟย์ไรท์กล่าว “สถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอสให้บริการสำคัญต่อสาธารณะ สมควรรับการยอย่อง ไม่ใช่ถูกคุกคาม ข้อกล่าวหาเหล่านี้ไม่เป็นความจริง และควรมีการถอนข้อกล่าวหาโดยทันที”<br /> <br />การตั้งข้อกล่าวหาคดีหมิ่นประมาททางอาญาของบริษัท ทุ่งคำ จำกัด ละเมิดสิทธิที่จะมีเสรีภาพในการแสดงออกและเสรีภาพสื่อ องค์กรฟอร์ติไฟย์ไรท์กล่าว<br /> <br />สิทธิที่จะมีเสรีภาพในการแสดงออกและเสรีภาพสื่อได้รับการคุ้มครองตามข้อ 19 ของกติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง (International Covenant on Civil and Political Rights) ซึ่งไทยเป็นรัฐภาคี<br /> <br />เมื่อวันที่ 1 กันยายน 2558, สถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอสออกอากาศรายการนักข่าวพลเมือง เป็นรายงานข่าว เกี่ยวกับการจัดค่ายเยาวชน เพื่อสร้างจิตสำนึกเรื่องการปกป้องสิ่งแวดล้อมในอำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย เด็กนักเรียนหญิงอายุ 15 ปี ซึ่งเข้าร่วมในค่ายเยาวชน เป็นผู้บรรยายในรายงานข่าวของสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส โดยระบุว่า หกหมู่บ้านในบริเวณเหมืองทองคำ “เป็นพื้นที่ได้รับผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อมจากอุตสาหกรรมเหมืองแร่ทองคำ” เธอได้กล่าวต่อไปว่า “ลำน้ำฮวยมีสารปนเปื้อน ทำให้ใช้ดื่มใช้กินไม่ได้”<br /> <br />ต่อมาเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน 2558 บริษัท ทุ่งคำ จำกัด ยื่นฟ้องข้อกล่าวหาในคดีหมิ่นประมาททางอาญาตามประมวลกฎหมายอาญาและข้อกล่าวหาตามพระราชบัญญัติการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ รวมทั้งข้อกล่าวหาอื่นต่อนางสาววิรดา แซ่ลิ่ม ผู้สื่อข่าว นายสมชัย สุวรรณบรรณ ผู้อำนวยการสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอสในขณะนั้น นายก่อเขต จันทเลิศลักษณ์ ผู้อำนวยการสำนักข่าวสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส นายโยธิน สิทธิบดีกุล ผู้อำนวยการสำนักโทรทัศน์และวิทยุ สถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส และสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอสเองด้วย โดยกล่าวหาว่า เนื้อหาของรายงานข่าวจากนักข่าวพลเมืองที่เผยแพร่ทั่วประเทศผ่านสื่อโทรทัศน์และสื่อออนไลน์ทำลายชื่อเสียงของบริษัท ทั้งนี้ ศาลจะมีการพิจารณาไต่สวนมูลฟ้องในวันนี้และวันที่ 10 ตุลาคม หลังการไต่สวนมูลฟ้องหลายครั้งก่อนหน้านี้ <br />ทนายความสิทธิมนุษยชนจากมูลนิธิศูนย์ข้อมูลชุมชน เป็นส่วนหนึ่งของทีมทนายความซึ่งเป็นผู้แทนทางกฎหมายให้กับสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส และพนักงานที่เกี่ยวข้องในคดีนี้<br /> <br />ที่ผ่านมา บริษัทเอกชนและหน่วยงานของรัฐได้ใช้กฎหมายหมิ่นประมาททางอาญา เพื่อปราบปรามเสรีภาพสื่อ และข่มขู่แกนนำชุมชนและนักปกป้องสิทธิมนุษยชน<br /> <br />ก่อนหน้านี้ บริษัท ทุ่งคำ จำกัด ฟ้องคดีหมิ่นประมาททางอาญาอีกหกคดีต่อสมาชิกกลุ่มฅนรักษ์บ้านเกิด ซึ่งเป็นกลุ่มชุมชนที่รณรงค์ให้ปิดเหมืองแร่ทองคำของบริษัท ทุ่งคำ จำกัด และฟื้นฟูสภาพแวดล้อมในอำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย<br /> <br />ชาวต่างประเทศก็ตกเป็นเป้าคุกคามเช่นกัน เมื่อวันที่ 20 กันยายน ศาลอาญากรุงเทพใต้ ตัดสินว่านายอานดี้ ฮอลล์ (Andy Hall) นักวิจัยสัญชาติอังกฤษว่ามีความผิดฐานหมิ่นประมาททางอาญา และละเมิดพระราชบัญญัติการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ เนื่องจากการทำงานข้อมูลการปฏิบัติมิชอบด้านสิทธิแรงงานในประเทศไทย บริษัท เนเชอรัลฟรุต จำกัดฟ้องคดีต่อนายฮอลล์เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ เนื่องจากการทำงานเก็บข้อมูลที่กล่าวหาว่ามีการละเมิดสิทธิแรงงานของคนงานในโรงงานของบริษัทในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์<br /> <br />องค์กรฟอร์ติไฟย์ไรท์เรียกร้องรัฐบาลไทยให้ยกเลิกกฎหมายหมิ่นประมาททางอาญา และประกันว่าผู้สื่อข่าวมีเสรีภาพในการรายงานข้อมูลการละเมิดสิทธิมนุษยชน และปัญหาสิ่งแวดล้อม<br /> <br />“การหมิ่นประมาทไม่ควรเป็นคดีอาญา” เอมี สมิธกล่าว “รัฐบาลควรสนับสนุนชุมชนที่ได้รับผลกระทบจากโครงการเหมืองแร่ ไม่ใช่บริษัท ซึ่งมุ่งปราบปรามไม่ให้ชุมชนส่งเสียงเรียกร้อง”<div> <br /></div> <div> <br /></div> </div>

ไต่สวนคดีเหมืองทองฟ้องไทยพีบีเอส พยานโจทก์ชี้สารโลหะหนักมีอยู่แล้ว-ไร้คนยันใครก่อผลกระทบ

ไต่สวนคดีเหมืองทองฟ้องไทยพีบีเอส พยานโจทก์ชี้สารโลหะหนักมีอยู่แล้ว-ไร้คนยันใครก่อผลกระทบ Posted: 04 Oct 2016 04:17 AM PDT  (อ้างอิงจากอีเ...

อ่านเพิ่มเติม »

หนุนคำสั่งม.44 คืนสิทธิรักษาบัตรทองให้ผู้พิการในระบบประกันสังคม

<b>หนุนคำสั่งม.44 คืนสิทธิรักษาบัตรทองให้ผู้พิการในระบบประกันสังคม</b><br /><br />Posted: 04 Oct 2016 11:01 AM PDT (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว เวบไซท์ประชาไท)<br /><br />ผู้จัดการศูนย์ญาณากร แหล่งเรียนรู้คนพิการสนับสนุน คำสั่ง ม.44 ให้ผู้พิการที่ได้สิทธิประกันสังคมหลังจากมีงานทำได้กลับไปใช้สิทธิ์บัตรทอง หรือ ท 74 ได้ ชี้เป็นการปลดล็อคคืนสิทธิ์การรักษาที่หายไปให้กับผู้พิการ<br /><br /><div style="text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjd9GvGzefTVVqC_0MIygiMVBk9vnGAVxxuSAB7S_tx19vic3G_S6kKbJXAhmFJ24FQ5ghqUa2ElmDvAbyiDfOsQf4ntKYnlxhjP3DuJYtFse0qXmJxkNdCOEYpn5xVgqNgr-X4yO_wGzo/s1600/2016-10-05_131250.jpg" imageanchor="1"><img border="0" height="424" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjd9GvGzefTVVqC_0MIygiMVBk9vnGAVxxuSAB7S_tx19vic3G_S6kKbJXAhmFJ24FQ5ghqUa2ElmDvAbyiDfOsQf4ntKYnlxhjP3DuJYtFse0qXmJxkNdCOEYpn5xVgqNgr-X4yO_wGzo/s640/2016-10-05_131250.jpg" width="640" /></a></div> <br />แฟ้มภาพ<br /><br />4 ต.ค. 2559 รายงานข่าวแจ้งว่า วันเสาร์ ไชยกุล ผู้จัดการศูนย์ญาณากร แหล่งเรียนรู้คนพิการ ซึ่งได้รับผลกระทบจากการย้ายสิทธิประกันสุขภาพจากบัตรทองผู้พิการ (ท.74 ) ไปยังระบบประกันสังคมจนออกมาเรียกร้องให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องแก้ปัญหาดังกล่าวเพื่อให้ผู้พิการได้สิทธิ์ในการรักษาที่มีประสิทธิภาพตามเดิม กล่าวว่า เห็นด้วยอย่างยิ่งกับคำสั่ง พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา หัวหน้าคณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.)ตามมาตรา 44 ของรัฐธรรมนูญ ที่ให้สิทธิผู้พิการในระบบประกันสังคมสามารถเข้ารับบริการสิทธิบัตรทองตามเดิมได้<br /><br />"แรกเริ่มเรางงว่า มาตรา 44 ที่ออกมาเหมือนทำให้ยุ่งยากวุ่นวาย เหมือนเป็นคำสั่งจากบนลงล่าง โดยไม่ได้ฟังเสียงผู้พิการ แต่พอมาอ่านดูให้ชัดก็ไมใช่อย่างนั้น มาตรา 44 ที่ออกมาถือเป็นเรื่องดีเพราะตาม พ.ร.บ.หลักประกันสุขภาพแห่งชาติ พ.ศ.2545 กำหนดให้ บุคคลทุกคนมีสิทธิได้รับบริการสาธารณสุขที่มีมาตรฐาน และคนพิการไม่ควรถูกปฏิเสธสิทธิ์เดิมที่เคยมีอยู่แล้ว ที่สำคัญเราทราบว่า มีการให้ข้อมูลจากคนที่ทำงานกับผู้พิการโดยตรงถึงปัญหาเรื่องสิทธิ์ที่หายไป จึงมาซึ่งคำสั่งนี้มาตรา 44 ครั้งนี้" นายวันเสาร์ กล่าว<br /><br />วันเสาร์ กล่าวว่า ก่อนหน้านี้เมื่อคนพิการไปทำงานบริษัทและได้สิทธิ์การรักษาตามระบบประกันสังคม แต่กลับถูกตัดสิทธิ์ที่สำคัญ คือ ท 74 หรือ บัตรทองคนพิการ ดังนั้น คำสั่ง ม.44 ได้ช่วยปลดล็อคตรงนี้ให้ผู้พิการที่ได้สิทธิ์ประกันสังคมสามารถกลับไปใช้สิทธิ์บัตรทองผู้พิการได้ตามเดิม โดยที่สำนักงานประกันสังคมจะเป็นคนรับผิดชอบค่าใช้จ่ายให้<br /><br />ผู้จัดการศูนย์ญาณากร แหล่งเรียนรู้คนพิการ กล่าวว่า ก่อนที่จะมีคำสั่งมาตรา 44 นี้ออกมา ได้กำหนดว่า ถ้าผู้พิการคนใดออกจากระบบประกันสังคมจึงจะสามารถกลับไปใช้สิทธิ์บัตรทอง ท.74 ตามเดิมได้ ซึ่งมันทำให้คนพิการไม่สบายใจเพราะรู้สึกว่า บัตรทอง ท 74 ที่่เขาได้สิทธิ์มาก่อนหน้านี้ครอบคลุมกับเขามากกว่าระบบประกันสังคม เพราะประกันสังคมไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อคนพิการตั้งแต่แรก แต่เน้นการรักษาแบบฟื้นฟู ไม่ได้เน้นเรื่องการเข้าถึงระบบสุขภาพของผู้พิการ ทั้งนี้ เมื่อมีคำสั่งมาตรา 44 ออกมา ก็ช่วยสร้างกลไกที่ถูกต้องกลับมาช่วยคนพิการได้สิทธิ์ตามเดิม<br /><br />วันเสาร์ กล่าวว่า บัตรทองของผู้พิการหรือ ท. 74 เข้าใจว่า มีทั้งหมด 76 รายการ เช่น การรักษา การฟื้นฟู การฝึกพูด กายภาพ ซึ่งก็คือ การรักษาโรคทั่วไปที่เกี่้ยวข้องกับผู้พิการโดยตรง ทั้งนี้ ต้องเข้าใจว่าสำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ (สปสช.) ที่ดูแลสิทธิ์บัตรทองของผู้พิการ ได้ทำการเก็บข้อมูล รับฟังความเห็นของคนที่อยู่ในระบบหลักประกันสุขภาพแห่งชาติเป็นระยะๆ เรื่องใดควรอยู่หรือไม่ควรอยู่ในสิทธิ์ จึงเป็นเหตุว่า ทำไมช่วงแรกๆ ที่คนพิการที่รู้ว่า ต้องเข้าระบบประกันสังคม จึงไม่อยากเข้าเพราะจะทำให้เขาเสียสิทธิ์บัตรทอง เนื่องจากประกันสังคมไม่ได้ครอบคลุมการรักษาอะไรมาก <div> <br /></div>

หนุนคำสั่งม.44 คืนสิทธิรักษาบัตรทองให้ผู้พิการในระบบประกันสังคม

หนุนคำสั่งม.44 คืนสิทธิรักษาบัตรทองให้ผู้พิการในระบบประกันสังคม Posted: 04 Oct 2016 11:01 AM PDT (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว เวบไซท์ประชาไท) ผู้จ...

อ่านเพิ่มเติม »

'สลัม4ภาค' ร้อง UN-ประยุทธ์ แก้ปัญหาที่อยู่คนจน ร้องกทม.ต้านรื้อป้อมมหากาฬ

<b>'สลัม4ภาค' ร้อง UN-ประยุทธ์ แก้ปัญหาที่อยู่คนจน ร้องกทม.ต้านรื้อป้อมมหากาฬ</b><br /><br />Posted: 03 Oct 2016 05:47 AM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว เวบไซท์ประชาไท)<br /><br /><div style="text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg9oBWWIsW9-ggxAjW3-5fyAXKHPYe0cpe6RedaX8Wh4erqOEY69Ly8SoyxoYeI6JYTxy2YUJDzEjgyQ_-5fHQHEjiDVgh3qb1f6nV4cjVqnX8OaSIFgeNzBp2zzu7hlpJbZvJ38mm-MiI/s1600/2016-10-04_193042.jpg" imageanchor="1"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg9oBWWIsW9-ggxAjW3-5fyAXKHPYe0cpe6RedaX8Wh4erqOEY69Ly8SoyxoYeI6JYTxy2YUJDzEjgyQ_-5fHQHEjiDVgh3qb1f6nV4cjVqnX8OaSIFgeNzBp2zzu7hlpJbZvJ38mm-MiI/s1600/2016-10-04_193042.jpg" /></a></div> <div style="text-align: center;"> </div> <br /><div style="text-align: center;"> <img src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEj3jQ2er-UTb_JUwKLjESMrWL-eXaqrgovb5jaSLYfHDCRyT2b4r4bG4F79mMavNGDHGj-jA1vCmSCG-l8zG8SJE_ZzxZKyOAwlEx_YMMdyGGn54z8BUwTuZHLJbD2aS9Y7OGYYe5QC9hsg6PX5oFps_wWn09wRnL9hZpyZ-Q=s0-d-e1-ft" /></div> <br />ที่มาภาพ เพจ<a href="http://https//www.facebook.com/frsnthai/posts/315533785479093"> ข่าวสาร สลัมสี่ภาค</a><br /><br />3 ต.ค.2559 เนื่องในวันที่อยู่อาศัยสากล สมาชิกเครือข่ายสลัมสี่ภาค และสหพันธ์พัฒนาองค์กรชุมชนคนจนเมืองแห่งชาติ (สอช.) ซึ่งเป็นองค์กรภาคประชาชนที่ทำงานด้านที่อยู่อาศัยและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนจนเมืองทั่วประเทศ จำนวนประมาณ 1,000 คน ได้จัดตั้งขบวนที่ถนนราชดำเนิน หน้าองค์การสหประชาชาติ (UN) และอ่านแถลงการณ์ พร้อมกับยื่นหนังสือถึง บัน คี-มูน เลขาธิการองค์การสหประชาชาติ โดยมีตัวแทนองค์การสหประชาติ ออกมารับมอบหนังสือ จากนั้นขบวน ได้เดินทางมาที่ประตู 5 ทำเนียบรัฐบาล เพื่อยื่นหนังสือถึง พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี และหัวหน้าคณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.) โดยมีตัวแทนรัฐบาล ออกมารับหนังสือข้อเรียกร้อง<br /><br />โดย ไมตรี อินทุสุต ปลัดกระทรวงพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ (พม.) ได้ชี้แจงกับผู้ชุมนุมสลัม 4 ภาค ยืนยันว่า รัฐบาลจัดแผนที่อยู่อาศัย 10 ปี และรับปากไม่ทอดทิ้ง ประชาชน <br /><br />ทั้งนี้ได้มีการจัดตัวแทน จำนวน 20 คน เข้าร่วมประชุมที่ห้องประชุม 2 ชั้น 2 สำนักงาน ก.พ. เพื่อหาแนวทางการสนับสนุนด้านที่อยู่อาศัย ความมั่นคงด้านที่ดิน และการพัฒนาคุณภาพชีวิตของเครือข่ายสลัม 4 ภาค โดยมี ผู้แทนสำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ, ผู้แทนกระทรวงการคลัง, ผู้แทนสถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน (องค์กรมหาชน), ผู้แทนกระทรวงพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์, ผู้แทนกระทรวงคมนาคม เข้าร่วมประชุม และ จิรชัย มูลทองโร่ย ปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี เป็นประธานในการประชุม <br /><br />ที่ประชุมได้พิจารณาข้อเรียกร้องของเครือข่ายสลัม 4 ภาค เพื่อให้มีการสนับสนุนด้านที่อยู่อาศัยของคนจน 3 ด้านหลักคือ 1.ด้านที่อยู่อาศัย คือ 1.1 โครงการของรัฐที่สนับสนุนการ พัฒนาด้านที่อยู่อาศัยโดยรัฐบาลต้องมีนโยบายให้การประปาและการไฟฟ้าดำเนินการต่อขยายระบบประปาและไฟฟ้าเพื่อให้บริการในพื้นที่โครงการโดยไม่คิดค่าใช้จ่ายจากชาวบ้าน เพื่อไม่ให้เป็นภาระกับคนจน ซึ่งประธานในที่ประชุมได้ขอให้กลุ่มส่งรายละเอียดข้อมูลที่ชัดเจนเกี่ยวกับเรื่องดังกล่าว ทั้งในส่วนภูมิภาคและนครหลวง ส่งให้คณะกรรมการติดตามการดำเนินการ ที่มีภาครัฐ ภาคประชาชน และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเพื่อพิจารณาแก้ไขปัญหา 1.2 โครงการพัฒนาขนาดใหญ่ที่มีผลกระทบในด้านที่อยู่อาศัยต่อชุมชน ทางรัฐบาลต้องบวกงบประมาณในการดำเนินการในส่วนนี้เป็นต้นทุนของโครงการด้วยเช่นโครงการพัฒนาระบบรางในพื้นที่จังหวัดสงขลาที่ได้มีการทำงานร่วมกันระหว่างชุมชนที่ได้รับผลกระทบกับการรถไฟแห่งประเทศไทยและสถาบันพัฒนาองค์กรชุมชนซึ่งต้องนำเสนอให้คณะรัฐมนตรีให้การสนับสนุนในการแก้ปัญหา ซึ่งมติที่ประชุม ให้ประสานหน่วยงานที่เกี่ยวข้องไปดำเนินการหาแนวทางแก้ไขปัญหา<br /><br />2. ด้านพัฒนาคุณภาพชีวิตคนจนเมือง คือ 2.1 ขอให้รัฐบาลผลักดันให้มีการออกกฎหมายบำนาญแห่งชาติ เพื่อให้ผู้สูงอายุครรภ์มีหลักประกันทางรายได้ขั้นพื้นฐานสามารถดำเนินชีวิตได้อย่างไม่ยากลำบาก ซึ่งมติที่ประชุม รับข้อเสนอไว้เพื่อดำเนินการ 2.2 ขอให้รัฐบาลสนับสนุนระบบหลักประกันสุขภาพถ้วนหน้าเพื่อให้ทุกคนเข้าถึงการรักษาพยาบาลได้โดยไม่เก็บค่ารักษาพยาบาลปลายทางและต้องพัฒนาระบบสุขภาพทุกระบบให้มีคุณภาพเท่าเทียมกัน โดยมติที่ประชุม รับข้อเสนอไว้เพื่อดำเนินการ 2.3 ระบบหลักประกันสุขภาพต้องให้สิทธิการรักษาพยาบาลครอบคลุมถึงกลุ่มที่ยังไม่สามารถเข้าถึงการรักษาพยาบาลได้โดยให้มีการจัดตั้งกองทุนรักษาพยาบาลสำหรับผู้เข้าไม่ถึงสิทธิ์ ซึ่งมติที่ประชุม รับข้อเสนอไว้เพื่อดำเนินการ<br /><br />3. ด้านการแก้ไขปัญหาที่ดินเพื่อที่อยู่อาศัยและทำกิน 3.1 ให้จัดตั้งคณะกรรมการประสานงานเพื่อจัดให้มีโฉนดชุมชน (ปจช.) และเดินหน้าการแก้ปัญหาที่อยู่อาศัยและที่ดินทำกินตามนโยบายโฉนดชุมชนโดยการส่งมอบพื้นที่นำร่องสำหรับชุมชนที่อยู่ในที่ดินสาธารณะที่ผ่านกระบวนการขั้นตอนพิจารณาของคณะกรรมการประสานงานเพื่อจัดให้มีโฉนดชุมชนและเร่งผลักดันร่างพระราชบัญญัติสิทธิชุม ชนและการจัดการทรัพยากร มติที่ประชุม รับทราบ ความคืบหน้าการดำเนินการ<br /><br />ร้องกทม.ต้านรื้อป้อมมหากาฬ <br /><br />นอกจากนี้ เวลา 11.30 น. ผุสดี ตามไท รองผู้ว่า กทม. รักษาราชการแทนผู้ว่า กทม. ได้ลงมาพบปะกับกลุ่มผู้ชุมชน โดยตัวแทนชาวบ้านป้อมมหากาฬ ได้อ่านแถลงการณ์และมอบข้อเรียกร้องที่สำคัญ คือ 1.ให้ยุติการรื้อถอนบ้านที่ยังไม่รื้อย้ายในชุมชนป้องมหากาฬเอาไว้ก่อน 2.ขอให้มีการแต่งตั้ง “คณะกรรมการพหุภาคี” ซึ่งประกอบด้วย ตัวแทนภาครัฐ ผู้ทรงคุณวุฒิ ภาคประชาสังคม/เอกชน ชุมชน ภาควิชาชีพ และกรุงเทพมหานคร เพื่อให้เกิดการแก้ไขปัญหาให้คนอยู่กับพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ได้ และเป็นการแก้ไขปัญหาชุมชนในเกาะรัตนโกสินทร์แนวใหม่ โดยนางผุสดี ได้รับหนังสือจากชาวบ้าน และได้กล่าวว่าตนไม่ได้รับผิดชอบเรื่องนี้ แต่จะนำเรื่องเข้าสู่การประชุมของคณะผู้บริหาร กทม.โดยเร็ว หลังจากนั้นกลุ่มผู้ชุมนุมจึงสลายตัว<br />เกษตรกรภาคใต้ร้องรัฐคุ้มครองสิทธิรวมกลุ่มเพื่อก่อตั้งชุมชนใหม่<br /><br />ขณะที่ สหพันธ์เกษตรกรภาคใต้ (สกต.) ได้ออกแถลงการณ์ เรื่อง สิทธิในที่ดินและสิทธิในการก่อตั้งชุมชนใหม่ของแรงงานไร้ที่ดิน เพื่อการอยู่อาศัย ทำมาหากินและสร้างสรรค์วัฒนธรรมร่วมกัน โดยแถลงการณ์ระบุว่า 3 ต.ค. 2559 เนื่องในวันที่อยู่อาศัยสากล โดยเริ่มตั้งแต่ในปี ค.ศ. 1989 สหประชาชาติกำหนดให้ วันจันทร์แรกของเดือน ตุลาคม ของทุกปีเป็นวันที่อยู่อาศัยสากล และเป็นวันสำคัญของมนุษยชาติ ชาว สกต. ผู้ใช้แรงงานและเกษตรกรทั้งหลายล้วนต้องการที่อยู่อาศัย รวมทั้งชนบางกลุ่มก็เพื่อตั้งรกรากใหม่ ชนกลุ่มนี้เคยเป็นแรงงานในที่ดินของตัวเอง แต่เมื่อเกิดความพ่ายแพ้ทางเศรษฐกิจ จากระบบทุนนิยมโลกาภิวัตน์ ที่มีการแข่งขันกันสูง ดังมีคำกล่าวไว้ว่า “มือใครยาวสาวได้สาวเอา” ทำให้ผู้ที่อยู่ในชนบทและในชานเมือง ที่ขาดความรู้ความเข้าใจ ในระบบเศรษฐกิจแบบสมัยใหม่ จึงทำให้ที่ดินหลุดมือไป อันเป็นสาเหตุให้พวกเขาเหล่านั้นต้องกลายเป็นแรงงานตามเมืองหลวงเมืองใหญ่และหัวเมืองต่างๆ เมื่อการต่อสู้ขายแรงในเมืองระยะหนึ่งไม่สามารถตอบสนองต่อการดำรงชีพ หรือเมื่อถูกปลดออกจากงาน พวกเขาเหล่านั้นที่เคยอยู่ตามชนบทก็หันกลับไปสู่ถิ่นฐานเดิม แต่เมื่อกลับบ้านที่ชนบทก็มีที่ดินไม่เพียงพอหรือไม่มีเลยเพื่อจะทำการผลิตเลี้ยงชีพ เป็นสาเหตุให้ต้องดิ้นรนรวมตัวกันเพื่อต่อสู้เรียกร้องเรื่องที่ทำกินและก่อตั้งชุมชนใหม่เพื่อตั้งรกรากของพวกตน ส่วนพวกที่ยังไม่กลับชนบทก็รวมตัวกันอยู่อาศัยตามพื้นที่ต่างๆที่คนทั่วไปเรียกว่า “ สลัมหรือคนจนเมือง” พวกเขาเหล่านั้นต่อสู้เรียกร้องที่อยู่อาศัยเพื่อตั้งรกรากและชุมชนใหม่เช่นกัน วันนี้ประเทศต่างๆทั่วโลกได้เล็งเห็นถึงความสำคัญและสนใจกับสถานการณ์ การมีที่อยู่อาศัยและการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์นับเป็นเงื่อนไขความมั่นคงของทุกระบอบ และรวมถึงเป็นสิทธิพื้นฐานของมนุษยชาติ เมื่อมีความตระหนักและความรับผิดชอบร่วมกัน จึงมีการจัดการให้มนุษย์ทุกคนมีที่อยู่อาศัยทุกสังคมประเทศ<br /><br />ทาง สกต. ขอเรียกร้องต่อรัฐบาลดังต่อไปนี้ 1) รัฐบาลต้องรับรองและคุ้มครองสิทธิของชุมชน หรือสถาบันเกษตรกรในการถือครองเป็นเจ้าของที่ดินร่วมกันและการบริหารจัดการที่ดินร่วมกันเพื่อความมั่นคงยั่งยืน ให้กับชุมชนที่ก่อตั้งขึ้นใหม่ และสนับสนุนให้พัฒนาได้ 2) รัฐบาลต้องรับรองและคุ้มครองสิทธิของเกษตรกรและแรงงานไร้ที่ดิน หรือคนจน ในการรวมกลุ่มเพื่อก่อตั้งชุมชนใหม่ การสร้างที่อาศัยที่มั่งคง เพื่อการตั้งรกรากใหม่ในที่ดินของรัฐที่เหมาะสมในการทำเกษตร ซึ่งถูกบุกรุกครอบครองโดยนายทุน บริษัทฯ โดยมิชอบด้วยกฎหมาย และเคารพชุมชนในรูปแบบ “สิทธิชุมชนหรือ โฉนดชุมชน”<br /><br />3) รัฐบาลต้องจัดหาที่อยู่อาศัยให้ประชาชนในชาติอย่างทั่วถึงและเป็นธรรม และ 4) รัฐบาลต้องชดเชยเยียวยาให้เหมาะสม ในการพัฒนาของรัฐที่มีผลกระทบต่อชีวิตชุมชน<br /><br />"หวังว่ารัฐฯจะเล็งเห็นความสำคัญและความจำเป็นในข้อเรียกร้องตามสิทธิ์ขั้นพื้นฐานของมนุษย์ รวมถึงความมั่นคงในที่อยู่อาศัยและการตั้งรกรากใหม่ จะได้รับการหนุนช่วยจากรัฐฯ" แถลงการณ์ สกต. ระบุ<br /><br />ที่มา <a href="http://www.manager.co.th/Qol/ViewNews.aspx?NewsID=9590000099572">MGR Online </a>และ <a href="http://www.komchadluek.net/news/regional/244725">คมชัดลึกออนไลน์</a>

'สลัม4ภาค' ร้อง UN-ประยุทธ์ แก้ปัญหาที่อยู่คนจน ร้องกทม.ต้านรื้อป้อมมหากาฬ

'สลัม4ภาค' ร้อง UN-ประยุทธ์ แก้ปัญหาที่อยู่คนจน ร้องกทม.ต้านรื้อป้อมมหากาฬ Posted: 03 Oct 2016 05:47 AM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว เ...

อ่านเพิ่มเติม »

เอ็นจีโอสิทธิเรียกร้อง บ.ทุ่งคำ ถอนฟ้องหมิ่นประมาท ไทยพีบีเอส

<div style="text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiI6dyaQhtFSQ63_oNfzGLMYhyphenhyphen-HgsBf1UT14Ajdn-xaKU6vWxwKvERWheUR2Tdnoew-O1vfqKIUaRZMRw6pBRMeEy7M2vgAeZU4zau4MlBObzlE5go2Mvy71DhBgHLxPfwYo_7Dr6iGf8/s1600/2016-10-04_192850.jpg" imageanchor="1"><img border="0" height="328" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiI6dyaQhtFSQ63_oNfzGLMYhyphenhyphen-HgsBf1UT14Ajdn-xaKU6vWxwKvERWheUR2Tdnoew-O1vfqKIUaRZMRw6pBRMeEy7M2vgAeZU4zau4MlBObzlE5go2Mvy71DhBgHLxPfwYo_7Dr6iGf8/s640/2016-10-04_192850.jpg" width="640" /></a></div> <br /><b>เอ็นจีโอสิทธิเรียกร้อง บ.ทุ่งคำ ถอนฟ้องหมิ่นประมาท ไทยพีบีเอส</b><br /><br />Posted: 03 Oct 2016 06:28 AM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว เวบไซท์ประชาไท)<br /><br />3 ต.ค. 2559 องค์กรฟอร์ติไฟย์ไรท์ (Fortify Rights) ซึ่งเป็นองค์กรที่ทำงานด้านสิทธิมนุษยชน ออกแถลงการณ์เรียกร้องให้ บริษัท ทุ่งคำ จำกัด ซึ่งทำกิจการเหมืองทองคำในประเทศไทย ยุติกระบวนการทางกฎหมายอาญาใดๆ ที่มีต่อองค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย (ส.ส.ท) (สถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส) และผู้ถูกกล่าวหาทั้งสี่คน ทั้งที่เป็นและเคยเป็นพนักงานของสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส จากกรณีการรายงานข่าวนักข่าวพลเมือง ตอน ค่ายเยาวชนฮักบ้านเจ้าของ ซึ่งออกอากาศเมื่อวันที่ 1 ก.ย. 2558 รวมถึงเรียกร้องรัฐบาลไทยให้ยกเลิกกฎหมายหมิ่นประมาททางอาญา และประกันว่าผู้สื่อข่าวมีเสรีภาพในการรายงานข้อมูลการละเมิดสิทธิมนุษยชน และปัญหาสิ่งแวดล้อม<br /><br /><br /><b>รายละเอียดมีดังนี้ </b><br /><br /><br /><b>ประเทศไทย: ถอนข้อกล่าวหาทางอาญาต่อสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส<br />รัฐบาลควรปกป้องเสรีภาพสื่อและยกเลิกบทลงโทษทางอาญาของกฎหมายหมิ่นประมาท</b><br /> <br />(กรุงเทพฯ, 3 ตุลาคม 2559)— บริษัท ทุ่งคำ จำกัด ซึ่งทำกิจการเหมืองทองคำในประเทศไทย ควรยุติกระบวนการทางกฎหมายอาญาใดๆ ที่มีต่อองค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย (ส.ส.ท) (สถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส) และผู้ถูกกล่าวหาทั้งสี่คน ทั้งที่เป็นและเคยเป็นพนักงานของสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส, องค์กรฟอร์ติไฟย์ไรท์กล่าวในวันนี้ ศาลอาญากรุงเทพฯ มีกำหนดการพิจารณาไต่สวนมูลฟ้องคดีในวันนี้และวันที่ 10 ตุลาคม <br /> <br />บริษัท ทุ่งคำ จำกัด กล่าวหาสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอสว่าสร้างความเสื่อมเสียชื่อเสียงให้กับบริษัท เนื่องจากรายงานข่าวที่กล่าวหาว่ามีผลกระทบในทางลบด้านสิ่งแวดล้อมซึ่งอาจเชื่อมโยงกับการทำเหมืองทองคำในจังหวัดเลย ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทย ทางบริษัทเรียกค่าเสียหายจำนวน 50 ล้านบาท รวมทั้งร้องขอให้เพิกถอนใบอนุญาตประกอบกิจการของสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอสเป็นเวลาห้าปี<br /> <br />“เป็นเรื่องจำเป็นที่นักข่าวในประเทศไทยต้องสามารถทำงานของตน โดยไม่ต้องหวาดกลัวต่อการถูกตอบโต้และการคุกคามด้วยกฎหมาย” เอมี สมิธ (Amy Smith) ผู้อำนวยการบริหาร องค์กรฟอร์ติไฟย์ไรท์กล่าว “สถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอสให้บริการสำคัญต่อสาธารณะ สมควรรับการยอย่อง ไม่ใช่ถูกคุกคาม ข้อกล่าวหาเหล่านี้ไม่เป็นความจริง และควรมีการถอนข้อกล่าวหาโดยทันที”<br /> <br />การตั้งข้อกล่าวหาคดีหมิ่นประมาททางอาญาของบริษัท ทุ่งคำ จำกัด ละเมิดสิทธิที่จะมีเสรีภาพในการแสดงออกและเสรีภาพสื่อ องค์กรฟอร์ติไฟย์ไรท์กล่าว<br /> <br />สิทธิที่จะมีเสรีภาพในการแสดงออกและเสรีภาพสื่อได้รับการคุ้มครองตามข้อ 19 ของกติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง (International Covenant on Civil and Political Rights) ซึ่งไทยเป็นรัฐภาคี<br /> <br />เมื่อวันที่ 1 กันยายน 2558, สถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอสออกอากาศรายการนักข่าวพลเมือง เป็นรายงานข่าว เกี่ยวกับการจัดค่ายเยาวชน เพื่อสร้างจิตสำนึกเรื่องการปกป้องสิ่งแวดล้อมในอำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย เด็กนักเรียนหญิงอายุ 15 ปี ซึ่งเข้าร่วมในค่ายเยาวชน เป็นผู้บรรยายในรายงานข่าวของสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส โดยระบุว่า หกหมู่บ้านในบริเวณเหมืองทองคำ “เป็นพื้นที่ได้รับผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อมจากอุตสาหกรรมเหมืองแร่ทองคำ” เธอได้กล่าวต่อไปว่า “ลำน้ำฮวยมีสารปนเปื้อน ทำให้ใช้ดื่มใช้กินไม่ได้”<br /> <br />ต่อมาเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน 2558 บริษัท ทุ่งคำ จำกัด ยื่นฟ้องข้อกล่าวหาในคดีหมิ่นประมาททางอาญาตามประมวลกฎหมายอาญาและข้อกล่าวหาตามพระราชบัญญัติการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ รวมทั้งข้อกล่าวหาอื่นต่อนางสาววิรดา แซ่ลิ่ม ผู้สื่อข่าว นายสมชัย สุวรรณบรรณ ผู้อำนวยการสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอสในขณะนั้น นายก่อเขต จันทเลิศลักษณ์ ผู้อำนวยการสำนักข่าวสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส นายโยธิน สิทธิบดีกุล ผู้อำนวยการสำนักโทรทัศน์และวิทยุ สถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส และสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอสเองด้วย โดยกล่าวหาว่า เนื้อหาของรายงานข่าวจากนักข่าวพลเมืองที่เผยแพร่ทั่วประเทศผ่านสื่อโทรทัศน์และสื่อออนไลน์ทำลายชื่อเสียงของบริษัท<br /><br />ทั้งนี้ ศาลจะมีการพิจารณาไต่สวนมูลฟ้องในวันนี้และวันที่ 10 ตุลาคม หลังการไต่สวนมูลฟ้องหลายครั้งก่อนหน้านี้<br />ทนายความสิทธิมนุษยชนจากมูลนิธิศูนย์ข้อมูลชุมชน เป็นส่วนหนึ่งของทีมทนายความซึ่งเป็นผู้แทนทางกฎหมายให้กับสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส และพนักงานที่เกี่ยวข้องในคดีนี้<br /> <br />ที่ผ่านมา บริษัทเอกชนและหน่วยงานของรัฐได้ใช้กฎหมายหมิ่นประมาททางอาญา เพื่อปราบปรามเสรีภาพสื่อ และข่มขู่แกนนำชุมชนและนักปกป้องสิทธิมนุษยชน<br /> <br />ก่อนหน้านี้ บริษัท ทุ่งคำ จำกัด ฟ้องคดีหมิ่นประมาททางอาญาอีกหกคดีต่อสมาชิกกลุ่มฅนรักษ์บ้านเกิด ซึ่งเป็นกลุ่มชุมชนที่รณรงค์ให้ปิดเหมืองแร่ทองคำของบริษัท ทุ่งคำ จำกัด และฟื้นฟูสภาพแวดล้อมในอำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย<br /> <br />ชาวต่างประเทศก็ตกเป็นเป้าคุกคามเช่นกัน เมื่อวันที่ 20 กันยายน ศาลอาญากรุงเทพใต้ ตัดสินว่านายอานดี้ ฮอลล์ (Andy Hall) นักวิจัยสัญชาติอังกฤษว่ามีความผิดฐานหมิ่นประมาททางอาญา และละเมิดพระราชบัญญัติการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ เนื่องจากการทำงานข้อมูลการปฏิบัติมิชอบด้านสิทธิแรงงานในประเทศไทย บริษัท เนเชอรัลฟรุต จำกัดฟ้องคดีต่อนายฮอลล์เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ เนื่องจากการทำงานเก็บข้อมูลที่กล่าวหาว่ามีการละเมิดสิทธิแรงงานของคนงานในโรงานของบริษัทในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์<br /> <br />องค์กรฟอร์ติไฟย์ไรท์เรียกร้องรัฐบาลไทยให้ยกเลิกกฎหมายหมิ่นประมาททางอาญา และประกันว่าผู้สื่อข่าวมีเสรีภาพในการรายงานข้อมูลการละเมิดสิทธิมนุษยชน และปัญหาสิ่งแวดล้อม<br /> <br />“การหมิ่นประมาทไม่ควรเป็นคดีอาญา” เอมี สมิธกล่าว “รัฐบาลควรสนับสนุนชุมชนที่ได้รับผลกระทบจากโครงการเหมืองแร่ ไม่ใช่บริษัท ซึ่งมุ่งปราบปรามไม่ให้ชุมชนส่งเสียงเรียกร้อง”<br /><br />

เอ็นจีโอสิทธิเรียกร้อง บ.ทุ่งคำ ถอนฟ้องหมิ่นประมาท ไทยพีบีเอส

เอ็นจีโอสิทธิเรียกร้อง บ.ทุ่งคำ ถอนฟ้องหมิ่นประมาท ไทยพีบีเอส Posted: 03 Oct 2016 06:28 AM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว เวบไซท์ประชาไท) 3 ต....

อ่านเพิ่มเติม »

อย.ระบุข้อกฎหมายไม่ปิดกั้นการวิจัย 'กัญชา' ทางการแพทย์

<div style="text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhiTcmUcLM1c87BDbWTXbRw9sprWgAHZAA8VcBLhSCqWv8jK9bdabOQo3JAtLxHvNu_tBp9QmyqmtzyhsaYrjRzVDFrmhKJWymszLnJWy8QwFGPzUTm1sFBjFdwTmKXLfsh-vGl0i4sWGg/s1600/2016-10-02_174355.jpg" imageanchor="1"><img border="0" height="280" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhiTcmUcLM1c87BDbWTXbRw9sprWgAHZAA8VcBLhSCqWv8jK9bdabOQo3JAtLxHvNu_tBp9QmyqmtzyhsaYrjRzVDFrmhKJWymszLnJWy8QwFGPzUTm1sFBjFdwTmKXLfsh-vGl0i4sWGg/s640/2016-10-02_174355.jpg" width="640" /></a></div> <b><br />อย.ระบุข้อกฎหมายไม่ปิดกั้นการวิจัย 'กัญชา' ทางการแพทย์</b><br /><br />Posted: 30 Sep 2016 07:18 PM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว เวบไซท์ประชาไท)   <div> <br />รักษาการรองเลขาธิการคณะกรรมการอาหารและยา (อย.) ระบุ พ.ร.บ. ยาเสพติดให้โทษ 2522 ไม่ได้ปิดกั้นความก้าวหน้าทางวิชาการเปิดโอกาสให้กับผู้ที่จะศึกษาวิจัย 'กัญชา' ทางการแพทย์ สามารถส่งโครงการศึกษาวิจัยมา อย. เพื่อให้คณะกรรมการฯ พิจารณาและนำเสนอ รมว.สาธารณสุข อนุญาตเป็นราย ๆ ไป จึงจะสามารถดำเนินการวิจัยได้<br /> <br />เมื่อวันที่ 30 ก.ย. 2559 ที่ผ่านมา <a href="http://www.banmuang.co.th/news/bangkok/63941">เว็บไซต์บ้านเมือง</a> รายงานว่าเภสัชกรสมชาย ปรีชาทวีกิจ รักษาการรองเลขาธิการคณะกรรมการอาหารและยา (อย.) เปิดเผยว่าตามที่มีกระแสข่าวกล่าวถึงกฎหมายที่ใช้ในการควบคุมกัญชาเป็นอุปสรรคต่อการนำกัญชาไปศึกษาวิจัยเพื่อใช้ประโยชน์ ในทางการแพทย์ นั้น สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา (อย.) ขอชี้แจงว่าตามกฎหมายที่เกี่ยวข้อง คือ พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 กำหนดให้กัญชาอยู่ในกลุ่มยาเสพติดให้โทษประเภท 5 ห้ามมิให้ผู้ใดผลิต จำหน่าย นำเข้า ส่งออก หรือมีไว้ ในครอบครอง เว้นแต่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข จะอนุญาต โดยผ่านความเห็นชอบของคณะกรรมการควบคุมยาเสพติดให้โทษ ซึ่งกฎหมายฉบับนี้มิได้ปิดกั้นความก้าวหน้าทางวิชาการ โดยได้เปิดโอกาสให้กับผู้ที่จะศึกษาวิจัย สามารถส่งโครงการศึกษาวิจัย (Proposal) มายังกองควบคุมวัตถุเสพติด สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาเพื่อนำเสนอต่อคณะกรรมการควบคุมยาเสพติดให้โทษพิจารณา หากคณะกรรมการเห็นชอบโครงการศึกษาวิจัยดังกล่าว จะนำเสนอเรื่องให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขพิจารณาอนุญาตเห็นชอบเป็นราย ๆ ไป หลังจากนั้นผู้วิจัยจึงจะสามารถดำเนินการวิจัยเรื่องกัญชาได้ต่อไป ดังนั้น หากหน่วยงานหรือผู้วิจัยใด มีความประสงค์ ในการศึกษาวิจัย โดยใช้กัญชาเพื่อประโยชน์ ทางการแพทย์ก็สามารถใช้ช่องทางดังกล่าวได้<br /> <br />ทั้งนี้ อย. ขอยืนยันว่าโดยเจตนารมณ์ของกฎหมายมิได้ขัดขวางการนำกัญชาไปใช้ในการศึกษาวิจัยซึ่ง อย. เองในฐานะหน่วยงานกำกับดูแลมีแนวนโยบายในการส่งเสริมผลงานนวัตกรรมทางการแพทย์อยู่แล้ว เพื่อประโยชน์ของประชาชนที่จะได้ยาที่มีประสิทธิภาพในการรักษาอันจะนำไปสู่ความก้าวหน้าในวงการแพทย์ต่อไป รักษาการรองเลขาธิการ อย.กล่าว</div> <div> <br /></div>

อย.ระบุข้อกฎหมายไม่ปิดกั้นการวิจัย 'กัญชา' ทางการแพทย์

อย.ระบุข้อกฎหมายไม่ปิดกั้นการวิจัย 'กัญชา' ทางการแพทย์ Posted: 30 Sep 2016 07:18 PM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว เวบไซท์ประชาไท)    ...

อ่านเพิ่มเติม »

ชาววานรเรียกร้อง อุตสาหกรรมสกลฯ เปิดเผยข้อมูลการสำรวจแร่

<div style="text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgoR-W20K6shIgxrLh2fbh1GYzo0-oMPDFoJi4quGfaPhNzovX0UMyxz08gR5s00UbbS8o3xEtWlDl6Aa1f0Rj-SMsAJ0dRsSb8IfiOYvwq-QOaEj9ss1TFatyhd4eHThWM6C_c7rA9sIA/s1600/2016-09-29_211208.jpg" imageanchor="1"><img border="0" height="428" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgoR-W20K6shIgxrLh2fbh1GYzo0-oMPDFoJi4quGfaPhNzovX0UMyxz08gR5s00UbbS8o3xEtWlDl6Aa1f0Rj-SMsAJ0dRsSb8IfiOYvwq-QOaEj9ss1TFatyhd4eHThWM6C_c7rA9sIA/s640/2016-09-29_211208.jpg" width="640" /></a></div> <br /><b>ชาววานรเรียกร้อง อุตสาหกรรมสกลฯ เปิดเผยข้อมูลการสำรวจแร่</b><br /><br />Posted: 28 Sep 2016 02:44 AM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว เวบไซท์ประชาไท)<br /><br />ชาววานรนิวาสเข้าร้องให้อุตสาหกรรมจังหวัดสกลนครให้เปิดเผยสัญญาสำรวจและผลิตแร่โปแตช พื้นที่ พร้อมทวงเอกสารแนบท้ายอาชญาบัตรพิเศษ ที่ร้องขอหลายครั้งแต่ยังไม่ได้รับ ด้านอุตสาหกรรมจังหวัดระบุอำนาจเปิดเผยข้อมูลอยู่ที่ส่วนกลาง<br /><br /><div style="text-align: center;"> <img src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEiyWq5Qmw9tQP0DObG4XDvucWjJhkaLLRrNL7PnTtdN1qHrcdFzm4Q0OsbOe2aBQAjInZWYGBgjI9HwFwlcZSN8epaBNWQrWOEi8S0DjEyJQe9APtDBBd1d-jro4DChtrLD2795yj_dHDea_dETSJ1jT88MQ53pBLEERYkDnA=s0-d-e1-ft" /></div> <br /><div style="text-align: center;"> <img src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEhsFn9xbyqv2SSc7oOSkjhYNo0lnzwf4v-25QyawcnVBUgIZ37j-0GW8TG_Sqwy51EVby-8M12sn1azPfEWsgGa79mm77iDFyg0ee10nh_5PNSUJBNlbTXjYHcxQ4kh3OXtYWsf21xSuMRGfJkLL3Fgb3eFV_JFGRluRAGnUQ=s0-d-e1-ft" /></div> <br />28 ก.ย. 2559 ผู้สื่อข่าวรายงานว่า ในช่วงสายของวันที่ 27 ก.ย.2559 ตัวแทนชาวบ้านกลุ่มจากอำเภอวานรนิวาสกว่า 40 คน ได้เข้ายื่นหนังสือต่ออุตสาหกรรมจังหวัดสกลนคร เพื่อติดตามและร้องขอเอกสารแนบท้ายอาชญาบัตรพิเศษสำรวจ ซึ่งจะระบุรายละเอียดการเจาะสำรวจว่าจะมีกี่หลุม ตรงไหนบ้าง ด้วยวิธีการอย่างไร และระบุว่าการเรียกร้องให้รัฐเปิดเผยข้อมูลเป็นสิทธิขั้นพื้นฐานที่ประชาชนท้องถิ่นในฐานะเจ้าของทรัพยากรและเป็นกลุ่มผู้ที่จะได้รับผลกระทบต้องรับรู้<br /><br />กรณีดังกล่าว สืบเนื่องจากบริษัทไซน่าหมิงต๋า โปแตช คอเปอเรชั่น ได้รับอาชญาบัตรพิเศษสำรวจแร่โปแตช พื้นที่ประมาณ 120,000 ไร่ จากกระทรวงอุตสาหกรรม เมื่อปีพ.ศ.2558 ครอบคลุมพื้นที่ 6 ตำบลของอำเภอวานรนิวาส จังหวัดสกลนคร คือ ตำบลศรีวิชัย ตำบลคอนสวรรค์ ตำบลนาคำ ตำบลวานรนิวาส ตำบลขั่วก่ายและตำบลโพธิ์ชัย และที่ผ่านมาบริษัทได้เริ่มเข้ามาดำเนินการกิจกรรมการสำรวจ เช่นการปักธงเพื่อจับพิกัดจีพีเอสในที่ดินของชาวบ้านหลายคน ซึ่งได้สร้างความสับสนและหวั่นวิตกกับคนในชุมชนว่าบริษัทเข้ามาทำอะไร จะเจาะสำรวจในที่ดินของตนหรือไม่และหากเจาะจะเกิดผลกระทบในด้านสุขภาพ สิ่งแวดล้อม แหล่งอาหารตามธรรมชาติ หรือทำให้สูญเสียที่ดินหรือไม่จนกระทั่งกลายเป็นความตึงเครียดระหว่างชาวบ้าน รัฐและบริษัท อย่าต่อเนื่องตั้งแต่ต้นปี 2559 เป็นต้นมา<br /><br />ศตานนท์ ชื่นตา แกนนำชาวบ้าน กล่าวว่า การมาครั้งนี้แม้จะเป็นการมาโดยมิได้นัดหมายกับทางอุตสาหกรรมจังหวัดล่วงหน้า แต่ก็ทำให้ได้พบกับอุตสาหกรรมจังหวัดฯ ที่ผ่านมาทางกลุ่มได้ยื่นหนังสือเพื่อขอข้อมูลสัญญาสำรวจและผลิตโปแตชและเอกสารแนบท้ายอาชญาบัตรสำรวจฯ ดังกล่าวไปแล้วครั้งหนึ่งแต่เงียบหายไป<br /><br />“ที่ผ่านมาชาวบ้านเกิดความสับสนและกังวลใจอย่างมาก ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับบ้านของเรา กับคนวานร เราจึงอยากให้มีการเปิดเผยข้อมูลโครงการ ข้อมูลขั้นตอนการสำรวจแร่ แผนที่จุดที่ต้องการสำรวจตามเอกสารแนบท้ายอาชญาบัตรพิเศษ และต้องการให้มีการเปิดเผยสัญญาสิทธิสำรวจและผลิตแร่โปแตชระหว่างรัฐบาลและบริษัทให้ชาวบ้านได้รับทราบ และชาววานรนิวาสเคยได้ยื่นหนังสือร้องขอให้มีเปิดเผยสัญญาและสิทธิในการสำรวจแร่โปแตชวานรนิวาสไปยังกระทรวงอุตสาหกรรมแล้วแต่ไม่ได้รับการตอบรับใด ๆ แม้เวลาล่วงเลยมาหลายเดือน วันนี้จึงได้รวมตัวกันเพื่อมายื่นหนังสือขอให้เปิดเผยสัญญาและเอกสารที่เกี่ยวข้องกับการสำรวจแร่อีกครั้ง หากว่าการร้องขอตามช่องทางปกติในครั้งนี้ยังไม่เป็นผล เรามีความจำเป็นจะต้องขอใช้สิทธิตาม พรบ.ข้อมูลข่าวสารของราชการปี 2540 เพื่อให้รัฐต้องเปิดเผยข้อมูลที่แท้จริงให้กับเราว่าเขาจะมาทำอะไรกับบ้านเราบ้าง” ศตานนท์ กล่าว<br /><br />ด้านอำนวย สุวรรณรักษ์ อุตสาหกรรมจังหวัดสกลนคร ซึ่งออกมารับหนังสือด้วยตนเอง กล่าวกับชาวบ้านว่า อำนาจในการอนุมัติโครงการและให้ข้อมูลสัญญาฯอยู่ที่ส่วนกลาง โดยตนจะทำหนังสือแนบส่งให้เป็นการด่วน ขออย่าได้กังวลใจ เนื่องจากยังอยู่เพียงขั้นตอนของการสำรวจ เพื่อประเมินศักยภาพและความคุ้มทุน ยังไม่ได้อนุมัติให้ดำเนินการขุดเจาะ ซึ่งยังต้องมีการดำเนินการอีกหลายขั้นตอน<br /><br />หลังจากนั้นกลุ่มชาวบ้านได้ปักหลักให้ข้อมูลกับอุตสาหกรรมจังหวัดว่า ที่ผ่านมาการสำรวจแร่ของบริษัทไซน่าหมิงต๋าฯ ได้มีการนำธงสำรวจไปปักไว้บนที่ดินของชาวบ้านโดยไม่มีการขออนุญาตจากเจ้าของที่ดิน ซึ่งนายอำนวยกล่าวว่าในกรณีแบบนี้ชาวบ้านสามารถแจ้งความเอาผิดกับบริษัทได้ ถือเป็นการละเมิดสิทธิ โดยชาวบ้านชี้แจ้งกลับว่า ได้มีการแจ้งความเพื่อลงบันทึกประจำวันไว้แล้ว แต่ยังไม่มีการดำเนินการใดๆจากทางตำรวจ และทางบริษัทเองก็กล่าวกับชาวบ้านว่า ถึงจะมีการนำธงออกแต่ก็ได้บันทึกจีพีเอชและทำพิกัดดาวเทียมไว้แล้ว อย่างนี้ชาวบ้านจะต้องทำอย่างไร<br /><br />ในระหว่างนั้นชาวบ้านรายหนึ่งตะโกนออกมาว่า “มันอุกใจ (อัดอั้นตันใจ/ทุกข์ใจ ) นายเข้าใจบ่ เฮาบ่อยากได้เหมือง นายซ้อยเฮาแหน่”<br /><br />ม่วย บุญศิริ อายุ 61 ชาวบ้านหินกอง ตำบลวานรนิวาส กล่าวว่า ตนมาเพื่อรักษาสิทธิของตนเองและสิทธิของคนอำเภอวานรนิวาสและมาเพื่อรักษาที่ดินที่เป็น”มูลมัง”ของพ่อแม่ ซึ่งหากเกิดเหมืองโปแตชไม่เพียงที่ดินของตนจะได้รับผลกระทบ แต่แหล่งหากินหาอยู่ เห็ด ผักและหน่อไม้ ตลอดจนแหล่งน้ำธรรมชาติก็จะได้รับผลกระทบด้วยเช่นกัน <br /><br />"แม่เคยมีประสบการณ์ตอนเขามาสร้างอ่างเก็บน้ำหินกอง ต้องสูญเสียที่ดินไปกว่า 72 ไร่น้ำท่วมแม่สิบ่ยอมให้ที่ดินทีเหลือต้องเสียหายอีก บ่ว่าสิหลายหรือน้อยกะบ่ยอม" ม่วย กล่าว<br /><br />

ชาววานรเรียกร้อง อุตสาหกรรมสกลฯ เปิดเผยข้อมูลการสำรวจแร่

ชาววานรเรียกร้อง อุตสาหกรรมสกลฯ เปิดเผยข้อมูลการสำรวจแร่ Posted: 28 Sep 2016 02:44 AM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว เวบไซท์ประชาไท) ชาววานรนิ...

อ่านเพิ่มเติม »

ครม.ไฟเขียว ร่าง พ.ร.บ.ส่งเสริมและพัฒนาระบบเกษตรพันธสัญญาที่เป็นธรรม

<div style="text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjtBnmS1rCpDY1UabxO6qFYo-maZeyr5doiM7de3AmHQa8tt3RcC7OFwTOKTzJzRFpLJqtPscop9i4bovLda32NG_CeiqaX4bW82tUKGKC7cHIUF1N4jAaX4Y35mldzRsVKcBdJlD21DIg/s1600/2016-09-28_195301.jpg" imageanchor="1"><img border="0" height="270" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjtBnmS1rCpDY1UabxO6qFYo-maZeyr5doiM7de3AmHQa8tt3RcC7OFwTOKTzJzRFpLJqtPscop9i4bovLda32NG_CeiqaX4bW82tUKGKC7cHIUF1N4jAaX4Y35mldzRsVKcBdJlD21DIg/s640/2016-09-28_195301.jpg" width="640" /></a></div> <b><br />ครม.ไฟเขียว ร่าง พ.ร.บ.ส่งเสริมและพัฒนาระบบเกษตรพันธสัญญาที่เป็นธรรม</b><br /><br />Posted: 27 Sep 2016 09:30 AM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว <a href="http://feedproxy.google.com/~r/prachatai/~3/SktPnArilE0/68102?utm_source=feedburner&utm_medium=email" target="_blank">เวบไซท์ประชาไท</a>)<br /><br />27 ก.ย. 2559 ที่ ทำเนียบรัฐบาล พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี เป็นประธานการประชุมคณะรัฐมนตรี (ครม.) โดย ครม. มีมติเห็นชอบร่างพระราชบัญญัติ (พ.ร.บ.) ส่งเสริมและพัฒนาระบบเกษตรพันธสัญญาที่เป็นธรรม พ.ศ. .... ตามที่สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกาเสนอ และให้ส่งคณะกรรมการประสานงานสภานิติบัญญัติแห่งชาติพิจารณา ก่อนเสนอสภานิติบัญญัติแห่งชาติต่อไป<br /><br />สำหรับสาระสำคัญของร่าง พ.ร.บ. ดังกล่าว ซึ่งเว็บไซต์ทำเนียบรัฐบาลได้สรุปไว้ดังนี้<br /><br />1. กำหนดขอบเขตการใช้บังคับกฎหมายให้ใช้เฉพาะการทำสัญญาในระบบเกษตรพันธสัญญา โดยกำหนดบทนิยามคำว่า“ระบบเกษตรพันธสัญญา” ให้หมายถึงเฉพาะระบบการผลิตผลิตผลหรือบริการทางการเกษตรที่เกิดขึ้นจากสัญญาระหว่างผู้ประกอบธุรกิจทางการเกษตรกับบุคคลธรรมดาซึ่งประกอบอาชีพเกษตรกรรมตั้งแต่สิบรายขึ้นไป หรือกับองค์กรทางการเกษตรที่มีกฎหมายรองรับ โดยผู้ประกอบธุรกิจทางการเกษตรเข้าไปมีส่วนร่วมในกระบวนการผลิตด้วยเท่านั้น <br /><br />2. กำหนดให้มีคณะกรรมการส่งเสริมและพัฒนาระบบเกษตรพันธสัญญาขึ้น โดยมีรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์เป็นประธาน มีอำนาจหน้าที่ในการเสนอแผนการพัฒนาระบบเกษตรพันธสัญญาต่อคณะรัฐมนตรี กำหนดแนวทางให้หน่วยงานของรัฐดำเนินการให้เป็นไปตามแผน กำหนดรูปแบบของสัญญาในระบบเกษตรพันธสัญญา และออกประกาศเพื่อกำหนดหลักเกณฑ์และวิธีการต่าง ๆ ตามที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัตินี้ <br /><br />3. กำหนดให้สำนักงานปลัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ซึ่งมีหน่วยงานในระดับพื้นที่ทำหน้าที่สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการ และให้มีอำนาจหน้าที่ในการรวบรวมและวิเคราะห์ข้อมูลและสภาพปัญหาเกี่ยวกับการทำเกษตรกรรมในระบบเกษตรพันธสัญญาเสนอต่อคณะกรรมการ <br /><br />4.กำหนดให้ผู้ประกอบธุรกิจทางการเกษตรที่ประสงค์จะประกอบธุรกิจในระบบเกษตรพันธสัญญาหรือเลิกการประกอบธุรกิจในระบบเกษตรพันธสัญญาต้องจดแจ้ง การประกอบธุรกิจหรือการเลิกประกอบธุรกิจต่อสำนักงานปลัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ และให้สำนักงานปลัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ จัดทำทะเบียนผู้ประกอบธุรกิจทางการเกษตร และเปิดเผยให้ประชาชนสามารถตรวจสอบได้ <br /><br />5. กำหนดให้ผู้ประกอบธุรกิจทางการเกษตรต้องทำเอกสารสำหรับการชี้ชวนให้เกษตรกรทราบเป็นการล่วงหน้าก่อนทำสัญญาในระบบเกษตรพันธสัญญา และต้องส่งให้สำนักงานปลัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์เก็บไว้เพื่อใช้เป็นเอกสารในการตรวจสอบ โดยเอกสารสำหรับการชี้ชวนดังกล่าวถือเป็นส่วนหนึ่งของสัญญาและจะต้องมีข้อมูลตามที่กำหนด <br /><br />6. กำหนดให้อำนาจคณะกรรมการในการประกาศกำหนดแบบของสัญญาในกรณีที่การทำสัญญาในระบบเกษตรพันธสัญญาใดอาจมีผลกระทบอย่างสำคัญต่อระบบเศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อม ในกรณีที่การทำสัญญาไม่เป็นไปตามแบบที่คณะกรรมการกำหนด ให้ถือว่าสัญญาส่วนนั้นไม่มีผลใช้บังคับและให้นำความตามแนบมาใช้แทน <br /><br />7. กำหนดให้ข้อตกลงหรือเงื่อนไขในสัญญาในระบบเกษตรพันธสัญญาอันเป็นข้อสัญญาที่ไม่เป็นธรรมตามที่กำหนด ไม่มีผลใช้บังคับ<br /><br />8. กำหนดให้คู่สัญญาทั้งสองฝ่ายต้องเข้าสู่กระบวนการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทก่อนจึงจะมีสิทธินำข้อพิพาทเข้าสู่การพิจารณาของอนุญาโตตุลาการหรือนำคดีไปสู่ศาล ในกรณีที่คู่สัญญาฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งประสงค์จะใช้กระบวนการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท <br /><br />9. กำหนดมาตรการคุ้มครองระหว่างกระบวนการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทโดยห้ามมิให้คู่สัญญาชะลอ ระงับ หรือยุติการปฏิบัติตามสัญญาจนเป็นเหตุให้อีกฝ่ายหนึ่งได้รับความเสียหาย กระทำการใด ๆ ให้คู่สัญญาอีกฝ่ายได้รับความเสียหายทั้งทางตรงและทางอ้อม ในกรณีที่สัญญาสิ้นสุดลงแล้ว หรือทำข้อตกลงเพิ่มเติมหรือแก้ไขสัญญาเพื่อให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งรับความเสี่ยงภัย รับภาระ หรือมีหน้าที่เพิ่มเติมโดยไม่มีค่าตอบแทนอย่างเป็นธรรม <br /><br />10. กำหนดโทษปรับไม่เกินสามแสนบาทสำหรับผู้ประกอบธุรกิจทางการเกษตรซึ่งไม่แจ้งการประกอบธุรกิจในระบบเกษตรพันธสัญญา ไม่แจ้งการยกเลิกการประกอบธุรกิจในระบบเกษตรพันธสัญญา หรือไม่จัดทำเอกสารสำหรับการชี้ชวนก่อนการทำสัญญา<br /><br />11.กำหนดโทษปรับไม่เกินสามแสนบาท และปรับอีกไม่เกินวันละห้าพันบาท ตลอดเวลาที่ฝ่าฝืน สำหรับคู่สัญญาซึ่งชะลอ ระงับ หรือยุติการปฏิบัติหน้าที่ตามสัญญาจนเป็นเหตุให้อีกฝ่ายหนึ่งได้รับความเสียหายในระหว่างกระบวนการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท หรือกระทำการใด ๆ ที่เป็นการเสียหายแก่อีกฝ่ายหนึ่งในกรณีที่สัญญาสิ้นสุดลงแล้วในระหว่างกระบวนการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท <br /><br />12.กำหนดโทษปรับไม่เกินสามแสนบาทสำหรับผู้ประกอบธุรกิจทางการเกษตร ซึ่งดำเนินการใด ๆ เพื่อให้การทำสัญญาไม่เข้าลักษณะของสัญญาในระบบเกษตรพันธสัญญา<br /><br />

ครม.ไฟเขียว ร่าง พ.ร.บ.ส่งเสริมและพัฒนาระบบเกษตรพันธสัญญาที่เป็นธรรม

ครม.ไฟเขียว ร่าง พ.ร.บ.ส่งเสริมและพัฒนาระบบเกษตรพันธสัญญาที่เป็นธรรม Posted: 27 Sep 2016 09:30 AM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว เวบไซท์ประชาไ...

อ่านเพิ่มเติม »

ชนบทที่เคลื่อนไหวกับพหุกิจกรรมทางเศรษฐกิจ (2)

<div style="text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjvx_iwzEMdoWWe3gWNQJmmbX5pZTIRRyyJ2jD461_s39m6hhOGrn2ph7bc4WExSFV13hMphHZsGnxs3_fnbHFdexdc9uiQ41igpcWPR2Ban-ZsbVuZMvxjO_-lC3LynUP4twL-ObULcDI/s1600/2016-09-28_194730.jpg" imageanchor="1"><img border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjvx_iwzEMdoWWe3gWNQJmmbX5pZTIRRyyJ2jD461_s39m6hhOGrn2ph7bc4WExSFV13hMphHZsGnxs3_fnbHFdexdc9uiQ41igpcWPR2Ban-ZsbVuZMvxjO_-lC3LynUP4twL-ObULcDI/s640/2016-09-28_194730.jpg" width="640" /></a></div> <br /><b>ชนบทที่เคลื่อนไหวกับพหุกิจกรรมทางเศรษฐกิจ (2)</b><br /><br />Posted: 27 Sep 2016 03:31 PM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว <a href="http://feedproxy.google.com/~r/prachatai/~3/NyrPPM0Nl8c/68104?utm_source=feedburner&utm_medium=email" target="_blank">เวบไซท์ประชาไท</a>)<br /><br />กรณีศึกษาการกลายมาเป็นผู้ประกอบการในชนบทของเกษตรกรและการขยายสู่พหุกิจกรรมทางเศรษฐกิจ <br /><br />เกษตรกรในไต้หวันกับการกลายมาเป็นเป็นผู้ประกอบการในชนบทด้านการท่องเที่ยว<br /><br />การก่อรูปของเกษตรกรในไต้หวัน เกิดขึ้นในพื้นที่ของการท่องเที่ยวและการพักผ่อนยามว่าง ภายใต้โครงการพัฒนาการท่องเที่ยวในชนบทของรัฐบาลไต้หวันที่มีชื่อว่า Pick-Your-Own farms (PYO) ซึ่งก็คือการสนับสนุนให้เกษตรกรในชนบทของไต้หวันพัฒนาขึ้นมาเป็นผู้ประกอบการด้านการท่องเที่ยว (TPDAF, 1997) อย่างไรก็ตามกระบวนการดังกล่าวไม่ได้เกิดขึ้นจากนโยบายของรัฐเท่านั้น แต่เป็นกระบวนการที่สัมพันธ์กับบริบททางสังคมและเศรษฐกิจของไต้หวันทั้งในเมืองและชนบท ที่อนุญาติให้กระบวนการก่อรูปของผู้ประกอบการในชนบทด้านการท่องเที่ยวกลายเป็นจริงขึ้นมา (Lee, 2005)<br /><br />การก่อรูปของผู้ประกอบการในชนบทของไต้หวัน ในด้านแรกสัมพันธ์กับการเติบโตของภาคอุตสาหกรรม กล่าวคือ ตั้งแต่ช่วงหลังทศวรรษที่ 1970 เป็นต้นมา การขยายตัวของภาคอุตสาหกรรมในไต้หวันได้ทำให้รายได้โดยเฉลี่ย (average income) ของคนไต้หวันปรับตัวสูงขึ้น โดยเฉพาะผู้คนที่อยู่ในเขตเมืองที่การเพิ่มขึ้นของรายได้โดยเฉลี่ย ได้ส่งผลให้พวกเขามีกำลังในการบริโภคมากขึ้น และได้ขยายไปสู่การบริโภคเพื่อการท่องเที่ยวและการพักผ่อนย่อนใจ ซึ่งสัมพันธ์กับการขยายตัวของการเป็นผู้ประกอบการด้านการท่องเที่ยวของเกษตรกรในสังคมไต้หวัน (Hsiau, 1984; National Statistics Bureau, 2000) นอกจากนั้นในปี 1999 รัฐบาลไต้หวันได้ประกาศลดเวลาการทำงานของแรงงานทั่วประเทศลง จาก 219.2 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ในช่วงปี 1976 เหลือ 190.4 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ หรือเท่ากับเป็นการลดเวลาการทำงานจาก 6 วัน ต่อสัปดาห์ เหลือ 5 วันต่อสัปดาห์ (National Statistics Bureau, 2000) ซึ่งการลดจำนวนเวลาการทำงานลงนี้เอง ที่ทำให้เกิดวัฒนธรรมใหม่ในการใช้เวลาว่าง คือ ผู้คนเริ่มใช้เวลาว่างด้วยการเดินทางออกไปท่องเที่ยวในชนบท และในขณะเดียวกันเส้นทางการคมนาคมที่ขยายตัวอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะการตัดถนนไฮเวย์เชื่อมต่อพื้นที่ต่างๆของไต้หวันเข้าหากัน คือจากเดิมในปี 1976 ประเทศไต้หวัน มีถนนไฮเวย์อยู่เพียง 17,101 กิโลเมตร แต่ต่อมาในปี 1999 รัฐบาลไต้หวันได้ตัดถนนไฮเวย์เพิ่มขึ้นมาเป็น 20,319 กิโลเมตร พร้อมๆกับการขยายตัวของการถือครองรถยนต์จาก 205 คันต่อประชากร 10,000 คน เป็น 2426 คัน ต่อประชากร 10,000 คน ตั้งแต่ช่วงปี 1976 จนถึง ปี 1999 (ibid) โดยสรุปแล้วความเปลี่ยนแปลงทางสังคมเศรษฐกิจในภาพใหญ่ได้ค่อยๆวางรากฐานให้กับการเกิดขึ้นของผู้ประกอบการด้านการท่องเที่ยวในชนบทของไต้หวัน<br /><br />อย่างไรก็ตามการขยายตัวของเศรษฐกิจในภาพใหญ่ โดยเฉพาะการเติบโตของภาคอุตสาหกรรม ไม่ได้นำไปสู่การเกิดผู้ประกอบการในชนบทอย่างตรงไปตรงมา กล่าวคือ การขยายตัวของภาคอุตสาหกรรมได้ส่งผลให้เกิดการนำเทคโนโลยีมาใช้อย่างมหาศาลในภาคเกษตรกรรมซึ่งเคยเป็นพื้นที่ของการผลิตที่เน้นการใช้แรงงานคนและสัตว์อย่างเข้มข้น โดยการเข้ามาของเทคโนโลยีทางการเกษตร เช่น เครื่องมือทางการเกษตรรุ่นใหม่ๆ หรือการใช้ปุ๋ยและสารเคมีชีวภาพ ได้ทำให้ภาคเกษตรสามารถใช้แรงงานคนน้อยลง (แรงงานสำรองในภาคเกษตรจึงไหลไปสู่ภาคอุตสาหกรรม) ในการผลิตสินค้าเกษตร อย่างไรก็ตามผลลัพธ์อันไม่พึงประสงค์ที่ตามมาก็คือ ต้นทุนในการผลิตที่เพิ่มสูงขึ้นอย่างมีนัยยะสำคัญ คือ จากทศวรรษที่ 1980 จนถึง 1990 ต้นทุนทางการผลิตของเกษตรกรในชนบทเพิ่มสูงขึ้นถึง 30% (COA, 1999) ในขณะที่ราคาของพืชผลทางการเกษตรกลับไม่เพิ่มตาม เนื่องจากรัฐบาลไต้หวันต้องการที่จะตรึงราคาอาหารให้ต่ำพอที่จะเลี้ยงแรงงานในภาคอุตสาหกรรม ด้วยเหตุนี้รายได้ในภาคการเกษตรของเกษตรกรไต้หวันจึงลดลงจาก 39% ของรายได้ทั้งหมดของผู้คนในชนบทช่วงปี 1976 เหลือเพียง 17% ในปี 1998 (ibid) อย่างไรก็ตามรายได้ของภาคชนบทในไต้หวันโดยรวมกลับไม่ได้ลดลงตามการถดถอยของภาคเกษตร ในทางกลับกันรายได้ของครัวเรือนในชนบทกลับปรับตัวเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จากการขยายตัวของรายได้ที่มาจากนอกภาคการเกษตร (non-farm enterprises) ซึ่งในความหมายหนึ่งก็คือ การเปลี่ยนจากสังคมชาวนาไปสู่สังคมของผู้ประกอบการในชนบท<br /><br />สำหรับการปรับตัวเข้าสู่การเป็นผู้ประกอบการในชนบทด้านการท่องเที่ยวของไต้หวันนั้น ไม่ได้เกิดขึ้นอย่างกระทันหันหลังจากที่รัฐบาลไต้หวันหันมาสนับสนุนการท่องเที่ยวในชนบท แต่เป็นความเปลี่ยนแปลงที่มีความสืบเนื่องภายในภาคเกษตรกรรมของไต้หวันเอง กล่าวคือ ในช่วงปลายทศวรรษที่ 1970 เศรษฐกิจของไต้หวันขยายตัวอย่างมากทั้งในภาคอุตสาหกรรมและภาคการเกษตร การขยายตัวของการผลิตข้าวเพื่อเป็นรากฐานให้กับการขยายตัวของภาคอุตสาหกรรมได้ดำเนินมาถึงจุดที่มีส่วนเกินในการผลิตข้าวล้นตลาด รัฐบาลไต้หวันจึงได้พยายามแนะนำให้เกษตรกรในชนบทหันมาปลูกพืชชนิดอื่นแทนโดยเฉพาะผลไม้ (Chen, 1996) การปลูกผลไม้นั้นในผลตอบแทนที่ดีมากในระยะเริ่มต้น เนื่องจากการขยายตัวของผู้คนในเมือง ได้ทำให้การบริโภคผลไม้เพิ่มสูงขึ้น จนในที่สุดผลตอบแทนของการปลูกผลไม้สูงกว่าผลตอบแทนที่ได้รับจากการปลูกข้าว อย่างไรก็ตามตั้งแต่ช่วงทศวรรษที่ 1990 เป็นต้นมา รัฐบาลไต้หวันได้พยายามอย่างมากในการเข้าเป็นสมาชิกขององค์การการค้าโลก (WTO) ซึ่งการจะเข้าเป็นสมาชิกขององค์การการค้าโลกได้นั้น รัฐบาลไต้หวันจะต้องเริ่มเปิดเสรีทางเศรษฐกิจและยอมให้สินค้าจากต่างประเทศเข้ามาทำตลาดในไต้หวัน การเปิดเสรีทางเศรษฐกิจนี่เองที่ทำให้ตลาดสินค้าเกษตรภายในประเทศได้รับผลกระทบอย่างรุนแรง สินค้าเกษตรในไต้หวันต้องเผชิญหน้าจากสินค้าเกษตรจากต่างประเทศที่มีราคาถูกกว่า เนื่องจากประเทศที่ใหญ่กว่าย่อมมีกำลังแรงงานมากกว่าและสามารถผลิตสินค้าทางการเกษตรได้ในราคาที่ต่ำกว่า ส่งผลให้เกษตรกรในภาคชนบทของไต้หวันต้องปรับตัวอย่างรวดเร็ว (Lee, 2005)<br /><br />การปรับตัวของเกษตรกรในไต้หวันนั้น ไม่ได้เริ่มต้นจากการขยับไปสู่พหุกิจกรรมทางเศรษฐกิจด้านการท่องเที่ยวในทันที แม้ว่ารัฐบาลไต้หวันจะเริ่มสนับสนุนการท่องเที่ยวในชนบทตั้งแต่มี 1965 เป็นต้นมา (Lee, 2005) ซึ่งอันที่จริงแล้วการปรับตัวในระลอกแรกของเกษตรกรในไต้หวันก็คือการพยายามที่จะถอยออกมาจากการเป็นผู้ผลิตให้กับตลาดสินค้าเกษตรที่ราคาตกต่ำ แล้วผันตัวมาเป็นผู้ขายโดยตรงให้กับผู้บริโภค เพื่อลดย่นระยะห่างระหว่างผู้ผลิตกับผู้บริโภคลง ซึ่งจะช่วยให้สามารถทำกำไรได้มากขึ้น โดยการปรับตัวในละรอกแรกของเกษตรกร ก็คือ การออกมาขายสินค้าเกษตรข้างทางให้กับนักท่องเที่ยวที่จะมาจอดซื้อสินค้าเมื่อออกมาท่องเที่ยวนอกตัวเมือง และในขณะเดียวกันก็ได้เชิญชวนให้นักท่องเที่ยวเข้ามาในสวนของเกษตรกรเอง ซึ่ง ณ จุดนี้นี่เองที่รัฐบาลไต้หวันเห็นโอกาสในการจะยกระดับผู้คนในชนบทที่ต้องการจะเปลี่ยนบทบาทของตนเองจากเกษตรมาสู่ผู้ขายหรือเจ้าของกิจการ ดังนั้นรัฐบาลไต้หวันจึงได้เริ่มโครงการ Pick-Your-Own farms ในช่วงปี 1982 ซึ่งเป็นโครงการที่จับการท่องเที่ยวในชนบทมาผนวกกับความต้องการที่จะเป็นผู้ประกอบการ (เพื่อหลุดออกจากความสัมพันธ์ทางตลาดที่เสียเปรียบ) ของเกษตรกรในไต้หวัน (ibid) และผลที่ได้ก็คือ การเกิดขึ้นของพหุกิจกรรมทางเศรษฐกิจด้านการท่องเที่ยวแบบใหม่<br /><br />ภายใต้โครงการ Pick-Your-Own farms รัฐบาลไต้หวันได้แนะนำให้เกษตรกรเปิดฟาร์มของตนเองเพื่อให้นักท่องเที่ยวสามารถเข้าไปสัมผัสประสบการณ์ของชนบท ทั้งนี้เกษตรกรไต้หวันเริ่มต้นจากการเปิดฟาร์มให้นักท่องเที่ยวเข้ามาเก็บผลไม้ในสวน ซึ่งเป็นการสร้างแหล่งรายได้แบบใหม่ที่ต่างจากการเป็นผู้ผลิตสินค้าเกษตรในแบบเดิม อย่างไรก็ตามการขยายเข้าสู่พื้นที่ของการท่องเที่ยวไม่ได้ดำเนินไปอย่างราบรื่น เนื่องจากเกษตรกรพบว่า การเปิดให้นักท่องเที่ยวเข้ามาเก็บผลไม้เพื่อสร้างแหล่งรายได้ใหม่ ไม่สามารถทำได้ตลอดทั้งปี ยกตัวอย่างเช่น ลิ้นจี่จะออกลูกเพียง 20 วันต่อปีเท่านั้น (Lee, 2005) ดังนั้นเกษตรกรจึงแก้ไขปัญหาด้วยการปลูกผลไม้มากกว่าหนึ่งอย่าง เพื่อให้นักท่องเที่ยวสามารถเข้ามาในสวนได้ตลอดทั้งปี อย่างไรก็ตามการขยายจำนวนวันเพื่อให้นักท่องเที่ยวเข้ามาในสวนมากขึ้นต่อปี ไม่ได้ทำให้การใช้เวลาในสวนของนักท่องเที่ยวมากขึ้น เพราะโดยเฉลี่ยแล้วนักท่องเที่ยวจะใช้เวลาเข้ามาเก็บผลไม้ในสวนเพียงแค่ 3 ชั่วโมงต่อครั้งเท่านั้น ดังนั้นเพื่อให้สามารถใช้ประโยชน์จากจำนวนเวลาพักผ่อนย่อนใจของนักท่องเที่ยวที่มากขึ้นได้อย่างเต็มที่ เกษตรกรในชนบทจึงได้ขยายการให้บริการไปสู่ที่พักและร้านอาหารในสวน ซึ่งสามารถดูซับเวลาและดึงดูดการจับจ่ายใช้สอยได้มากขึ้น จนในที่สุดที่พักและร้านอาหารได้กลายเป็นแหล่งรายได้ใหม่ ที่ขยายตัวเข้ามาแทนที่แหล่งรายได้เดิมคือการผลิตสินค้าเกษตรแบบเดิม<br /><br />โดยสรุปการขยายเข้าสู่พหุกิจกรรมทางเศรษฐกิจด้านการท่องเที่ยวของภาคชนบทในไต้หวันนั้น เป็นผลลัพธ์มาจากปัจจัยในหลากหลายด้านประกอบกัน ทั้งความเปลี่ยนแปลงภายในภาคเกษตรของชนบทเอง ความเปลี่ยนแปลงของเศรษฐกิจในระดับมหภาค และการเปลี่ยนแปลงนโยบายของภาครัฐต่อชนบท ซึ่งทั้งหมดได้ช่วยในการก่อรูปของพหุกิจกรรมทางเศรษฐกิจในไต้หวันและการพัฒนาขึ้นเป็นผู้ประกอบการในชนบทของเกษตรกรไต้หวันในที่สุด<br /><br /><br />กรณีศึกษาเกษตรกรในศรีลังกากับการขยายสู่พหุกิจกรรมทางเศรษฐกิจในพื้นที่ของการเกษตร<br /><br />ศรีลังกาเป็นประเทศที่ภาคเกษตรกรรมมีขนาดใหญ่มาก คือ เป็น 24 เปอร์เซ็นต์ ของ GDP หรือผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (Kodithuwakku, 1997) และมีประชากร 2.2 ล้านคน (จากจำนวนประมาณ 17 ถึง 18 ล้านคน ในช่วงทศวรรษ 1990) ได้รับการจ้างงานโดยตรงในภาคเกษตรกรรม ซึ่งยังรวมไปถึงว่าภาคเกษตรยังเป็นแหล่งรายได้สำคัญของประชากร 70% ของประเทศ ทั้งทางตรงและทางอ้อม (Samarathunga and Dasanayake, 1991) เพราะฉะนั้นลักษณะของการเปลี่ยนแปลงไปสู่ผู้ประกอบการในชนบทของศรีลังกา จึงยังมีลักษณะที่สัมพันธ์อยู่กับภาคการเกษตรอย่างแน่บแน่น แตกต่างจากไต้หวันที่ภาคเกษตรมีขนาดเล็กลงเรื่อยๆเมื่อเทียบกับการขยายตัวไปสู่พหุกิจกรรมทางเศรษฐกิจด้านการท่องเที่ยว (Lee, 2005)<br /><br />ดังนั้นลักษณะของการขยายไปสู่การเป็นผู้ประกอบการในชนบทของเกษตรกรในศรีลังกา จึงมีลักษณะของการควบรวมระหว่างแหล่งรายได้เดิมในภาคเกษตรและแหล่งรายได้ใหม่ ทั้งภายในและภายนอกภาคการเกษตร หรือที่เรียกว่า “pluriactivity” (De Vries, 1993) ทั้งนี้การควบรวมแหล่งรายได้ทั้งภายในและภายนอกภาคการเกษตรนั้น ถือเป็นพหุกิจกรรมทางเศรษฐกิจ (diversification) ประเภทหนึ่ง แต่จะมีลักษณะที่ยังสัมพันธ์อยู่กับภาคการเกษตรอย่างแนบแน่น กล่าวคือ ภาคการเกษตรยังเป็นแหล่งรายได้สำคัญพอๆกับแหล่งรายได้จากการขยายไปสู่พหุกิจกรรมทางเศรษฐกิจด้านอื่นๆ ซึ่งยังรวมไปถึงว่าภาคการเกษตร หรือ ปัจจัยการผลิตในภาคการเกษตรยังคงเป็นศูนย์รวมของการสร้างแหล่งรายได้ใหม่ๆ เช่น ชาวนาที่ขยายไปสู่พหุกิจกรรมทางเศรษฐกิจด้านการแปรรูปผลิตภัณฑ์สินค้าเกษตร อาจสามารถสะสมทุนจนมากพอจนสามารถที่จะครอบครองที่ดินขนาดใหญ่ในชนบท และปล่อยที่ดินเหล่านั้นให้ชาวนารายย่อยเช่าที่ดินเพื่อปลูกข้าว ซึ่งในความหมายนี้การปล่อยที่ดินให้เช่าเพื่อปลูกข้าว ก็คือแหล่งรายได้ใหม่ของเกษตรกรที่ยังคงสัมพันธ์อยู่กับภาคเกษตรกรรมอย่างแน่บแน่น (Silva and Kodithuwakku, 2011) ซึ่งลักษณะดังกล่าวจะแตกต่างอย่างมากกับเกษตรกรที่ขยายไปสู่พหุกิจกรรมทางเศรษฐกิจที่หลุดออกจากภาคเกษตรกรไปเลย เช่น การผลิตขนมอบขายผ่าน e-commerce ของผู้ประกอบการชนบทในประเทศมาเลเซีย (Hashim, <a href="http://et.al/">et.al</a>., 2011)<br /><br />อย่างไรก็ตามการเกิดขึ้นของผู้ประกอบการในชนบทของศรีลังกาที่สัมพันธ์อย่างแนบแน่นอยู่กับภาคการเกษตร ไม่ได้ดำเนินไปอย่างไร้บริบท ในทางการกลับกันการเกิดขึ้นของผู้ประกอบการในชนบทและพหุกิจกรรมทางเศรษฐกิจเป็นความเปลี่ยนแปลงที่มีความสืบเนื่องมาจากความเปลี่ยนแปลงในภาพกว้างของเศรษฐกิจศรีลังกา กล่าวคือ ในช่วงก่อนปี 1977 รัฐบาลศรีลังกามีเป้าหมายอยู่ที่การผลิตสินค้าเกษตรและอาหารเพื่อทดแทนการนำเข้าสินค้าเกษตรและอาหารจากต่างประเทศ (import substitution) (Kodithuwakku, 1997) นโยบายดังกล่าวตั้งอยู่บนแผนการที่จะการันตีราคาของสินค้าเกษตร (Guaranteed price schemes) ผ่านการประกันราคาสินค้าเกษตรในตลาดและการรับซื้อสินค้าเกษตรโดยตรงจากรัฐบาล ซึ่งภายใต้กระบวนการดังกล่าวรัฐบาลศรีลังกาจะรับหน้าที่เป็นผู้กระจายสินค้าเกษตร (distributor) และผู้นำเข้าสินค้าเกษตรรายใหญ่ที่สุดของประเทศ ทำให้รัฐบาลศรีลังกาสามารถควบคุมราคาและจำกัดการนำเข้าสินค้าเกษตรจากภายนอกประเทศได้อย่างมีประสิทธิภาพ (Gunatileke et aI, 1992)<br /><br />นอกจากนั้นรัฐบาลศรีลังกายังได้ทำการงดเว้นหรือลดการเก็บภาษีจากการนำเข้าปุ๋ย (ทำมาจนถึง 1988) ยาฆ่าแมลง และรถไถ เพื่อใช้ในการผลิตสินค้าเกษตรภายในประเทศ (Gunatileke et. al., 1992; Moore, 1984) ทำให้ช่วงเวลาก่อนปี 1977 ภาคเกษตรกรรมในชนบทของศรีลังกาได้รับประโยชน์อย่างมากจากการปกป้องและสนับสนุนจากรัฐบาลศรีลังกา เพราะฉะนั้นจึงอาจสรุปได้ว่าการพัฒนาภาคเกษตรกรรมในชนบทของศรีลังกาก่อนปี 1977 ถูกควบคุมและถูกสร้างให้ต้องพึ่งพาการพัฒนาจากภาครัฐ (Kodithuwakku, 1997)<br /><br />อย่างไรก็ตามการพึ่งพาการพัฒนาและพึ่งพิงการสนับสนุนอย่างมหาศาลจากภาครัฐได้กลายเป็นดาบสองคม เพราะหลังจากปี 1977 เป็นต้นมา พรรค UNP (United National Party) ซึ่งเป็นพรรครัฐบาลภายใต้การนำของ J. R. Jayewardene ซึ่งประกาศตัวสนับสนุนการเปิดเสรีทางการค้าและนโยบายการต่างประเทศที่สนับสนุนสหรัฐอเมริกา ได้ตัดสินใจเปลี่ยนแปลงทิศทางเศรษฐกิจของประเทศศรีลังกา ที่จากเดิมก่อนปี 1977 ศรีลังกามีนโยบายส่งเสริมการผลิตเพื่อทดแทนการนำเข้าสินค้าเกษตร แต่พอพรรค UNP เข้ามาหลังปี 1977 ได้ตัดสินใจเปลี่ยนทิศทางของนโยบายเศรษฐกิจของประเทศไปสู่การส่งเสริมการส่งออกและการเปิดเสรีทางการค้า (export-oriented free market economy) (Bruton et al., 1992) ซึ่งการเปลี่ยนแปลงทิศทางของนโยบายทางเศรษฐกิจดังกล่าว ได้ทำให้รัฐบาลศรีลังกาลดการช่วยเหลือเกษตรกรและยกเลิกการปกป้องตลาดของสินค้าเกษตรภายในประเทศ (Gunatilleke et al., 1992) การถอยห่างออกจากตลาดของรัฐบาลศรีลังกาและการยกเลิกการแทรกแซงตลาด มีเป้าหมายอยู่ที่การเปิดโอกาสให้เอกชนเข้ามาเป็นผู้นำตลาดแทนที่รัฐบาล ซึ่งในทางทฤษฎีก็คือการอาศัยภาคเอกชนเป็นตัวขับเคลื่อนอุตสาหกรรมการส่งออกสินค้าเกษตรโดยเฉพาะในพื้นที่ชนบท ทั้งนี้ภาคเอกชนได้เข้ามาทำหน้าที่แทนรัฐทั้งการถ่ายทอดเทคโนโลยี การออกสินเชื่อ และการทำตลาด (ibid) ซึ่งกระบวนการดังกล่าวนอกจากจะเป็นการเปลี่ยนความสัมพันธ์ทางการผลิตที่เกษตรกรเคยอยู่ภายใต้การอุปถัมภ์จากรัฐ ให้กลายเป็นความสัมพันธ์ทางการผลิตที่เกษตรกรต้องสัมพันธ์อยู่กับเอกชน แต่ความสัมพันธ์กับเอกชนไม่ได้อยู่ในรูปแบบของการอุปถัมภ์ เช่น ช่วยประกันราคาสินค้าเกษตร หรือ การช่วยลดต้นทุนการผลิต ในทางตรงข้ามความสัมพันธ์ที่เกษตรกรในชนบทมีกับเอกชน คือ ความสัมพันธ์ในเชิงตลาด ที่ราคาและต้นทุนของเกษตรกรจะถูกผูกอยู่กับตลาดเสรีที่ไม่มีความแน่นอน ส่งผลให้แหล่งรายได้ที่เคยมีความแน่นอนในภาคเกษตรถูกท้าทายจากการเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของตลาดที่ไม่ได้มีรัฐคอยให้ความช่วยเหลือ เมื่อเป็นเช่นนี้เกษตรกรในชนบทของศรีลังกาจึงต้องมองหาทางขยับขยายแหล่งรายได้ที่กว้างไปกว่าการผลิตสินค้าเกษตรภายใต้การช่วยเหลือของรัฐในแบบเดิม ซึ่งนั่นก็คือการปรับตัวเข้าสู่การเป็นผู้ประกอบการชนบทของเกษตรกรในประเทศศรีลังกา<br /><br />การปรับตัวเข้าสู่การเป็นผู้ประกอบการและการขยายไปสู่พหุกิจกรรมทางเศรษฐกิจของเกษตรกรในชนบทของประเทศศรีลังกาได้เกิดขึ้นในสองระนาบ กล่าวคือ ในระนาบแรก ได้เกิดการเคลื่อนย้ายออกไปหางานนอกภาคเกษตรของคนหนุ่มสาว เพื่อหาแหล่งรายได้ใหม่ เช่น การเข้าไปเป็นแรงงานรับจ้างในภาคอุตสาหกรรมที่พึ่งเกิดขึ้นหลัง ปี 1977 (Silva et al., 1999) และในระนาบที่สอง คือ การควบรวมแหล่งรายได้ใหม่ควบคู่ไปกับแหล่งรายได้เดิมในภาคเกษตรกรรม เพื่อแก้ปัญหาราคาสินค้าเกษตรดั้งเดิมที่ตกต่ำและผันผวน เช่น ข้าว (ราคาข้าวที่ตกต่ำเป็นผลจากการเปิดเสรีตลาดสินค้าเกษตรและการถอยห่างจากตลาดของรัฐ) ซึ่งทำให้เกิดความพยายามที่จะมองหาโอกาสในการปลูกพืชเศรษฐกิจชนิดอื่นที่สอดคล้องกับความต้องการของตลาดมากขึ้น เช่น ซีเรียล ข้าวโพด และผลไม้ (World Bank, 2003)<br /><br />แน่นอนว่าการขยายไปสู่การปลูกพืชแบบใหม่ที่ให้ผลกำไรมากกว่าเป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นในกระบวนการก่อรูปของผู้ประกอบการชนบทในทุกประเทศ อย่างไรก็ตามในศรีลังกานั้นลักษณะของการควบรวมแหล่งรายได้ใหม่กับแหล่งรายได้เดิมในภาคเกษตรกรรมของคนแต่ละกลุ่มกลับมีลักษณะที่แตกต่างกันอย่างน่าสนใจ กล่าวคือ จากงานศึกษาของ Lasandahaso de Silva และ Sarath Kodithuwakku (2011) ได้แบ่งประเภทของผู้ประกอบการในชนบทของศรีลังกาออกเป็นสองกลุ่ม คือ กลุ่มที่เป็นเกษตรกรร่ำรวย (better-off) กับกลุ่มที่เป็นเกษตรกรยากจน (worse-off) โดยเกษตรกรทั้งสองกลุ่มมีแนวทางในการสร้างแหล่งรายใหม่เพื่อจัดการกับความไม่แน่นอนของตลาดที่แตกต่างกัน ยกตัวอย่างเช่น เกษตรกรร่ำรวยสามารถที่จะขยายพหุกิจกรรมทางเศรษฐกิจไปสู่การปลูกผลไม้ซึ่งมีราคาดีกว่าสินค้าเกษตรแบบดั้งเดิมได้มากกว่าเกษตรกรที่ยากจน เนื่องจากมีความได้เปรียบด้านทรัพยากร เช่น การถือครองที่ดิน (Kodithuwakku and Rosa, 2002)<br /><br />ในอีกด้านหนึ่งแม้ว่าเกษตรกรร่ำรวยในชนบทจะมีความสามารถในการขยายไปสู่การปลูกสินค้าเกษตรชนิดใหม่ๆได้มากกว่าเกษตรกรที่ยากจนในชนบท แต่แหล่งรายได้สำคัญของเกษตรกรร่ำรวยกลับไม่ได้มาจากการปลูกพืช แต่มาจากแหล่งรายได้อื่นๆที่ไม่ใช่การทำการเกษตรโดยตรง (Weerahewa et al., 2007) ยกตัวอย่างเช่น การปล่อยเงินกู้ให้กับเกษตรกรรายเล็ก โดยใช้ที่ดินเป็นเครื่องค้ำประกัน ซึ่งแน่นอนว่าในสภาพที่ตลาดสินค้าเกษตรในประเทศเต็มไปด้วยความไม่มั่นคง เกษตรกรรายเล็กจึงเริ่มสูญเสียที่ดินให้กับเกษตรกรรายใหญ่ และเกษตรกรรายใหญ่ก็จะนำที่ดินเหล่านี้ไปให้เกษตรกรรายเล็กเช่าต่อ (Silva และ Kodithuwakku, 2011) ในกระบวนการนี้แหล่งรายได้ที่ไม่ได้มาจากภาคเกษตรโดยตรง แต่ยังสัมพันธ์แนบแน่นกับภาคการเกษตรได้ก่อให้เกิดการขยายไปสู่พหุกิจกรรมทางเศรษฐกิจขึ้นมา ทั้งนี้เกษตรกรที่ร่ำรวยไม่ได้หยุดขยายกิจกรรมทางเศรษฐกิจของตัวเองแค่เรื่องของการให้เช่าที่ดิน แต่พวกเขาปรับตัวไปสู่การเป็นผู้ประกอบการเต็มตัวด้วยการพัฒนาเป็นนายหน้าในการซื้อขายที่ดินในชนบท การจัดตั้งโรงสีกับโรงงานแปรรูปข้าวเป็นแป้ง เพื่อเพิ่มมูลค้าให้กับข้าวซึ่งเป็นสินค้าเกษตรแบบดั้งเดิมที่ราคาไม่ดีนักให้มีมูลค่าเพิ่มขึ้น ซึ่งภายใต้กระบวนการดังกล่าวเกษตรกรร่ำรวยยังได้เริ่มเรียนรู้ที่จะเก็งกำไรสินค้าเกษตรที่ได้จากการแปรรูป ผ่านการกักตุนสินค้าไว้ในโกดัง (ที่สร้างพร้อมๆกับโรงสีข้าว) เพื่อขายสินค้าเกษตรแปรรูปในช่วงเวลาที่สินค้าขาดแคลน (ibid)<br /><br />และในขณะที่เกษตรร่ำรวยค่อยๆขยายพหุกิจกรรมทางเศรษฐกิจของตนเองขึ้นมาในรูปของการขยายบทบาทไปสู่การแปรรูปสินค้าเกษตรและการจัดการที่ดิน เกษตรกรที่ยากจนก็มีการสร้างแหล่งรายได้ใหม่เพื่อมาเสริมแหล่งรายได้เดิมจากการขายสินค้าเกษตรดั้งเดิมเช่นกัน ยกตัวอย่างเช่น ในช่วงฤดูแล้งของศรีลังกา ที่เรียกว่าฤดู Yala คือช่วงตั้งแต่เมษายนจนถึงกันยายน เกษตรกรยากจนได้ใช้พื้นที่แล้งน้ำในนาขนาดเล็กของตนเองปลูกกล้วยซึ่งเป็นสินค้าเกษตรซึ่งสามารถส่งออกได้ (Weerahewa et al., 2007) นอกจากนั้นเกษตรกรยากจนยังได้ใช้ช่วงฤดู Yala ซึ่งพวกเขาไม่จำเป็นต้องดูแลที่นามากนัก ออกมาทำงานรับจ้างให้กับโรงสีและโรงงานแปรรูปสินค้าเกษตรขนาดย่อมของเกษตรกรที่ร่ำรวย (Silva และ Kodithuwakku, 2011)<br /><br />กล่าวโดยสรุปลักษณะของการก่อรูปของผู้ประกอบการในชนบทและการขยายไปสู่พหุกิจกรรมทางเศรษฐกิจของเกษตรกรในศรีลังกา เป็นความเปลี่ยนแปลงที่มีพลวัตและสัมพันธ์อยู่กับผู้คนหลายกลุ่ม เพราะแม้ว่าเกษตรกรทุกกลุ่มในชนบทจะได้รับแรงกระตุ้นจากการเปลี่ยนนโยบายของรัฐบาลศรีลังกาต่อภาคเกษตรในรูปแบบเดียวกัน คือ การเผชิญหน้ากับความผันผวนของราคาสินค้าเกษตรในตลาดเสรี แต่เกษตรกรแต่ละกลุ่มกลับมีความสามารถและเส้นทางในการปรับตัวไปสู่พหุกิจกรรมทางเศรษฐกิจที่แตกต่างกัน ดังนั้นตัวอย่างในการศึกษาภาคชนบทของศรีลังกาจึงให้ภาพของการเกิดขึ้นของผู้ประกอบการในชนบทและการขยายสู่พหุกิจกรรมทางเศรษฐกิจว่าไม่ได้เกิดขึ้นกับเกษตรกรทุกคนในชนบทในระนาบเดียวกัน แต่มีความแตกต่างและหลากหลายที่สัมพันธ์กับบริบทของเกษตรกรกลุ่มนั้นๆว่าจะอนุญาติให้พวกเขาสามารถปรับตัวไปได้ในทิศทางใด<br /><br /><br />กรณีศึกษาเกษตรกรผู้ปลูกเมล็ดกาแฟในเม็กซิโกกับการขยายสู่พหุกิจกรรมทางเศรษฐกิจ<br /><br />เม็กซิโกถือได้ว่าเป็นหนึ่งในกลุ่มประเทศผู้ผลิตกาแฟที่สำคัญของโลกโดยเฉพาะกาแฟพันธุ์ Arabica (Eakin et al., 2005) ซึ่งถือเป็นส่วนสำคัญของเศรษฐกิจเม็กซิโก และยังสัมพันธ์อย่างลึกซึ้งกับชีวิตของเกษตรมากมายในชนบทของประเทศ อย่างไรก็ตามความเปลี่ยนแปลงที่สำคัญของเศรษฐกิจเม็กซิโกตั้งแต่ช่วงหลังทศวรรษที่ 1990 เป็นต้นมา ได้สร้างความเปลี่ยนแปลงอย่างมากให้กับเกษตรกรที่ปลูกเมล็ดกาแฟ จนพวกเขาต้องปรับตัวเข้าสู่กระบวนการกลายเป็นผู้ประกอบการและขยายสู่พหุกิจกรรมทางเศรษฐกิจ (Padron and Burger, 2015)<br /><br />สภาพทางเศรษฐกิจของประเทศเม็กซิโก โดยเฉพาะในพื้นที่เกษตรกรรมในชนบทก่อนทศวรรษ 1990 นั้น สัมพันธ์อย่างแนบแน่นกับนโยบายการรักษาเสถียรภาพด้านราคา (price stabilization policies) ที่อยู่ภายใต้การกำกับขององค์การการค้าของรัฐบาล (state-trading enterprise) ที่ชื่อว่า CONASUPO (Compan ̃ı ́a Nacional de Subsistencias Populares) ซึ่งถูกตั้งขึ้นในช่วงกลางทศวรรษ 1960 เพื่อช่วยเหลือและสนับสนุนเกษตรกรในด้านของราคา เช่น การช่วยรับซื้อสินค้าเกษตรจากเกษตรกรในราคาที่สูงกว่าราคาของสินค้าเกษตรในตลาดโลก หรือ การควบคุมโควต้าการนำเข้าสินค้าเกษตรจากต่างประเทศเพื่อไม่ให้กระทบกับราคาของสินค้าเกษตรภายในประเทศ (Avalos-Sartorio, 2006)<br /><br />อย่างไรก็ตามเมื่อเข้าสู่ช่วงทศวรรษที่ 1980 รัฐบาลเม็กซิโกเริ่มเข้าสู่การปฏิรูปโครงสร้างทางเศรษฐกิจของประเทศโดยเฉพาะภาคเกษตรกรรม ภายใต้การเปลี่ยนนโยบายจากที่เน้นการรักษาเสถียรภาพราคาสินค้าเกษตรโดยรัฐบาล ไปสู่นโยบายที่ให้ตลาดเป็นตัวกำหนดการเคลื่อนไหวของราคาสินค้าเกษตร (market-based agricultural economy) เพื่อช่วยเพิ่มประสิทธิภาพให้กับระบบเศรษฐกิจของประเทศในภาพกว้าง (Avalos-Sartorio, 2006) ทั้งนี้การเข้ามาของนโยบายใหม่ได้กระทำผ่านการผูกราคาสินค้าเกษตรในประเทศเข้ากับราคาสินค้าเกษตรในตลาดโลก ด้วยความหวังที่ว่าการผูกราคาสินค้าเกษตรในประเทศเข้ากับราคาสินค้าเกษตรในตลาดโลกจะช่วยให้ราคาสินค้าเกษตรในประเทศลดต่ำลง ซึ่งจะส่งผลโดยตรงกับการลดต้นทุนด้านอาหารของแรงงานในประเทศ นอกจากนั้นในกระบวนการดังกล่าวรัฐยังสามารถที่จะตัดงบประมาณจำนวนมหาศาลที่เคยใช้ไปกับการอุ้มภาคการเกษตร และช่วยภาคอุตสาหกรรมในเมืองควบคุมต้นทุนเรื่องค่าแรงไปในตัว (ibid)<br /><br />สำหรับนโยบายการปฎิรูปเศรษฐกิจดังกล่าวเกิดขึ้นอย่างเป็นรูปธรรมในช่วงต้นทศวรรษที่ 1990 ผ่านการเข้าร่วมการเปิดเสรีทางการค้าภายใต้ข้อตกลงเขตการค้าเสรีอเมริกาเหนือ หรือ North American Free Trade Agreement (NAFTA) ซึ่งส่งผลให้เกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างไพศาลต่อภาคการเกษตรของเม็กซิโก โดยเฉพาะเกษตรกรในชนบทที่ทำไร่กาแฟ (Padron and Burger, 2015)<br /><br />การเปลี่ยนนโนบายเชิงเศรษฐกิจของรัฐบาลเม็กซิโกตั้งแต่ช่วงปี 1990 เป็นต้นมา ได้สร้างความเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยยะสำคัญต่อเกษตรกรผู้ปลูกกาแฟในชนบทของเม็กซิโก กล่าวคือ รัฐบาลเม็กซิโกได้ลดการช่วยเหลือด้านราคากับเกษตรผู้ปลูกเมล็ดกาแฟและยกเลิกกฎเกณฑ์ที่เคยใช้ในการคุ้มครองตลาดเมล็ดกาแฟภายในประเทศ จนส่งผลเกิดการไหลทะลักเข้ามาของเมล็ดกาแฟจากบรรษัทผู้ผลิตเมล็ดกาแฟข้ามชาติ ซึ่งทำให้อุปทานของเมล็ดกาแฟภายในประเทศเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว และราคาของเมล็ดกาแฟที่ยังไม่ถูกแปรรูปของเกษตรกรในประเทศตกต่ำลงอย่างเฉียบพลัน (Padron and Burger, 2015)<br /><br />นอกจากนั้นการผูกราคาของเมล็ดกาแฟในประเทศเข้ากับราคาของเมล็ดกาแฟในตลาดโลก ยังส่งผลกระทบในแง่ลบต่อเกษตรกรมากขึ้นไปอีก โดยเฉพาะเมื่อข้อตกลงนานาชาติว่าด้วยเรื่องกาแฟ หรือ International Coffee Agreement (ICA) ยุติลงไปในปี 1989 ส่งผลให้ไม่เหลือองค์กรหรือความร่วมมือใดๆในระดับนานาชาติที่สามารถมีอำนาจในการควบคุมอุปสงค์ของกาแฟในตลาดโลกได้ นอกจากนั้นในช่วงเวลาไล่เลี่ยกัน คือช่วงปี 1990 เวียดนามได้เข้ามาเป็นผู้เล่นรายใหญ่ในตลาดเมล็ดกาแฟของโลก (เดิมมีเม็กซิโก ฮอลดูรัส และกัวเตมาลา) ซึ่งจากปัจจัยดังกล่าวข้างต้นส่งผลให้อุปทานของกาแฟในตลาดโลกปรับตัวขึ้นอย่างรวดเร็วจนเกินการควบคุม และส่งผลทางอ้อม คือ ทำให้เกษตรกรผู้ปลูกกาแฟในเม็กซิโกต้องเผชิญหน้ากับวิกฤติการของราคาเมล็ดกาแฟที่ตกต่ำลงอย่างกระทันหัน จนพวกเขาถูกบังคับให้ต้องปรับตัวต่อความเปลี่ยนแปลง<br /><br />ในด้านหนึ่งการเผชิญหน้ากับวิกฤติกาแฟของเกษตรกรในชนบทที่เกิดขึ้นตั้งแต่ช่วงทศวรรษที่ 1990 ได้สร้างรูปแบบของการปรับตัวไปสู่ผู้ประกอบการขึ้นมาสองชุด คือ หนึ่งการปรับตัวไปสู่ผู้ประกอบการในชนบทผ่านการขยายไปสู่พหุกิจกรรมทางเศรษฐกิจในแนวดิ่ง (vertical diversification) เช่น การขยายกิจกรรมทางเศรษฐกิจไปสู่การเพิ่มมูลค่าให้กับเมล็ดกาแฟดิบ กับสอง คือ การขยายไปสู่พหุกิจกรรมทางเศรษฐกิจในแนวนอน (horizontal diversification) เช่น การออกไปรับจ้างงานนอกภาคการเกษตร และ การเปลี่ยนไปสู่การปลูกพืชผมทางการเกษตรชนิดอื่นๆ เป็นต้น (Barghouti, 2004)<br /><br />ทั้งนี้จากการศึกษาของ Pardon และ Burger (2015) พบว่า เกษตรกรที่อยู่ในพื้นที่สูง ซึ่งไม่มีถนนหนทางที่เชื่อมต่อกับเมืองได้สะดวก และเป็นชุมชนที่คนส่วนใหญ่ปลูกกาแฟมาตั้งแต่ช่วงก่อนวิกฤติราคากาแฟในปี 1990 มักจะเลือกปรับตัวผ่านการขยายพหุกิจกรรมทางเศรษฐกิจในแนวดิ่ง เช่น การแปรรูปเมล็ดกาแฟดิบ ผ่านการตากแห้ง การคั่วกาแฟ และการขอใบรับรองคุณภาพกาแฟ ซึ่งภายใต้กระบวนการดังกล่าวเกษตรกรจะสามารถขยายจากการปลูกกาแฟดิบเพื่อส่งให้พ่อค้าคนกลาง ไปสู่การขายกาแฟที่ผ่านกระบวนการเพิ่มมูลค่าแล้วให้กับผู้บริโภคโดยตรง (พ่อค้าคนกลางเข้ามารับหน้าที่แทนรัฐเมื่อรัฐวิสาหกิจของรัฐตัดสินใจถอยออกจากตลาด แต่ก็ไม่ได้ช่วยลดความเสียหายที่เกิดจากยกเลิกการคุ้มครองตลาดของรัฐได้)<br /><br />สำหรับสาเหตุที่เกษตรกรที่อยู่ในชุมชนที่ปลูกกาแฟมาตั้งแต่ก่อน 1990 ตัดสินใจขยายไปสู่พหุกิจกรรมทางเศรษฐกิจในแนวดิ่ง (ทั้งที่ราคาของกาแฟในตลาดตกลงอย่างต่อเนื่อง) สัมพันธ์อยู่กับปัจจัยหลายด้าน กล่าวคือ ในด้านแรกเกษตรกรกลุ่มนี้ไม่มีช่องทางในการเชื่อมต่อกับเมืองใหญ่ได้สะดวก ทำให้การขยายไปสู่กิจกรรมทางเศรษฐกิจที่อยู่นอกเหนือพื้นที่ทางการเกษตรเป็นไปได้ยาก เช่น การเปิดร้านค้า หรือ การเข้าไปเป็นแรงงานในเมือง และสองการที่คนส่วนใหญ่ในชุมชนปลูกต้นกาแฟกันอย่างแพร่หลาย ทำให้การเข้าถึงเทคโนโลยีการแปรรูปกาแฟเกิดขึ้นได้ในราคาที่ไม่สูงมากนัก เพราะคนทั้งชุมชนสามารถลงทุนและใช้ปัจจัยการผลิตร่วมกันได้ ทำให้การเลือกแปรรูปกาแฟเป็นการปรับตัวที่มีต้นทุนต่ำที่สุดและผู้คนยังสามารถรักษาอัตลักษณ์ของการเป็นผู้ผลิตกาแฟต่อไปได้ (Padron and Burger, 2015)<br /><br />ในทางตรงกันข้ามเกษตรกรที่เลือกจะขยายไปสู่พหุกิจกรรมทางเศรษฐกิจในแนวนอน มักจะเป็นเกษตรกรรายใหญ่ ที่มีที่ดินเยอะ แต่ขาดแรงงานที่เพียงพอต่อการปลูกกาแฟ (กาแฟเป็นพืชที่ต้องอาศัยแรงงานในการผลิตอย่างเข้มข้นเมื่อเทียบกับพืชเศรษฐกิจชนิดอื่น) อันเนื่องมาจากสภาพทางภูมิศาสตร์ที่เชื่อมต่อกับเมืองใหญ่ได้สะดวก ทำให้เกษตรกรบางส่วนในพื้นที่ตัดสินใจขยายไปสู่พหุกิจกรรมทางเศรษฐกิจนอกพื้นที่ทางการเกษตร เช่น การออกไปเป็นแรงงานในภาคอุตสาหกรรม ส่งผลให้แรงงานทางการเกษตรในพื้นที่ดังกล่าวไม่เพียงพอต่อการปลูกเมล็ดกาแฟดิบ เกษตรกรรายใหญ่ในบริเวณดังกล่าว จึงเลิกปลูกต้นกาแฟที่ราคาตกต่ำ และขยายไปสู่การปลูกพืชเศรษฐกิจชนิดอื่นที่ราคาดีกว่าและพึ่งพิงแรงงานที่ใช้ในการผลิตต่ำกว่า (Padron and Burger, 2015)<br /><br />กล่าวโดยสรุปความเปลี่ยนแปลงจากการถอยออกจากคุ้มครองตลาดสินค้าเกษตรของรัฐ และการปล่อยให้ตลาดสินค้าเกษตรเคลื่อนไหวอย่างเสรีโดยอิงกับราคาของสินค้าเกษตรในตลาดโลก ได้ส่งผลโดยตรงกับเกษตรกรผู้ปลูกเมล็ดกาแฟดิบในชนบทของประเทศเม็กซิโก โดยความเปลี่ยนแปลงดังกล่าวได้ส่งผลให้เกิดรูปแบบของการปรับตัวในลักษณะของการขยายไปสู่พหุกิจกรรมทางเศรษฐกิจที่หลากหลาย ทั้งในแนวดิ่งที่ยังคงสัมพันธ์อย่างแนบแน่นกับการผลิตกาแฟและในแนวระนาบที่เกษตรกรบางกลุ่มขยายออกไปจากพื้นที่ของการผลิตกาแฟ หรือในอีกความหมายหนึ่งก็คือ การก่อรูปของผู้ประกอบการในชนบทในประเทศเม็กซิโกนั่นเอง<br /><br />จะเห็นได้ว่าการก่อรูปของความเป็นผู้ประกอบการในชนบทและการขยายตัวของพหุกิจกรรมทางเศรษฐกิจในแต่ละประเทศ ล้วนสัมพันธ์กับบริบทและเงื่อนไขของประเทศนั้นๆ ดังนั้นการจะทำความเข้าใจของการเกิดขึ้นของผู้ประกอบการในชนบทได้ จึงต้องมองลึงลงไปยังเงื่อนไขภายในและภายนอกสังคมนั้นๆ ที่อนุญาติให้เกิดความเปลี่ยนแปลงของสังคมชนบทผ่านการก่อรูปของสังคมผู้ประกอบการ<br /><br />0000<br /><br /> <br />อ้างอิง<br /><br />BANK, W. 2003. Sri Lanka Promoting Agricultural and Rural Non-farm Sector Growth, Washington, World Bank.<br /><br />BARGHOUTI, S. M. 2004. Agricultural diversification for the poor: Guidelines for practitioners, Washington, Agriculture and Rural Development Department, World Bank.<br /><br />BRUTON, H. J., ABESEKARA, G., SALLRATNE, N. & YUSOF, Z. A. 1992. The Political Economy of Poverty Equity and Growth: Sri Lanka and Malaysia, Oxford, Oxford University Press.<br /><br />BUREAU, N. S. 2000. Statistics of Social Development in R.O.C. Taipei: National Statistics Bureau [Online]. Available: <a href="http://www.stat.gov.tw/">http://www.stat.gov.tw</a> [Accessed].<br /><br />C. C. O. 1999. Basic Agricultural Statistics, Taipei, COA.<br /><br />CHEN, W. T. 1996. Joining WTO and adjustment of food policies. Journal of Scientific Agriculture, 44, 161-72.<br /><br />DE VRIES, W. M. 1993. Farming with Other Gainful Activities in the Netherlands. Sociologia Ruralis, XXXIII.<br /><br />EAKIN, H., TUCKER, C. M. & CASTELLANOS, E. 2005. Market Shocks and Climate Variability: The Coffee Crisis in Mexico, Guatemala, and Honduras. Mountain Research and Development, 25, 304-309.<br /><br />FORESTRY), T. T. P. D. O. A. A. 1997. The Planning and Establishing Principles for Pick-Your-Own (PYO) Farms, Nantou, Taiwan.<br /><br />GUNATILEKE, G. 1992. The Entrepreneur and the Emerging Economic order. PIM Conference of Management Studies (BMICH Colombo). Postgraduate Institute of Management, University of Sri Jayawardenapura.<br /><br />GUNATILEKE, G., PERERA, M., WANIGARATNE, R. A. M. C., FERNANDO, R. E., LAKSMAN, W. D., CHANDRASIRI, J. K. M. D. & WANIGARATNE, R. D. 1992. Rural Poverty in Sri Lanka: Priority Issues and Policy Measures. Asian Development Review, 10.<br /><br />HASHIM, F., RAZAK, N. A. & AMIR, Z. 2011. Empowering rural women entrepreneurs with ict skills: An impact study of 1nita project in Malaysia. Procedia - Social and Behavioral Sciences, 15, 3779-3783.<br /><br />HSIAU, S. Y. 1984. Study on the Development and Problems of Pick-Your-Own Farms in Central and Northern Taiwan. Department of Horticulture, National Taiwan University.<br /><br />KODITHUWAKKU, K. A. S. S. 1997. Entrepreneurial Processes in an Apparently Uniform Context: A Study Of Rural Farmers in Sri Lanka. PhD, University of Stirling.<br /><br />KODITHUWAKKU, S. S. & ROSA, P. 2002. The Entrepreneurial Process and Economic Success in a Constrained Environment. Journal of Business Venturing, 17, 431- 465.<br /><br />LEE, M.-H. 2005. Farm tourism Co-operation in Taiwan. In: HALL, D., KIRKPATRICK, I. & MITCHELL, M. (eds.) Rural Tourism and Sustainable Business. Clevedon: Channel View Publications.<br /><br />MOORE, M. 1984. Categorizing Space: Urban-Rural or Core-Periphery in Sri Lanka. The Journal of Development Studies, 20.<br /><br />PADRÓN, B. R. & BURGER, K. 2015. Diversification and Labor Market Effects of the Mexican Coffee Crisis. World Development, 68, 19-29.<br /><br />R. DE SILVA, L. & KODITHUWAKKU, S. S. 2011. Pluriactivity, Entrepreneurship and Socio-economic Success of Farming Households. In: ALSOS, G. A. (ed.) The handbook of research on entrepreneurship in agriculture and rural development. Cheltenham: Edward Elgar<br /><br />SAMARATHUNGA, P. A. & DISSANAYAKE, D. M. W. T. 1991. Potentials and Problems of Income and Employment Generation Through Small-Scale Processing of Coarse Grains, Pulses, Roots and Tubers in Sri Lanka. CGPRT Publication.<br /><br />SILVA, K. T., DE SILVA, S. B. D., KODITHUWAKKU, S., RAZZAK, M. G. M., ANANDA, J., GUNAWADENA, I. M. & LUX, D. 1999. No Future in Farming ?; The Potential Impact of Commercialization of Non-Plantation Agriculture on Rural Poverty in Sri Lanka, Kandy, Centre for Intersectoral Community Health Studies.<br /><br />WEERAHEWA, J., KODITHUWAKKU, S. & UDAYANGANIE, D. 2007. Agricultural Diversification in Sri Lanka. In: JOSHI, P., GULATI, A. & CUMMINGS, R. (eds.) Agricultural diversification and smallholders in South Asia. New Delhi: Academic Foundation.<br /><br />ÁVALOS-SARTORIO, B. 2006. What can we learn from past price stabilization policies and market reform in Mexico? Food Policy, 31, 313-327.

ชนบทที่เคลื่อนไหวกับพหุกิจกรรมทางเศรษฐกิจ (2)

ชนบทที่เคลื่อนไหวกับพหุกิจกรรมทางเศรษฐกิจ (2) Posted: 27 Sep 2016 03:31 PM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว เวบไซท์ประชาไท ) กรณีศึกษาการกลายมาเ...

อ่านเพิ่มเติม »

TDRI เสนอตั้งกองทุนช่วยเหลือผู้ป่วยระยะยาว รับมือสังคมสูงวัย

<div style="text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiNjXthrPYN6_-Gk8jRKfVZ5ZkGM7oRCv_n4BSB_sFcLtyqyemLx9QtK9rj1kG2lputS-2lFly0TNJQkP-NiT3d_5oyMSjwk1iWcfdTyf2a2HbyHHgj2Q5STBO5X485UnvKlzPlNShOc-c/s1600/2016-09-27_194009.jpg" imageanchor="1"><img border="0" height="362" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiNjXthrPYN6_-Gk8jRKfVZ5ZkGM7oRCv_n4BSB_sFcLtyqyemLx9QtK9rj1kG2lputS-2lFly0TNJQkP-NiT3d_5oyMSjwk1iWcfdTyf2a2HbyHHgj2Q5STBO5X485UnvKlzPlNShOc-c/s640/2016-09-27_194009.jpg" width="640" /></a></div> <br /><b>TDRI เสนอตั้งกองทุนช่วยเหลือผู้ป่วยระยะยาว รับมือสังคมสูงวัย</b><br /><br />Posted: 26 Sep 2016 01:04 AM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว <a href="http://feedproxy.google.com/~r/prachatai/~3/daw-Mf14-78/68090?utm_source=feedburner&utm_medium=email" target="_blank">เวบไซท์ประชาไท</a>)<br /><br />ดร.วรวรรณ ชาญด้วยวิทย์ ที่ปรึกษาด้านหลักประกันทางสังคม ทีดีอาร์ไอ กล่าวในการแถลงผลการวิจัย “พร้อมรับสังคมสูงวัย: วางระบบดูแลผู้ป่วยระยะยาว กับทางเลือกระยะท้ายของชีวิต” ซึ่งทีดีอาร์ไอจัดขึ้นเมื่อวันที่ 20 กันยายนที่ผ่านมา โดยมีสาระสำคัญ คือ ในสังคมปัจจุบันมีคำถามเรื่องการทำใจในการดูแลผู้สูงอายุติดบ้าน/ติดเตียงมากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งปัญหาไม่ใช่การรักษาโรคแต่เป็นเรื่องของการดูแลอาการ โดยภาระนี้เป็นของครอบครัวรับผิดชอบกันเอง ยิ่งในอนาคตเมื่อครอบครัวมีขนาดเล็กลง คนมีลูกน้อยลง บางคนไม่แต่งงานหรืออยู่คนเดียว คนกลุ่มนี้จะมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ คนที่แบกรับภาระจึงหนักมาก จึงควรมีระบบบรรเทาภาระเรื่องการดูแลผู้สูงอายุระยะยาว ซึ่งแยก ผู้สูงอายุติดบ้าน(ต้องการการดูแลบ้าง ไม่ตลอดเวลา) กับผู้สูงอายุติดเตียง(ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ต้องมีคนดูแลตลอด 24 ชม.)<br /> <br />ปัญหาของผู้สูงอายุในภาวะพึ่งพิงนี้ งานศึกษาพบว่าในปี 2560 จะมีผู้สูงอายุทั้งสองกลุ่มรวมกันราว 3.7 แสนคน และในอีก 20 ปีข้างหน้า (ปี 2580) จะมีจำนวนเพิ่มขึ้นมากกว่า 8 แสนคน แต่สัดส่วนนี้อาจเพิ่มขึ้นหรือลดลงก็ได้ ขึ้นอยู่กับการดูแล โดยผู้สูงอายุติดเตียงต้องการผู้ดูแลตลอดเวลา ขณะที่ความต้องการผู้สูงอายุติดบ้านต้องการการดูแลโดยเฉลี่ยประมาณ 100 ชั่วโมง/เดือน จำนวนผู้สูงอายุในภาวะพึ่งพิงที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ นี้ส่งผลให้ความต้องการผู้ดูแลเพิ่มขึ้นตามไปด้วย โดยในปี 60 จะมีความต้องการผู้ดูแลสำหรับผู้สูงอายุติดบ้านและติดเตียงรวมกันราว 2.5 แสนคน และในปี 2580 ความต้องการผู้ดูแลเพิ่มขึ้นเป็นเกือบ 6 แสนคน ซึ่งจะเป็นอาชีพทีเกิดขึ้นได้ในอนาคต ขณะที่ค่าใช้จ่ายในการดูแลในส่วนที่นอกเหนือจากระบบที่ภาครัฐให้การดูแล นั่นคือ ค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นเมื่อออกจากโรงพยาบาลแล้ว อาทิ ค่าอุปกรณ์ วัสดุสิ้นเปลืองและค่าเดินทางผู้จัดการการดูแล ค่าผู้ดูแลและค่าเดินทางผู้ดูแล รวมเกือบ 6 หมื่นล้านบาทในปี 2560 และในปี 2580 หรืออีก 20 ปีข้างหน้าค่าใช้จ่ายในการดูแลดูสูงอายุติดบ้าน/ติดเตียงจะเพิ่มขึ้นเป็น เกือบ 2 แสนล้านบาท<br /><br />งานศึกษาจึงออกแบบระบบการดูแลผู้สูงอายุระยะยาว โดยยึดหลักการแบ่งกันร่วมความรับผิดชอบค่าใช้จ่าย ตามสัดส่วนของแต่ละภาคส่วนที่เกี่ยวข้อง โดย ในส่วนภาครัฐนอกจากบริการทางการแพทย์พื้นฐานภายใต้งบประมาณปกติแล้วสิ่งที่ต้องทำเพิ่มคือการจัดตั้งกองทุนดูแลผู้ป่วยระยะยาว และให้ประชาชนอายุ 40-65 ปี ร่วมกันจ่ายเงินสมทบในแต่ละปีเพื่อนำไปบริหารจัดการช่วยเหลือการดูแลผู้สูงอายุสำหรับค่าอุปกรณ์ วัสดุสิ้นเปลืองและค่าเดินทางของผู้จัดการการดูแล ส่วนค่าจ้างและค่าเดินทางของผู้ดูแลผู้ป่วยให้ผู้ใช้บริการและท้องถิ่นรับผิดชอบคนละครึ่ง ขณะที่ภาคเอกชนสามารถมีส่วนร่วมได้ด้วยการบริจาคเงินสมทบผ่านท้องถิ่น<br /><br />อย่างไรก็ตาม การเข้าสู่สังคมสูงอายุไม่ได้แย่เสมอไป จะมีธุรกิจใหม่เกิดขึ้น เช่น กิจการผู้ตรวจสอบคุณภาพสถานให้บริการ (ต้องได้รับใบอนุญาต) บริการรถรับ-ส่งผู้สูงอายุหรือผู้พิการ บริการดูแลระยะยาวและ day care ตัวแทนขายวัสดุ อุปกรณ์สำหรับผู้รับประโยชน์ ตลาดสินค้า (สำหรับผู้สูงอายุ) มือสอง บริการซ่อมแซมอุปกรณ์ที่ใช้โดยผู้สูงอายุ เป็นต้น”<br /><br />นี่คือ ภาพรวมของการออกแบบการดูแลผู้ป่วยระยะยาวที่ทุกภาคส่วนมีส่วนร่วมรับผิดชอบในบทบาทของตัวเองในการสร้างระบบให้เกิดขึ้นและดูแลกำกับให้เกิดคุณภาพ โดยต้องมีคณะกรรมการกำกับและควบคุมคุณภาพสถานบริการดูแลผู้สูงอายุ ซึ่งประกอบด้วยหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ทำหน้าที่เป็นผู้ตรวจสอบคุณภาพสถานบริการและรถรับส่งผู้สูงอายุ/ผู้พิการ ขณะที่ผู้ใช้บริการสามารถร้องเรียนคุณภาพการให้บริการได้<br /><br />สำหรับการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย ซึ่งแต่ละปีมีผู้ป่วยระยะสุดท้ายที่เสียชีวิตประมาณ 4 แสนคน และในจำนวนนี้เป็นผู้สูงอายุราว 3 แสนคน และจะมีจำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งสะท้อนถึงระบบการรักษาพยาบาลที่มีอยู่ซึ่งตึงตัวมาก จำเป็นต้องหาทางเลือกอื่นๆ ในการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายนอกจากการไปที่โรงพยาบาล งานวิจัยเลือก กรณีศึกษาผู้ป่วยมะเร็ง ซึ่งเป็นสาเหตุหลักการเสียชีวิตของผู้สูงอายุ ประมาณปีละกว่า 4 หมื่นคน และมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นมาโดยตลอดปัจจุบันมีผู้ป่วยมะเร็งกว่า 6.6 แสนคนและจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จึงเป็นกรณีศึกษาที่สำคัญในการที่จะส่งเสริมการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายที่บ้าน โดยมุ่งหวังให้ผู้ป่วยมีคุณภาพชีวิตทีดีขึ้นในระยะสุดท้าย ซึ่งในระบบปัจจุบันผู้ป่วยมักมั่นใจที่จะอยู่ในโรงพยาบาลมากกว่าที่จะกลับบ้าน ด้วยระบบการดูแลที่บ้านยังไม่ทั่วถึง<br /><br />ตัวอย่างในหลายประเทศ การเสียชีวิตที่บ้านมีสัดส่วนที่สูงขึ้น เช่น เยอรมนี ร้อยละ 51 ญี่ปุ่น(ผู้ป่วยระยะสุดท้ายที่เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง)ร้อยละ 81 เป็นต้น และจากการสำรวจความคิดเห็นประชาชนในหลายประเทศ อาทิ มาเลเซีย ประชาชาชนกว่าร้อยละ 61 ต้องการเสียชีวิตที่บ้าน ขณะที่ในเกาหลีใต้มีความต้องการมากถึงร้อยละ 90 สะท้อนภาวะความต้องการทางจิตใจที่คนจำนวนมากต้องการจะใช้ชีวิตช่วงสุดท้ายอย่างอบอุ่นที่บ้าน หากมีระบบการดูแลที่ดี ซึ่งจะสร้างความมั่นใจให้ผู้ป่วย ให้เหมือนกับการได้รับการดูแลที่โรงพยาบาล กล่าวคือ การมีระบบติดตามและช่วยอำนวยความสะดวกต่างๆ ให้แก่ผู้ป่วย ดังนั้นจึงควรมีการสร้างกลไกสนับสนุนทางการเงินแก่การดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายที่บ้าน<br /><br />งานวิจัยได้ทำการสำรวจค่าใช้จ่าย 2 กรณี คือ กรณีผู้ป่วยมะเร็งภายใต้โครงการ UC มีค่ารักษาพยาบาลเดือนสุดท้ายก่อนเสียชีวิตเฉลี่ยราว 45,000 บาท โดยมีค่าใช้จ่ายสูงสุดกว่า 3.4 แสนบาท ในเดือนสุดท้ายของชีวิต แต่หากเป็นการดูแลในเดือนสุดท้ายที่บ้านอย่างมีมาตรฐานที่ผู้ป่วยมั่นใจได้ทั้งเรื่องอุปกรณ์ที่จำเป็น วัสดุสิ้นเปลือง ค่าตอบแทนและการเดินทางของบุคลากรและผู้ดูแล จะมีค่าใช้จ่ายประมาณ 27,000 บาท งานวิจัยเสนอว่าควรส่งเสริมให้เกิดระบบการดูแลระยะท้ายที่บ้าน โดยให้เป็นทางเลือกของผู้ป่วย (ไม่บังคับ) หากผู้ป่วยต้องการกลับไปอยู่กับครอบครัวในระยะสุดท้ายของชีวิตที่บ้าน ก็ควรมีทางเลือกการดูแลแบบประคับประคองที่บ้านในระบบประกันสุขภาพของเราด้วย <br /><br />สำหรับความเป็นไปได้ของระบบ ดร.วรวรรณ กล่าวว่า ในเรื่องกรณีผู้ป่วยระยะท้ายเราเปรียบเทียบให้เห็นว่ากรณีรักษาพยาบาลในเดือนสุดท้ายที่โรงพยาบาลแพงกว่าการรักษาที่บ้านโดยมีทีมดูแลแบบประคับประกอบคอยช่วยเหลือ มนุษย์ทุกคนต้องการการดูแลที่ดีและอบอุ่นในช่วงวาระสุดท้ายของชีวิต เราจึงพยายามเสนอระบบที่เป็นทางเลือกสำหรับคนที่ต้องการ และค่าใช้จ่ายที่ถูกลงในระบบการรักษา ส่วนในการดูแลระยะยาว กองทุนดูแลผู้ป่วยระยะยาวเป็นสิ่งใหม่ที่เกิดขึ้นและไม่เป็นภาระการเงินการคลัง เป็นสิ่งใหม่ที่เมื่อเพิ่มขึ้นมาทำให้คุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุดีขึ้นโดยหลายๆ ฝ่ายช่วยกันรับภาระทางการเงินการคลังตามสมควร ซึ่งหากรอให้รัฐบาลเป็นผู้รับภาระทั้งหมดก็อาจใช้ระยะเวลายาวนานหรืออาจเกิดขึ้นไม่ได้เลย<br />ระบบนี้เป็นระบบที่ออกแบบมาสำหรับประชาชนทุกคน รวมทั้งข้าราชการด้วย เพราะสวัสดิการรักษาพยาบาลทั้ง 3 สวัสดิการไม่ครอบคลุมการดูแลที่บ้าน การเสนอกฎหมายใหม่หรือไม่ขึ้นอยู่กับว่าจะถูกออกแบบมาให้การบริหารจัดการอยู่ภายใต้องค์กรเดิมที่มีอยู่หรือมีองค์กรใหม่เกิดขึ้น ส่วนเรื่องการกำกับคุณภาพก็ควรที่จะรวมไปกับกรมกิจการผู้สูงอายุ กรมอนามัย กรมการขนส่งทางบก องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น และประชาชน<br /><br />รศ.พญ.ศรีเวียง ไพโรจน์กุล คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น และนายกสมาคมบริบาลผู้ป่วยระยะท้าย อธิบายความแตกต่างว่า การดูแลผู้ป่วยระยะยาว (Long-term care) ประเทศไทยมีการพัฒนามายาวนาน ระบบการดูแลผู้ป่วยระยะยาวจะใช้ระยะยาวนานอาจเป็น 5-10 ปี แต่การดูแลผู้ป่วยแบบประคับประคอง (Palliative care) เป็นการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายของชีวิตเป็นสิ่งใหม่มากในสังคมไทย การดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายอาจมีเวลาที่ 6 – 12 เดือน และในช่วง 1 เดือนสุดท้ายก่อนตายยิ่งต้องการการดูแลอย่างเข้มข้นมาก ในเรื่องการจัดการอาการป่วยอย่างมีประสิทธิภาพผู้ป่วยจึงจะมีคุณภาพชีวิตทีดีสามารถที่จะอยู่ที่บ้านและตายที่บ้านได้ ซึ่งจำเป็นต้องมีทีมแพทย์/บุคลากรที่เชี่ยวชาญในการดูแลอาการป่วยรวมถึงการดูแลด้านจิตใจ และต้องสามารถเข้าถึงบริการได้ตลอด 24 ชั่วโมง มิเช่นนั้น ก็มักจบที่ญาติพามารับการรักษาที่ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล สำหรับความเป็นไปได้ในการนำระบบการดูแลแบบประคับประคองไปใช้นั้น ในชนบทมีระบบเครือข่ายด้านสุขภาพที่สามารถทำได้ดีในหลายพื้นที่ แต่ควรมีการเติมองค์ความรู้เพิ่มเติมในทุกระดับ ให้มีผู้เชี่ยวชาญในระดับโรงพยาบาลชุมชนคอยให้คำแนะนำปรึกษาได้ ขณะเดียวกันในกลุ่มผู้ป่วยอาการหนักที่ไม่สามารถดูแลที่บ้านได้ก็ควรจัดให้มีการดูแลแบบประคับประคองที่โรงพยาบาลชุมชนได้ ซึ่งใกล้บ้านและค่าจ่ายถูกกว่า ดังนั้นในอนาคตโรงพยาบาลชุมชนควรมีทีมที่ได้รับการอบรมระดับกลางในการดูแลผู้ป่วยแบบประคับประคอง ในส่วนของกรุงเทพขอบเขตเกินกว่าจะไปประสานการดูแลตรงนี้ได้ การดูแลในกรุงเทพที่ดีที่สุดน่าจะทำเป็น Home service จะเหมาะสมกว่า แต่ก็จะต้องมีการเชื่อมโยงกับโรงพยาบาลด้วย<br /><br />ด้าน นพ.คณพล ภูมิรัตนประพิณ ศูนย์เวชศาสตร์อายุรวัฒน์กรุงเทพ โรงพยาบาลกรุงเทพ และผู้ก่อตั้ง Health at Home กล่าวถึงการดูแลผู้ป่วยระยะยาวที่บ้าน เป็นสิ่งสำคัญ ซึ่งบ้านเรามีการเติบโตของกลุ่มผู้สูงอายุเพิ่มมากขึ้น แต่ยังขาดการจัดการโครงสร้างพื้นฐานในการดูแลผู้สูงอายุระยะยาวอย่างเป็นระบบ ขณะที่ในภาคชนบทยังสามารถดูแลได้ดีพอสมควร ขณะที่ Home care เป็นคำตอบสำหรับการดูแลผู้ป่วยเรื้อรังหรือผู้ป่วยระยะยาวในเมือง ปัจจุบันธุรกิจผู้ดูแลเป็นธุรกิจที่ไม่มีมาตรฐานอย่างเป็นทางการ แต่เป็นมาตรฐานในทางปฎิบัติงานได้จริง มีความเชี่ยวชาญใช้ประโยชน์ได้จริง เพราะการดูแลผู้ป่วยนอกจากการได้คนดีแล้วควรต้องมีระบบที่ดีด้วย จึงต้องสร้างระบบของเราเองในการคัดกรองและพัฒนาบุคลากรผู้ดุแลที่มีคุณภาพไปดูแลผู้ป่วยระยะยาว โดยค่าตอบแทนผู้ดูแลอยู่ระหว่าง 1.5 -2.5 หมื่นบาท ขึ้นอยู่กับประสบการณ์ผู้ดูแลและอาการผู้ป่วย อย่างไรก็ตาม ในบ้านเรายังมองผู้ดูแลผู้ป่วยกับแม่บ้านไม่แตกต่างกัน จำเป็นต้องมีมาตรฐานมีกรอบเวลาการทำงานและเวลาพักที่ชัดเจน<br />

TDRI เสนอตั้งกองทุนช่วยเหลือผู้ป่วยระยะยาว รับมือสังคมสูงวัย

TDRI เสนอตั้งกองทุนช่วยเหลือผู้ป่วยระยะยาว รับมือสังคมสูงวัย Posted: 26 Sep 2016 01:04 AM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว เวบไซท์ประชาไท ) ดร.ว...

อ่านเพิ่มเติม »

เผยข้อมูล ‘ผู้หญิงทำแท้งด้วยยาได้’ พบปัญหาเข้าไม่ถึงข้อมูล- รพ.ไม่ทำให้

<div style="font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; margin-bottom: 3px; margin-top: 1em; text-align: center;"> <b><img border="0" height="368" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhT0mGOF43sdT_VXn00dCTvcKEk0ePvwoSALZwdCm1-ZJSHz7bZIbWALDakUuKhS1c-ZuDI_NjGoqSq9FmFV-2OPf3F14IQEhmyzSTQqcP42UCqx4961pkR0lZ1lrrf7Am977hAtK8QAoA/s640/2016-09-27_191615.jpg" width="640" /></b></div> <div style="font-family: arial, sans-serif; font-size: 13px; margin-bottom: 3px; margin-top: 1em;"> <b>เผยข้อมูล ‘ผู้หญิงทำแท้งด้วยยาได้’ พบปัญหาเข้าไม่ถึงข้อมูล- รพ.ไม่ทำให้</b></div> <div style="color: #555555; font-family: Georgia, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 18.2px; margin-bottom: 3px; margin-top: 9px;"> Posted: 26 Sep 2016 02:44 AM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว <a href="http://feedproxy.google.com/~r/prachatai/~3/yfvzI03yPaM/68093?utm_source=feedburner&utm_medium=email" target="_blank">เวบไซท์ประชาไท</a>)</div> <div style="color: #555555; font-family: Georgia, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 18.2px; margin-bottom: 3px; margin-top: 9px;"> <span style="font-family: arial, sans-serif;">เครือข่ายคนทำงานประเด็นผู้หญิ</span><wbr style="font-family: arial, sans-serif;"></wbr><span style="font-family: arial, sans-serif;">งชี้ ‘ผู้หญิงมีสิทธิยุติการตั้</span><wbr style="font-family: arial, sans-serif;"></wbr><span style="font-family: arial, sans-serif;">งครรภ์’ เผยทำแท้งด้วยยาปลอดภัยเกือบ 100% พบปัญหาสำคัญคือเข้าไม่ถึงข้อมู</span><wbr style="font-family: arial, sans-serif;"></wbr><span style="font-family: arial, sans-serif;">ล-สถานพยาบาลไม่ทำเพราะกลัวบาป ส่งผลให้ผู้หญิงทำแท้งเถื่อน- ดูแลเด็กไม่ได้</span></div> <div style="font-family: Georgia, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 18.2px; margin: 0px;"> <div align="center" style="font-family: arial, sans-serif;"> <br /><strong><span style="color: darkorange;">คลิปวิดีโอสะท้อนความคิดในเรื่<wbr></wbr>องการทำแท้ง</span></strong></div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> 26 ก.ย. 2559 เมื่อวันที่ 23 ก.ย.ที่ผ่านมา เครือข่ายสนับสนุนทางเลือกของผู้<wbr></wbr>หญิงท้องไม่พร้อม (ช้อยส์) และองค์กรภาคี ร่วมรณรงค์เพื่อสิทธิเข้าถึ<wbr></wbr>งการยุติการตั้งครรภ์ที่ปลอดภั<wbr></wbr>ยและถูกกฎหมาย โดยจัดเสวนา "คุยเรื่องแท้ง: คิดใหม่ มุมมองใหม่" เพื่อสร้างความตระหนักเรื่องบริ<wbr></wbr>การสุขภาพและความเข้าใจของสั<wbr></wbr>งคมในเรื่องการยุติการตั้งครรภ์<wbr></wbr>ที่ปลอดภัย</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> อนึ่ง ปัจจุบันสถานการณ์ยุติการตั้<wbr></wbr>งครรภ์หรือทำแท้งยังเป็นเรื่<wbr></wbr>องที่ทำได้ยากในประเทศไทย เพราะทัศนคติความเชื่อที่หล่<wbr></wbr>อหลอม เช่น เรื่องบาปบุญคุณโทษ และถึงแม้ผู้ที่ทำแท้ง จะอยู่ในวัยทำงาน สามารถหารายได้เลี้ยงชีพด้วยตั<wbr></wbr>วเอง ก็ยังมักถูกวิพากษ์วิจารณ์<wbr></wbr>จากเพื่อนร่วมงาน ทั้งที่จริงแล้วกฎหมายอนุญาตให้<wbr></wbr>สามารถยุติการตั้งครรภ์ได้<wbr></wbr>ในหลายกรณี</div> <div align="center" style="font-family: arial, sans-serif;"> <br /><img alt="" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEjxJYwPWyECm_E-7W0-9AkepW3V9kHflZy4VAkvXy0Dg5k0lENerbx_ARG2Qy4wqGgKfRk-HBqWiWwKwMeD7hyphenhyphen0rTfVbt-L6EdbVShipsjMH4nIVCSwhEaDOSOc10RrUKhrt3naxbcfd5NmflSFbfU45EfLU9KIOtQBVsGgRA=s0-d-e1-ft" style="border: 0px; min-height: 333px; width: 500px;" /><br /><br /><img alt="" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEgDvcjYCMV6L9saPOOExGNn2GDq3IMX75foLv4XAPHLrjA6Lb1nNgo-QpNWOcKUdI9FSM-iykLDSB7FvyOSYbSXKcULGI8x8yiJFWZJRs4UCD_14JquxsM0xOgo2XuK3yizy2iezt14hAIXwheZy1AEzSsrULu12-c7QL5Gbw=s0-d-e1-ft" style="border: 0px; min-height: 333px; width: 500px;" /><br /><strong><span style="color: darkorange;">ภาพบรรยากาศกิจกรรมเวิร์คช็อป ‘แท้งปลอดภัย 4.0’</span></strong></div> <div align="center" style="font-family: arial, sans-serif;"> <strong><span style="color: darkorange;"><br /></span></strong></div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> ในช่วงเช้า มีการจัดเวิร์คช็อป ‘แท้งปลอดภัย 4.0’ เพื่อเป็นเวทีแลกเปลี่ยนความคิ<wbr></wbr>ดเห็นในเรื่องการทำแท้ง ผ่านการนำเสนอจุดยืนตั้งแต่ระดั<wbr></wbr>บ 1 เห็นด้วยน้อย- 4 เห็นด้วยมาก ของตัวเองจากการตอบคำถามเกี่<wbr></wbr>ยวกับเรื่องการทำแท้ง เช่น คิดว่าการทำแท้งปลอดภัยหรือไม่ คิดว่าสาเหตุอะไรที่ทำให้ผู้หญิ<wbr></wbr>งหลายคนเข้าไม่ถึงการทำแท้งที่<wbr></wbr>ปลอดภัย ฯลฯ โดยผู้เข้าร่วมส่วนมากเป็นเจ้<wbr></wbr>าหน้าที่ปฏิบัติการให้คำปรึ<wbr></wbr>กษาเรื่องเพศ พยาบาล และกลุ่มคนที่ทำงานประเด็นผู้<wbr></wbr>หญิงหลายองค์กรประมาณ 120 คน โดยมีผู้เข้าร่วมที่อยู่ในกลุ่<wbr></wbr>มวัยรุ่นค่อนข้างน้อย และในวงเสวนาช่วงบ่าย มีการเจาะลึกถึงประเด็นการใช้- ผลกระทบจากยาเพื่อยุติการตั้<wbr></wbr>งครรภ์ การคุมกำเนิด และการปรับเปลี่ยนความเชื่อที่<wbr></wbr>มีต่อการทำแท้ง และผู้ที่ทำแท้ง</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> นพ.สัญญา ภัทราชัย สูตินารีแพทย์ รพ.รามาธิบดี กล่าวว่า ผู้หญิงทุกคนควรมีสิทธิเข้าถึ<wbr></wbr>งการยุติการตั้งครรภ์ ในสมัยก่อนผู้หญิงเริ่มที่จะมี<wbr></wbr>สิทธิในการคุมกำเนิด ซึ่งนับว่าเป็นสิทธิแรกๆ ที่ทำให้สังคมไทยเข้าใจว่า การมีเซ็กส์ไม่ได้จำเป็นต้องตั้<wbr></wbr>งครรภ์เสมอไป อย่างไรก็ดีเรื่องการทำแท้<wbr></wbr>งในไทย ยังคงเป็นเรื่องที่เข้าถึงได้<wbr></wbr>ยาก เพราะยาที่ใช้นั้นถูกควบคุ<wbr></wbr>มการใช้โดยกรมอนามัย ห้ามจำหน่ายในร้านขายยา และคุมเข้มเฉกเช่นยาเสพติด รวมทั้งผู้ให้บริการบางที่ก็ยั<wbr></wbr>งไม่เต็มใจทให้บริการ</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> โดยทั่วไป การยุติการตั้งครรภ์สามารถทำได้<wbr></wbr>หากผู้หญิงมีปัญหาทางสุ<wbr></wbr>ขภาพกายหรือจิต จนอาจก่อให้เกิดอันตราย, การตั้งครรภ์ที่เกิดจากความผิ<wbr></wbr>ดอาญาทางเพศ ได้แก่ ข่มขืนกระทำชำเรา กระทำชำเราเด็กอายุต่ำกว่า 15 ปี และการตั้งครรภ์ที่เกิดจากการล่<wbr></wbr>อลวง และการพบว่าตัวอ่อนในครรภ์มี<wbr></wbr>ภาวะผิดปกติ</div> <h3> ‘ยาทำแท้ง’ปลอดภัยไม่ต่<wbr></wbr>างจากพาราเซตามอล</h3> <div style="font-family: arial, sans-serif; text-align: center;"> <strong><em><img alt="" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEjd5vfyN58MGQkTTD5SftZU_98aQc__5tqIK-DmQqHFRCh7x2w9K5uye54yeAkcLFyiBYVrV6vDEFTybFtNrUvDJ3XtrE0mLVXKMaRGZzt36CLLIYA9_iEblus0ZlQj2byf7eNTm0H5-NmDp7DxnLcoqISzYPA3Ep3iXZtR-Q=s0-d-e1-ft" style="border: 0px;" /></em></strong></div> <div style="font-family: arial, sans-serif; text-align: center;"> <strong><em><br /></em></strong></div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> สุพิชา เบาทิพย์ จากองค์กร Woman Help Woman กล่าวว่า การทำแท้งที่ปลอดภัยนั้<wbr></wbr>นสามารถทำได้ตั้งแต่ทราบว่าตั้<wbr></wbr>งครรภ์ จนถึงอายุครรภ์ประมาณ 24 สัปดาห์ โดยการอม หรือสอดใส่ช่องคลอดด้<wbr></wbr>วยยาไมเฟฟริสโตน 200 มิลลิกรัม ซึ่งเป็นยาที่ช่วยหยุดฮอร์โมนที่<wbr></wbr>สำคัญต่อตัวอ่อน ร่วมกับยาไมโซฟอสตอล 200 ไมโครกรัม ซึ่งยานี้จะทำให้เกิดการบีบเกร็<wbr></wbr>งของกล้ามเนื้อมดลูก ถ้าหากการทำแท้งนั้นสำเร็จ อาการแพ้ท้องที่มีอยู่จะหายไป และมีเลือดออกคล้ายประจำเดือน สามารถตรวจเพื่อให้แน่ใจโดยที่<wbr></wbr>ตรวจครรภ์ ทั้งนี้ปัจจัยความสำเร็<wbr></wbr>จในการทำแท้งนั้นขึ้นอยู่กั<wbr></wbr>บอายุครรภ์ อายุครรภ์ที่มากก็อาจทำให้<wbr></wbr>การทำแท้งนั้นยากขึ้นด้วยเช่นกั<wbr></wbr>น</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> สุพิชากล่าวว่า การทำแท้งด้วยยาดังกล่าว มีความปลอดภัยถึงร้อยละ 98 ไม่ต่างอะไรกับการกิ<wbr></wbr>นยาพาราเซตามอล ทั้งนี้ก็ยังมีข้อบ่งชี้สำหรั<wbr></wbr>บบุคคลที่ไม่ควรใช้ยา ได้แก่ บุคคลที่ถูกบังคับให้ทำแท้ง, มีอายุครรภ์ที่มากเกินไป, แพ้ยาชนิดนี้, มีภาวะของโรคต่อมหมวกไตวาย โลหิตจางขั้นรุนแรงหรือเป็<wbr></wbr>นหอบหืดขั้นรุนแรง, ใช้ห่วงคุมกำเนิด, ท้องนอกมดลูก, ไม่สามารถเดินทางไปถึ<wbr></wbr>งโรงพยาบาลได้ภายใน 1 ชั่วโมง หรืออาศัยอยู่คนเดียว โดยหลังจากการใช้ยา อาจทำให้มีผลข้างเคียงจากเล็กน้<wbr></wbr>อย การอมในปากอาจทำให้มีผลข้างเคี<wbr></wbr>ยงมากกว่าการสอดเข้าช่องคลอด แต่การอมจะช่วยไม่ให้แพทย์รู้ว่<wbr></wbr>ามีความพยายามที่จะทำแท้ง นอกจากนี้ หลังใช้ยาอาจทำให้เกิ<wbr></wbr>ดอาการแทรกซ้อนอย่างเป็นไข้ อาเจียน มึนหัว และอาจปวดท้อง จุกเสียดร่วมด้วย แต่หากมีภาวะเลือดออกผิดปกติ เช่น ใช้ผ้าอนามัยแบบหนาเต็ม 2 แผ่น ภายใน 1 ชั่วโมง, มีไข้มากกว่า 39 องศาเซลเซียส หรือมีของเหลวที่กลิ่นและสีผิ<wbr></wbr>ดปกติไหลออกจากช่องคลอด ก็อาจจำเป็นที่จะต้องพบแพทย์</div> <h3> การเดินทางยาคุมกำเนิด- ยายุติการตั้งครรภ์ในไทย</h3> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> วราภรณ์ แช่มสนิท จากแผนงานสุขภาวะผู้หญิ<wbr></wbr>งและความเป็นธรรมทางเพศได้เล่<wbr></wbr>าถึงพัฒนาการคุมกำเนิ<wbr></wbr>ดในประเทศไทย ยาคุมกำเนิดเกิดขึ้นและใช้ครั้<wbr></wbr>งแรกที่ประเทศสหรัฐอเมริกาในปี 2503 หลังจากนั้น 10 ปี ยาคุมกำเนิดได้เดินทางเข้าสู่<wbr></wbr>ประเทศไทย ภายใต้ข้อกำหนดที่ว่า จะต้องให้แพทย์เป็นผู้จ่ายยาให้<wbr></wbr>เท่านั้น จะกระทั่งในปี 2515 และ 2517 จึงอนุญาตให้พยาบาลและอาสาสมั<wbr></wbr>ครสาธารณสุขประจำหมู่บ้<wbr></wbr>านสามารถเป็นผู้จ่ายยาดังกล่าว และในปัจจุบัน เราจะพบว่า ผู้หญิงสามารถซื้อยาคุมกำเนิ<wbr></wbr>ดได้ด้วยตัวเอง</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> “จำเป็นไหมที่ผู้หญิงทุกคนที่มี<wbr></wbr>เซ็กส์ต้องเป็นแม่ หากเขาไม่พร้อม เขาก็ต้องสามารถตัดวงจรได้” วราภรณ์กล่าว</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> วราภรณ์กล่าวถึงกรณีการทำแท้งว่<wbr></wbr>า ปัจจุบันมีประเทศที่ขึ้นทะเบี<wbr></wbr>ยนยาทำแท้งดังกล่าวแล้วกว่า 61 ประเทศ เช่น ประเทศจีนเมื่อปี 2531 ไต้หวันเมื่อปี 2543 เวียดนามเมื่อปี 2545 ฯลฯ ในขณะที่ประเทศไทย ยาดังกล่าวได้ขึ้นทะเบียนไปเมื่<wbr></wbr>อเดือนธันวาคม 2557 และเพิ่งเข้าไปอยู่ในรายชื่อบั<wbr></wbr>ญชียาหลัก จ (1) เมื่อเดือน มิ.ย.ที่ผ่านมา</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> นอกจากนี้ วราภรณ์กล่าวว่า ความพยายามที่จะผลักดันยาชนิดนี้<wbr></wbr>ในไทย เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ปี 2536 แต่ก็ล้มเหลวเรื่อยมา จนกระทั่งในปี 2540 ข้อมูลของการใช้ยาชนิดนี้เริ่<wbr></wbr>มแพร่หลายขึ้นเรื่อยๆ ผู้หญิงที่ต้องการใช้ก็สามารถสั่<wbr></wbr>งได้ทางอินเทอร์เน็ต จนทำให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องต้<wbr></wbr>องจัดการศึกษาในเรื่<wbr></wbr>องระบบการให้บริการอย่างจริงจัง และผลักดันให้ยาชนิดนี้ขึ้<wbr></wbr>นทะเบียนอย่างถูกต้องตามกฎหมาย โดยเมื่อเดือน มิ.ย.ที่ผ่านมาหลังจากได้ขึ้นบั<wbr></wbr>ญชียาหลักแล้ว จึงได้มีการบรรจุแผงยาทั้<wbr></wbr>งสองชนิดนี้ไว้ด้วยกัน โดยมีข้อบ่งชี้เพื่อการทำแท้ง</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> ถึงแม้ยาสองชนิดดังกล่าว จะสามารถใช้ได้อย่างถูกต้<wbr></wbr>องตามกฎหมาย แต่โรงพยาบาลส่วนใหญ่ก็ยังไม่<wbr></wbr>พร้อมที่จะให้บริการ และถึงแม้จะให้บริการ และยังมีข้อจำกัดที่แตกต่างกัน เช่น บางโรงพยาบาลเลือกทำแท้งให้<wbr></wbr>เฉพาะคนที่การตั้งครรภ์ส่<wbr></wbr>งผลกระทบต่อร่างกาย อีกทั้งยาดังกล่าว ยังถูกกำหนดให้ใช้<wbr></wbr>ในเฉพาะสถานการณ์บริ<wbr></wbr>การในโครงการพิเศษเท่านั้น</div> <h3> วาทกรรมสร้างความกลัว ‘ทำแท้ง = บาป’</h3> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> กฤตยา อาชวนิจกุล จากเครือข่ายสนับสนุนทางเลื<wbr></wbr>อกของผู้หญิงท้องไม่พร้อม กล่าวว่า วาทกรรมของการทำแท้งนั้นมี 3 แบบคือ 1. Deserved abortion จะทำหากมีเหตุอันสมควรเช่น เพื่อสุขภาพทางกายและใจของผู้<wbr></wbr>หญิง, การตั้งครรภ์นั้นเกิดจากความผิ<wbr></wbr>ดทางอาญา เช่น การข่มขืน การล่วงละเมิดทางเพศในครอบครัว ฯลฯ 2. Repeated abortion เป็นการทำแท้งซ้ำแล้วซ้ำอีก สังคมมักมีคำถามกับผู้หญิงที่<wbr></wbr>ทำแท้งมากกว่า 1 ครั้ง ทั้งที่จริงๆ แล้วการทำแท้งก็เปรียบเสมื<wbr></wbr>อนการเป็นหวัดทางนรีเวช ทุกคนมีสิทธิทำได้โดยปราศจากข้<wbr></wbr>อสงสัยของสังคม และ 3. Sex Selective abortion การทำแท้งเพื่อเลือกเพศของลูก ซึ่งพบมากในประเทศจีน อินเดีย และเกาหลีใต้</div> <div style="font-family: arial, sans-serif; text-align: center;"> <img alt="" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEipGfolX38FOlpbcbJraJSaoeQGZeRgGLiuA30_KAV2_l5hDtLIbtqovWcJQrwiBT1bYA2X5ZmSl2M264qluYVtiIvtq3m6sfr7mX6e5XAAuurGz4ZCpXWXkPQLyMYCAtXeI0LX1-6k1Eo5AXX6NnPn3qzE7_FBk6Ku6ozy2w=s0-d-e1-ft" style="border: 0px; min-height: 333px; width: 500px;" /></div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> กุลกานต์ จินตกานนท์ ผู้หญิงที่เคยผ่านประสบการณ์<wbr></wbr>ทำแท้งเล่าว่า เมื่อรู้ตัวว่าท้อง ก็รู้ทันทีว่าต้องทำแท้ง เพราะไม่สามารถเลี้ยงเด็กคนนี้<wbr></wbr>ได้เนื่องจากทำงานและไม่มีคนที่<wbr></wbr>พร้อมเลี้ยงดู แต่เพราะความกลัวบาป ความลังเลจึงเกิดขึ้นกับเธอตั้<wbr></wbr>งแต่ตอนหาข้อมูลจนกระทั่งเดิ<wbr></wbr>นทางไปที่คลินิกทำแท้ง ความรู้สึกโทษตัวเองเกิดขึ้นกั<wbr></wbr>บเธอตลอดเวลา ทั้งความคิดที่ว่า ทำไมถึงไม่คุมกำเนิด และความคิดที่ทับถมจากสังคมที่<wbr></wbr>ล้วนตีตราต่อว่า ว่าทำไมเพียงแค่ลูกคนเดียว เธอจึงไม่สามารถเลี้ยงดูได้</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> “ขนาดตัวเราเอง ยังมองว่ามันบาป แล้วจะทำให้คนอื่นเข้าใจได้อย่<wbr></wbr>างไรว่ามันไม่บาป” เธอกล่าว</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> นรากร ไหลหรั่ง ผู้อำนวยการโรงเรียนเตรียมอุ<wbr></wbr>ดมศึกษาพัฒนาการ นนทบุรี เล่าถึงประสบการณ์ที่มี<wbr></wbr>ในฐานะครูว่า เด็กส่วนมากไม่กล้าที่จะเข้<wbr></wbr>ามาปรึกษา เมื่อมีปัญหาเรื่องเพศ เพราะกลัวการถูกตราหน้า ขายหน้า ไม่ได้รับการยอมรับจากเพื่อน และกลัวว่าหากปรึกษาแล้<wbr></wbr>วจะโดนไล่ออก ตลอดเวลาที่ผ่านมา วิชาเพศศึกษามักนำภาพโรคติดต่<wbr></wbr>อทางเพศสัมพันธ์ ภาพตัดขวางอวัยวะ ภาพการทำแท้ง ทำคลอดที่น่ากลัวให้เด็กดู และสอนว่า การทำแท้งนั้นเป็นการทำบาป จึงทำให้เด็กไม่ได้เรียนรู้<wbr></wbr>กลไกการป้องกัน หรือการปฏิบัติที่ถูกวิธี</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> เขากล่าวว่า ถึงแม้โรงเรียนจะให้โอกาสเด็กที่<wbr></wbr>ท้อง ได้ลาคลอดลูกและสามารถกลับมาเรี<wbr></wbr>ยนต่อ แต่ร้อยละ 90 ของเด็กเหล่านั้นไม่กลับมาเรี<wbr></wbr>ยนต่อ เด็กผู้หญิงส่วนมากต้องอยู่บ้<wbr></wbr>านเลี้ยงลูก บางคนกลับมาเรียน ก็โดนแรงกดดันจากทั้งเพื่<wbr></wbr>อนและครู จนต้องย้ายโรงเรียนเพื่อหนีปั<wbr></wbr>ญหา จนเมื่อประมาณ 6 ปีที่แล้ว ลูกศิษย์ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 คนหนึ่งของนรากร ได้เข้ามาปรึกษาว่าตนเองท้อง และต้องการทำแท้ง เนื่องจากสอบติดมหาวิทยาลั<wbr></wbr>ยและต้องการเรียนต่อ นั่นจึงเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้<wbr></wbr>เขาตระหนักถึงการยุติการตั้<wbr></wbr>งครรภ์ที่ปลอดภัย เพื่อให้ลูกศิษย์ได้มี<wbr></wbr>โอกาสในการศึกษาต่อ</div> <h3> ยังมีผู้หญิงอีกหลายคนเข้าไม่ถึ<wbr></wbr>งการทำแท้งปลอดภัย</h3> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> ถึงแม้จะมีการรณรงค์มาอย่<wbr></wbr>างยาวนาน รวมทั้งปัจจุบันยาทำแท้งก็ได้รั<wbr></wbr>บการขึ้นทะเบียนแล้วก็ตาม แต่การเข้าถึงยาดังกล่าว ก็ยังเป็นเรื่องที่ไม่ง่ายนัก แพทย์ รพ. รามาธิบดีกล่าวว่า แม้โรงพยาบาลรามาธิบดีจะมียาตั<wbr></wbr>วนี้เพื่อให้กับผู้หญิงที่ต้<wbr></wbr>องการยุติการตั้งครรภ์ในทุกๆ วันอังคารและพฤหัสบดี แต่ด้วยเงื่อนไขที่ยังยุ่<wbr></wbr>งยากของการใช้ยา จึงทำให้การเข้าถึงยาดังกล่<wbr></wbr>าวไม่สามารถทำได้โดยทั่วไป อีกทั้งเงื่อนไขทางสังคมที่มี เช่น ศาสนา หรือผู้ให้บริการอย่<wbr></wbr>างโรงพยาบาลเองก็ไม่ได้ปฏิบัติ<wbr></wbr>ตามข้อบ่งชี้ในทุกข้อ โดยส่วนมากจะเลือกทำแท้งให้กั<wbr></wbr>บผู้หญิงที่มีปัญหาสุขภาพ หรือรอให้ผู้หญิงแท้งเองมาก่<wbr></wbr>อนแล้วจึงทำให้ นอกจากนี้ มีข้อกำหนดว่า หน่วยงานที่ต้องการใช้ยาจะต้<wbr></wbr>องเขียนโครงการพิเศษเพื่อรับยา และหากเบิกใช้ยาจะต้องมีการเขี<wbr></wbr>ยนรายงานส่งกรมอนามัยทุกครั้ง ซึ่งสร้างความยุ่งยากและเป็นเงื่<wbr></wbr>อนไขที่ยังกำหนดอยู่ในปัจจุบัน</div> <div align="center" style="font-family: arial, sans-serif;"> <img alt="" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEhewSsCy2C4HrjxA_U3UUhsZRWQyF8fB_KXD2d-4z-PbWup4QMiAnzYkTQNh89Gwz0RJzsH0nd1G2X2feczlrNczsrKAV4i0bGJfgme5mfxlkmGuBtW0eRFUWHPjsnT32SvYSh90zAWKW4Gs8jSHbMb0xt-4EPKHBc4hAQapA=s0-d-e1-ft" style="border: 0px; min-height: 333px; width: 500px;" /><br /><strong><span style="color: darkorange;">เยาวภา ลีอำนาจวงศ์</span></strong></div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> เยาวภา ลีอำนาจวงศ์ ตัวแทนจากสมาคมคนหูหนวกกรุ<wbr></wbr>งเทพมหานครกล่าวกับประชาไทว่า คนหูหนวกส่วนมากอ่านได้ไม่เข้<wbr></wbr>าใจร้อยเปอร์เซ็นต์ ที่สำคัญคือต้องมีการใช้ภาษามื<wbr></wbr>อควบคู่ ต้องมีล่ามภาษามือเป็นคนช่วยแปล เพื่อให้คนหูหนวกได้มีข้อมู<wbr></wbr>ลในการตัดสินใจด้วยตัวเอง ที่ผ่านมากลุ่มคนหูหนวกมีปั<wbr></wbr>ญหาในเรื่องข้อมูลเกี่ยวกั<wbr></wbr>บการทำแท้ง โดยพวกเขาไม่รู้จะปรึกษาใคร จึงได้แต่เพียงแลกเปลี่ยนกั<wbr></wbr>นในกลุ่มคนหูหนวก โดยอาศัยการตัดสินใจที่มาจากผู้<wbr></wbr>ปกครอง เท่าที่รับรู้ คนหูหนวกจะเล่าต่อกันมา ว่าที่ไหนรับทำแท้ง และถึงแม้จะไม่ถูกต้องตามกฎหมาย แต่พวกเขาก็จำเป็นที่จะต้องไป</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> เธอเล่าต่อว่า วิธีการทำแท้งส่วนมากที่คนหู<wbr></wbr>หนวกทำ ยังคงใช้วิธีขึ้นขาหยั่ง และสอดเครื่องมือเหล็กเข้<wbr></wbr>าไปทางช่องคลอดเพื่อขูดมดลูก</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> “คนหูหนวกพอรู้ว่าท้องก็มักเล่<wbr></wbr>าให้พ่อแม่ฟัง สมัยนั้นยังไม่มีการทำแท้งแบบถู<wbr></wbr>กกฎหมาย คนไม่อยากให้เด็กหูหนวกท้<wbr></wbr>องเพราะมองว่าไม่มีประสบการณ์<wbr></wbr>เลี้ยงลูก วุฒิภาวะและอาชีพก็ไม่มี ควรพาไปทำแท้ง ก็หาว่าคลินิกรับทำไหม ถ้าไม่รับก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> “เท่าที่ฟังจากเพื่อนคนหูหนวก เขาบอกว่าแม่พาไปที่คลินิก ขึ้นขาหยั่ง คุยอะไรก็ไม่รู้กับหมอ เขาไม่รู้เรื่องเพราะแม่ไม่ใช้<wbr></wbr>ภาษามือ สักพักหมอก็เอาเหล็กแหลมๆ เข้าไปแล้วขูดออก เจ็บมาก เสร็จแล้วมีตัวเด็กทารกออกมา ยังดิ้นได้ เขารู้สึกติดตาและไม่สบายใจ ฝังใจ และมักถามเธอว่า ‘บาปไหม’ ‘ทำถูกไหม’ ตลอดเวลา” เยาวภาเล่า</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> เธอเสริมว่า หากคนหูหนวกมีล่ามเพื่<wbr></wbr>ออำนวยความสะดวกในการเข้าถึงข้<wbr></wbr>อมูล ติดต่อโรงพยาบาล ตลอดจนช่วยแนะนำก็จะช่วยให้คนหู<wbr></wbr>หนวกมีสิทธิในการตัดสินใจ เข้าถึงข้อมูลได้อย่างเท่าเที<wbr></wbr>ยมและใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุข</div> <div style="font-family: arial, sans-serif;"> <br /></div> </div>

เผยข้อมูล ‘ผู้หญิงทำแท้งด้วยยาได้’ พบปัญหาเข้าไม่ถึงข้อมูล- รพ.ไม่ทำให้

เผยข้อมูล ‘ผู้หญิงทำแท้งด้วยยาได้’ พบปัญหาเข้าไม่ถึงข้อมูล- รพ.ไม่ทำให้ Posted: 26 Sep 2016 02:44 AM PDT  (อ้างอิงจากอีเมล์ข่าว เวบไซท์...

อ่านเพิ่มเติม »